niedziela, 21 października 2012

Nawałnica mieczy, cz.1: Stal i śnieg - George R. R. Martin










Nawałnica mieczy, cz.1: Stal i śnieg - George R. R. Martin

Siedem królestw rozdarła krwawa wojna, a zima zbliża się niczym rozwścieczona bestia. Ludzie z Nocnej Straży przygotowują się na spotkanie z wielkim chłodem i żywymi trupami, które mu towarzyszą. Do inwazji na północ, której świeżo wykutą koronę nosi Robb Stark, szykuje się jednak horda głodnych, dzikich ludzi władających magią nawiedzanego pustkowia. Siostry Robba zaginęły, nie żyją albo w każdej chwili mogą zginąć na rozkaz króla Joffreya z rodu Lannisterów. A za morzem ostatnia z Targaryenów wychowuje smoki, które wykluły się na pogrzebowym stosie jej męża, gotowa pomścić śmierć ojca, ostatniego ze smoczych królów zasiadających na Żelaznym Tronie.
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/28062/nawalnica-mieczy-cz-1-stal-i-snieg


Nie będę się rozpisywała o tej części „Nawałnicy mieczy” gdyż kulminacja wydarzeń będzie dopiero w kolejnym tomie ale to co wydarzyło się do tej pory jest niesamowite.

Podziwiam Georga Martina za jego wyobraźnię i pomysłowość. Trzeba mieć naprawdę wielkie zdolności, żeby wprowadzać tak wiele zwrotów akcji, które tak bardzo zaskoczą czytelnika.

W tej części najmniej interesujące były dla minie rozdziały Brana, Davosa i Catelyn. Niby u każdego z tych bohaterów wydarzyło się coś ważnego ale ich rozdziały bywały dosyć nudne. Zwłaszcza Brana, gdyż  sprowadzały się do przemierzania północy, wilczych snów i opowiadań. Dopiero jego ostatni rozdział mnie zainteresował.

Za to cała reszta książki była niesamowita.

Zwłaszcza to co autor zafundował Tyrionowi i Sansie mnie powaliło. Nigdy bym nawet nie pomyślała, że może dojść do czegoś takiego. Jak zawsze dla mnie jest troszkę za mało mojej ulubionej Deanerys. Ale gdy w końcu przyjdzie jej kolej, przynajmniej rozdziały to są dosyć obszerne. Jestem bardzo ciekawa co będzie dalej z nią i sir Jorahem. Rozdziały Jamiego są bardzo ciekawe, Aria jak zawsze nie słucha nikogo, wszystko robi po swojemu i wpada w tarapaty, Jon Snow teraz znajduje się na rozdrożu i jestem bardzo ciekawa, w którą stronę pójdzie i wszystko wskazuje na to że tchórz Samwell Tarly powolutku zmienia się w prawdziwego Czarnego Brata.

Seria „Pieśni lodu i ognia” naprawdę jest wciągająca. Gdy zaczynałam ją czytać nie spodziewałam się że aż tak bardzo mnie pochłonie. Lecz gdy zbliżam się do końca każdego tomu czuję niepokój, bo wiem jak nieobliczalny jest pan Martin i boję się, którego z moich ukochanych bohaterów będzie miał kaprys uśmiercić tym razem.
 

piątek, 19 października 2012

The Perks of Being a Wallflower - Stephen Chbosky















The Perks of Being a Wallflower - Stephen Chbosky

Książka ma formę listów pisanych do nieznanego przyjaciela przez nastolatka imieniem Charlie, nieśmiałego i wycofanego, choć niezwykle inteligentnego i wrażliwego ucznia pierwszej klasy liceum w Pittsburgu. Chłopak pisze o swoich pierwszych miłosnych doświadczeniach, relacjach w rodzinie, narkotykach i akceptacji. 

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/126207/charlie

Przez przypadek obejrzałam zwiastun filmu „The Perks Of Being A Wallflower”, chciałam zobaczyć o czym jest książka na podstawie której nakręcono film  i parę minut później już ją czytałam.

Akcja książki dzieje się w 1991 roku. Napisana jest w formie listów, które Charlie – główny bohater, pisze do nieznajomego, żeby móc się przed nim „wygadać”. W listach opisuje swoje życie, swoją rodzinę i przyjaciół. Pisze o swojej pierwszej miłości, problemach, radościach i marzeniach.

Książka porusza bardzo trudne i ciężkie tematy takie jak alkoholizm, przemoc w rodzinie, molestowanie seksualne, samobójstwo przyjaciela, śmierć członka rodziny, narkotyki, niechcianą ciążę i homoseksualizm. Biorąc to pod uwagę, nie należy się dziwić, że Charlie jest dziwny. Skoro 15 latek miał styczność z takimi problemami musiało to się odbić na jego psychice. A Charlie jest dziwny. Nawet bardzo.  Jest  naiwny, dziecinny, płaczliwy i odstaje od rówieśników. Czuje się osamotniony i wyalienowany.

Dopiero gdy poznaje Patricka i Sam zaczyna czuć że gdzieś należy , że ma przyjaciół, że ma kogoś z kim może porozmawiać i powygłupiać się. Sam i Patrick są całkowitym przeciwieństwem Charlie’go. Wprowadzają go w świat, którego nie znał. Przy nich poznaje smak pierwszego papierosa, alkoholu, pocałunku i przeżywa pierwszą miłość.

Na początku książka wydawała mi się dziwna. Przede wszystkim irytowała mnie naiwność Charliego, oraz sposób i język pisania listów. Miałam wrażenie że nie pisze ich 15 latek lecz dużo młodszy chłopak. Lecz z czasem przestało mi to przeszkadzać i tak naprawdę ciężko mi było przestać czytać. Chciałam się dowiedzieć, co dalej wydarzyło się w życiu Charliego, co się działo w szkole, w domu  i jak poradził sobie ze swoimi problemami.   

Nie mogę powiedzieć żeby książka mnie powaliła, bo tak nie było. Może dlatego, że kierowana jest głównie do nastolatków i gdybym była jednym nich pewnie zrobiłaby na mnie większe wrażenie ale jest ciekawa i mądra. Porusza masę trudnych tematów z którymi dzisiejsze nastolatki muszę się zmierzyć w dużo większym stopniu niż ich rówieśnicy 20 lat temu. I to jest dużym plusem książki. To, że jest ona prawdziwa. Charlie jest prawdziwy, tak jak i jego problemy. Jestem pewna że dziś  wśród szkolnej młodzieży można spotkać takich Charlie’ch, którzy czują się źle wśród swoich rówieśników, uważają że coś jest z nimi nie tak i przeżywają swoje małe i duże dramaty samotnie.

Książka nie jest napisana w jakiś porywający sposób, nie dzieją się tam żadne sensacyjne wydarzenia. Dzieje się po prostu życie. Życie chłopca, który w wieku 15 lat doświadczył więcej niż nie  jeden z nas przez całe życie.




niedziela, 14 października 2012

Dubler - David Nicholls











Dubler - David Nicholls

Josh Harper ma piękną żonę, pieniądze, sławę i główną rolę na londyńskim West Endzie. Stephen McQueen obskurną kawalerkę, niefortunne nazwisko, role denatów, wiewiórek i dublera uwielbianego przez tłumy Harpera. Rozwiedziony i samotny większość wolnego czasu spędza, oglądając stare filmy i marząc o lepszym życiu. Jednak nic nie trwa wiecznie. Zawsze można stracić to, co się ma i zdobyć, zdawałoby się nieosiągalne, cele. Los lubi płatać figle, zwłaszcza, gdy mąż zdradza piękną żonę, a jego niepozorny dubler stara się ją pocieszyć. A gdy jeszcze w grę wchodzi prawdziwa miłość i wścibscy paparazzi... wszystko się może zdarzyć!
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/123505/dubler

Mogę dużo napisać o tej książce ale na pewno nie to, co jest umieszczone na okładce, że jest to najśmieszniejsza książka roku albo, że będziecie śmiać się w głos podczas czytania.

Książka bardziej niż do śmiechu skłania do refleksji nad życiem a zamiast rozśmieszać, przez większą część bardziej przygnębia.

Głównym bohaterem książki jest Stephen C. McQueen , aktor, który całe życie czeka na swoją wielka rolę a póki co jest dublerem jednego z najpopularniejszych aktorów, Josha Harpera. Josh ma wszystko to czego nie ma i czego pragnie Stephen. Na czele z Norą, kobietą w której Stephen się zakochuje a która jest żoną Josha.

Największym problemem Stephana jest to, że postrzega świat przez pryzmat filmów, które namiętnie ogląda. Każdą sytuację w życiu porównuje z tymi jakie widział na ekranach kin, każde wydarzenie chciały odegrać w taki sposób jaki chciałby zobaczyć w telewizji. Niestety w końcu przekonuje się że życie to nie film i że nie wszystko toczy się tak jak przewiduje scenariusz.

Przez cały czas czytelnik czeka na ten wielki przełom w życiu Stephena a gdy w końcu do niego dochodzi wszystko toczy się inaczej niż się spodziewaliśmy.

Myślę, że w każdym z nas jest coś ze Stephena, który jest bohaterem bardzo prawdziwym. Ponosi porażki, ma problemy ale nie poddaje się i nie traci nadziei, że w końcu dostanie swoją wielką szansę i że los się do niego uśmiechnie. 

„Dubler” to powieść  o życiu, które często jest inne niż sobie wymarzyliśmy. O tym, że niektórzy mimo ciężkiej pracy nie osiągają tego co sobie zaplanowali a innym marzenia spełniają się bez większego wysiłku.

Książka mnie nie powaliła ale czytało ją się bardzo szybko i przyjemnie. Jest to dobra lektura, skłaniająca do rozmyśleń nad naszym życiem w pochmurne jesienne wieczory.

niedziela, 30 września 2012

"Fifty Shades Darker" i "Fifty Shades Freed" - E.L. James

       

 "Fifty Shades Darker" i "Fifty Shades Freed" - E.L. James



Kilka dni temu skończyłam „Fifty Shedes Darker” i nie mogłam się zebrać żeby opisać moje odczucia. Dwa dni temu skończyłam „Fifty Shedes Freed” i jeszcze gorzej mi wszystko ogarnąć.

No cóż, przykro mi trochę , że już skończyłam bo bardzo przyjemnie mi się czytało tą serię. Wiem, że jest to bajka, wiem, że pod względem literackim jest bardzo słaba  ale nic na to nie poradzę, mi się podobała. Być może dlatego, że potrzebowałam czegoś bardzo lekkiego co oderwało by moje myśli od moich problemów a ta książki nadawały się do tego idealnie. 

Jedna rzecz jest pewna, w oryginale ta książka nie jest taka straszna jak w polskim tłumaczeniu. Nie będę się rozpisywała na temat języka czy stylu jej napisania bo nie jestem filologiem angielskim, nie znam się na tym ale najważniejsze że nie musiałam krzywić się za każdym razem gdy czytałam okrzyki w stylu: jasny gwint czy kurka wodna.

Czytając drugą i trzecią część po angielsku, zauważyłam też, że nawet raz nie natrafiłam na zwrot, który można by było przetłumaczyć jako: Och, Święty Barnabo więc zastanawiam się czy to był wymysł polskiego tłumacza czy może po prostu używany on jest przez autorkę tylko w pierwszej części serii.

Co do samej historii to wiadomo, że jest ona nierealna, banalna i naciągana ale mnie zauroczyła.  Nie wiem co właściwie mi się spodobało ale chyba to, że pokazane zostało jak człowiek potrafi się zmienić pod wpływem prawdziwej miłości.  Jak potrafi przełamać swoje największe obawy byleby tylko być  z osobą którą kocha i którą chce uczynić szczęśliwą. A to wszystko spotkało Christiana.

Od początku można było oglądać przemianę , która w nim zachodziła. Stopniowo dowiadywaliśmy się dlaczego Christian był taki a nie inny, co nim powodowało, że zachowywał się w taki a nie w inny sposób ale dla chęci bycia z Aną potrafił się wyzbyć swoich potrzeb i ograniczyć je do poziomu, który odpowiadał jej.

Chciał uchodzić za silnego, bezwzględnego mężczyznę a w rzeczywistości był słabym, bardzo zranionym w przeszłości chłopcem, który potrzebował miłości i ciepła mimo tego, że nie chciał się sam przed sobą do tego przyznać. A to wszystko dała mu Ana.

Bardzo polubiłam Anastazję, która od początku historii zmieniła się w takim samym stopniu jak Christian. Z cichej, nieśmiałej dziewczyny stała się silną, odważną kobietą. Wbrew pozorom to ona była tą silniejszą w związku. To ona była zapewniała Christiana, że go kocha i że go nie zostawi. To ona spowodowała, że przeszedł tak wielką metamorfozę.

 Podobało mi się to, że Ana nie dała się stłamsić Christianowi. Od początku zapewniała go że nie będzie mu posłuszna, prowokowała go, kłóciła się z nim i wystawiała jego cierpliwość na próbę. I to te cechy, spowodowały że Christian się w niej zakochał. Była zupełnie inna niż poprzednie kobiety z którymi się spotykał i które robiły wszystko czego sobie zażyczył.  Ana potrafiła postawić na swoim i na każdym kroku udowadniała mu, że nie jest jego Uległą a jego partnerką.

Jeśli mam wybierać to ze wszystkich części najbardziej podobała mi się część druga. Chyba dlatego, że dużo się tam działo. Najsłabiej czytało mi się część pierwszą ale zwalam to na słabe tłumaczenie a w części trzeciej momentami było nudno. Ale generalnie całość oceniam na plus.

Jeśli ktoś potrzebuje bardzo lekkiej książki, która mimo banalnej i mało realnej treści wciągnie czytelnik  i pozwoli oderwać myśli od problemów życia codziennego, to seria E.L. James jest właśnie tym czego  potrzebuje.                                                

czwartek, 20 września 2012

"Pięćdziesiąt twarzy Greya" - E. L. James









"Pięćdziesiąt twarzy Greya" - E. L. James

Hipnotyczna, uzależniająca, iskrząca seksem i erotyką powieść, której nie sposób odłożyć.

Studentka literatury Anastasia Steele przeprowadza wywiad z młodym przedsiębiorcą Christianem Greyem. Niezwykle przystojny i błyskotliwy mężczyzna budzi w młodej dziewczynie szereg sprzecznych emocji. Fascynuje ją, onieśmiela, a nawet budzi strach. Przekonana, że ich spotkania nie należało do udanych, próbuje o nim zapomnieć – tyle że on zjawia się w sklepie, w którym Ana pracuje, i prosi o drugie spotkanie.

Młoda, niewinna dziewczyna wkrótce ze zdumieniem odkrywa, że pragnie tego mężczyzny. Że po raz pierwszy zaczyna rozumieć, czym jest pożądanie w swej najczystszej, pierwotnej postaci. Instynktownie czuje też, że nie jest w swej fascynacji osamotniona. Nie wie tylko, że Christian to człowiek opętany potrzebą sprawowania nad wszystkim kontroli i że pragnie jej na własnych warunkach…

Czy wiszący w powietrzu, pełen namiętności romans będzie początkiem końca czy obietnicą czegoś niezwykłego? Jaką tajemnicę skrywa przeszłość Christiana i jak wielką władzę mają drzemiące w nim demony?
 
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/146615/piecdziesiat-twarzy-greya

Broniłam się przed tą książką jak mogłam. Jeszcze w weekend rozmawiałam z przyjaciółką, że nie mam zamiaru na razie jej czytać. Lecz w poniedziałek trafiła się okazja żeby ją pożyczyć i co zrobiłam? Oczywiście zabrałam ją do domu i zaczęłam czytać

No nie powiem, początek to był szok. Nie wierzyłam, że cokolwiek może być tak źle napisane. Ubogi język, ogromna  ilością powtórzeń i słabe tłumaczenie.

Chyba nic mnie tak nie wkurzało podczas czytania jak polski przekład okrzyków Any typu: Jasny gwint, O rany albo O święty Barnabo. Czy naprawdę nie można było zastąpić tych zwrotów jakimś innymi? Wiem, że oryginalne Holy cow też nie jest zbyt trafne ale aż tak nie drażni. Mnie bardzo irytowało gdy autorka zaczynała tworzyć jakaś scenę, powoli budowała klimat i nagle w środku pocałunku dostajemy O Święty Barnabo i klimat pryskał momentalnie.

Pierwsze co zauważyłam po rozpoczęciu czytania to niesamowita ilość powtórzeń. Na pierwszych 12 stronach, wyrazy blondynka i piaskowiec powtórzyły się chyba z osiem razy. Podobnie było przy opisach. Wszystko było powalające, pożądliwe, Christian był przytłaczający a każdy orgazm to było rozpadanie się na kawałeczki . I tak w kółko. Jak autorka wpadła na jakieś słowo, które jej się spodobało wykorzystywała je do maksimum przy każdej nadarzającej się okazji.

Kolejną rzeczą, która psuła mi przyjemność z czytania to dyskusje Anastazji z jej  wewnętrzną boginią. Serio, to było coś czego nie mogłam ogarnąć. Jak tylko widziałam, że zbliżam się do fragmentu gdzie pojawia się bogini starałam się go ignorować. To były kolejne momenty które psuły klimat. Kompletnie mi to nie pasowało i drażniło gdy czytałam o tym, że wewnętrzna bogini wymachuje pomponami z radości, siedzi w pozycji kwiatu lotosu z odprężenia lub chowa się za kanapą ze strachu.

Również w głównym wątku było sporo niedorzeczności. Jak np. to, że Ana mając 21 lat nie wie kompletni nic o seksie lub jak to że Christian 27latek, ma miliony dolarów i własne samoloty. To ile miał lat jak zaczął je zarabiać? 15?? Można odnieść wrażenie, że Ana nie ma swoich ubrań gdyż ciągle chodzi w sukienkach pożyczonych od swojej współlokatorki albo to że mając przyjaciela fotografa Ana i Kate zastanawiały się kto im zrobi sesję zdjęciową Christiana.

Powszechnie wiadomo, że „Pięćdziesiąt twarzy Greya” pierwotnie było fanficiem inspirowanym przez sagę Zmierzch i chyba każdy kto zna serię Stephenie Meyer zauważył, że można to wyczuć na kilometr.  Książka Eriki Leonard to pikantniejsza wersja Zmierzchu. Ana tak samo jak Bella jest niezdarna, nieśmiała, nie ma poczucia własnej wartości, cały czas się zastanawia, czemu ktoś taki jak Christian wybrał właśnie ją. Christian to wypisz wymaluj Edward, z tym, ze jeden był wampirem a drugi ma dziwne upodobania seksualne. Ale obaj mają obsesję na punkcie kobiety w której się zakochali, chcą mieć ją tylko dla siebie i kontrolować na każdym kroku.  Ale podobieństwa nie sprowadzają się tylko do postaci lecz również do wydarzeń. Edward uratował Bellę przed pędzącym na nią samochodem, Christian Aną przed rowerzystą. Edward obronił Bellę przed napaścią zbirów w ciemnej uliczce, Christian Anę przed napaścią jej podpitego przyjaciela. Obaj kazali na początku swojej znajomości  trzymać się od nich z daleka aż w końcu sami doszli do wniosku, że nie potrafią tego zrobić. Również akcja książek dzieje się w tym samym stanie. To jest tylko kilka przykładów podobieństw  a można je mnożyć.

No i koniecznie trzeba wspomnieć o głównym powodzie z którego książka jest znana i który jest podstawą kampanii marketingowej. Mianowicie sceny erotyczne.  No nie wiem, może ludzie w Anglii są bardziej wrażliwi na tego typu rzeczy ale mnie tam nic szczególnie nie zbulwersowało. Dwoje ludzi uprawia seks i tyle. A że Christian ma wyobraźnię to i seks wygląda trochę inaczej niż w większości książek.  Naprawdę nie wiem co tam jest takiego gorszącego. Owszem, były ze dwa momenty gdzie pomyślałam, że to co robią nie jest fajne ale były to sytuacje marginalne.   

Tak więc pod względem stylistycznym i językowym książka mnie nie powaliła lecz jest w tym wszystkim pewne ale…im dalej czytałam, tym bardziej przyzwyczajałam się do tragicznego stylu i przestawałam przejmować się powtórzeniami, ignorowałam okrzyki Any i jej rozmowy z wewnętrzną boginią. Skoncentrowałam się na głównym wątku i w pewnym momencie złapałam się na tym, że książka mnie wciągnęła. I to bardzo.  
Okazało się, że zaczęłam czuć sympatię do bohaterów. Zarówno do Anastazji jak i do Christiana. Podobało mi się to, że Ana miała charakterek. Nie dała się stłamsić pragnącemu mieć kontrolę nad wszystkimi i wszystkim Christianowi. Potrafiła się mu postawić, drażnić się z nim, żartować. Powoli odkrywała jego delikatniejszą stronę.

Co do Christiana to zawsze miałam słabość do tajemniczych postaci z problemami więc było oczywiste że go polubię. Im ktoś dziwniejszy tym większa szansa że zostanie moim ulubionym bohaterem.

Wątkiem, który bardzo polubiłam to była wymiana maili między Aną a Christianem. Tak jak wspominała sama Ana, wtedy ujawniała się wesoła twarz Christiana i gdy czytałam wymianę ich korespondencji sama często miałam uśmiech na twarzy.

Lubiłam też ich rozmowy, powolne wyciąganie przez Anę szczegółów z przeszłości Christiana, jej drażnienie się z nim, podpuszczanie go. Momentami zachowywali się jak normalna para zakochanych ludzi.

Chcę jeszcze wspomnieć, że bardzo podoba mi się okładka książki. Ma w sobie coś tajemniczego i seksownego. Zupełnie jak Christian.

Nie da się ukryć, że „Pięćdziesiąt twarzy Greya” jest książką słabą. Od razu widać, że napisała ją amatorka nie mająca zbyt dużego pojęcia o pisaniu. Ale kurcze, wciągnęła mnie. Pozwoliła oderwać mi się od problemów, zaprzątnęła moje myśli całkowicie.

Cieszę się że ją przeczytałam, bo teraz przynajmniej mogę powiedzieć co mi się w niej podobało a co nie, a nie krytykować dla samego krytykowania, bo opluwanie tej książki jest teraz trendy a każdy komu się spodoba jest burakiem bez gusty literackiego.

A teraz jak najszybciej chcę się zaopatrzyć w drugą część serii o panu Grey żeby zobaczyć jak potoczyły się jego dalsze losy.    

poniedziałek, 17 września 2012

THE AFTERSHOCK

Trafiłam dziś przez przypadek na pewne nagranie na You Tube. Obejrzałam i doszłam do wniosku, że w moim pokoju musi być ukryta kamera gdyż nagranie opisuje dokładnie moje zachowanie po przeczytaniu/obejrzeniu czegoś MEGA szokującego.

Taaaak...miewam często takie reakcje kiedy nie jestm w stanie ogarnąć tego co się właśnie stało. Jest płacz, zaprzeczanie, niedowierzanie. Czasami dochodzi rzucanie książką i mówienie że jest głupia i że dalej nie będę jej czytać lecz po minucie, naturalnie łapię za nią znów i czytam dalej ale nadal jestem na nią obrażona ;)

Przechodziłam to przy "Kwiatach na poddaszu", "Harrym Potterze", "Jednym dniu" obowiązkowo przy serii Georga Martina gdyż ten autor funduje mi takie reakcje co kilkanaście kartek i przy wieeeelu innych...

A czy Wam też zdarza się faza "THE AFTERSHOCK"?

                                                                      źródło

niedziela, 16 września 2012

"Sto dni po ślubie" - Emily Giffin










"Sto dni po ślubie" - Emily Giffin


Ślub bierze się z miłości i z wiarą we wspólną przyszłość z ukochanym mężczyzną. A jeśli to za mało? A jeśli kochamy więcej niż raz? Sto dni po ślubie Ellen spotyka Leo, swoją dawną wielką miłość. Odżywają uczucia ukryte głęboko w sercu. I budzą się wątpliwości - czy jej mąż Andy jest tym jedynym, z którym chce być już zawsze? Czy życie z nim jest tym, czego naprawdę
pragnie? Pewnego dnia Leo proponuje Ellen wspólną pracę... Emily Giffin to amerykańska
 autorka bestsellerowych powieści "Coś pożyczonego", "Coś niebieskiego" i "Dziecioodporna". Jej najnowsza książka, "Sto dni po ślubie", podobnie jak poprzednie natychmiast po premierze trafiła na listy bestsellerów m.in. New York Timesa i Amazon.com.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/41970/sto-dni-po-slubie

„Sto dnie po ślubie” to już czwarta książka Emily Giffin którą czytałam i po raz kolejny autorka zafundowała mi bardzo przyjemnie spędzony czas.

Główną bohaterką książki jest Ellen. Młoda, świeżo poślubiona pani fotograf, która kocha swojego męża i jest z nim szczęśliwa. Lecz gdy pewnego zimowego dni na skrzyżowaniu spotyka swoją dawną miłość zaczynają odżywać dawno zapomniane uczucia do byłego chłopaka.

Książkę czytało mi się naprawdę miło, przyjemne i szybko. Bardzo polubiłam główną bohaterkę. Zwyczajną dziewczynę, która próbuje dojść do ładu ze swoimi uczuciami. I właśnie tu pojawił się jeden zgrzyt, który mi przeszkadzał. Gdyż cały czas miałam wrażenie, że problem Ellen był stwarzany na siłę. Nie wiem na ile realne jest to aby minięcie się na ulicy z byłym facetem, którego nie widziało się osiem lat mogło wywołać aż tak ogromne emocje i wątpliwości u dopiero co zaślubionej mężatki. W dodatku posiadającej cudownego i zakochanego w niej po uszy męża. Miałam wrażenie że Ellen celowo doszukiwała się problemów bo do momentu spotkania z Leo wszystko układało się dobrze a później, właściwie z dnia na dzień zaczęły ją irytować pewne zachowania męża.

Ale muszę przyznać, że autorka nie ułatwiła sprawy bohaterce bo zarówno jej mąż – Andy jak i Leo, jej były, byli w porządku. Andy jest kochanym, ciepłym, miłym facetem nie widzącym świata poza swoją żoną a Leo to taki typowy bad boy. Niby twardziel nie przejmujący się niczym ni nikim a jednak potrzebujący miłości i ciepła. Chociaż ja od początku stałam po stronie Andyego byłam ciekawa jakiego wyboru ostatecznie dokona bohaterka. 

Lubię czytać książki pani Giffin. Jest to zdecydowanie literatura damska ,opowiadająca o problemach młodych kobiet ale w sposób bardzo ciekawy i przystępny. Nie są to durne czytadła tylko proste książki poruszające tematy ważne dla większości pań. Zwłaszcza 30letnich, gdyż głownie w takim wieku najczęściej są ich bohaterki.

Zauważyłam też, że książki Giffin mają kilka powtarzających się wątków. Mianowicie któraś z postaci jest prawnikiem (wydaje mi się, że to dlatego gdyż sama autorka jest po studiach prawniczych),główna bohaterka jest zawsze zwyczajną, naturalną młodą kobietą, której jedna z przyjaciółek jest bogatą i odnoszącą sukcesy kobietą biznesu. Ale mimo tych stałych elementów bardzo lubię książki tej autorki.

W tej chwili pozostała mi jeszcze jedna zaległa jej książka.  Mianowicie „Dziecioodporna” i mam nadzieję szybko ją nadrobić bo w październiku do księgarń trafi najnowszy tytuł  „Pewnego dnia”, którą też planują nabyć i tym samym mieć wszystkie książki Emily Giffin na swojej półce.