środa, 12 września 2012

"A jeśli ciernie" - Virginia Cleo Andrews













"A jeśli ciernie" - Virginia Cleo Andrews

 
Dalsze losy rodzeństwa, które spędziło dzieciństwo zamknięte na strychu przez okrutną matkę. Mijają lata. Cathy po swych małżeńskich perypetiach ma dwóch synów, Jory’ego i Barta. To oni opowiadają dalszą historię. Cathy i jej ukochany brat Chris żyją obecnie w związku i adoptują dziewczynkę. Tymczasem do domu obok wprowadza się pewna starsza pani, która interesuje się synami Cathy. Bart często ją odwiedza. Wkrótce dostaje od lokaja tajemniczy dziennik. Lektura zmienia chłopca nie do poznania...
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141745/a-jesli-ciernie


Po powalających „Kwiatach na poddaszu” i średnich „Płatkach na wietrze” przyszedł czas na przeczytanie trzeciej części serii Virginii Andrews „A jeśli ciernie”. Niestety, książka mnie nie zachwyciła ani nie powaliła. Faktem jest że przeczytałam ją w ciągu jednego dnia ale głównie dlatego żeby przekonać się co autorka jest w stanie jeszcze wymyśleć.

Jak dla mnie pani Andrews zwyczajnie przekombinowała. Wymyśliła i opisała tak niestworzone rzeczy że w pewnym momencie doszłam do wniosku, że bardziej prawdopodobne było zamknięcie dzieci na dwa lata na poddaszu niż to co działo się w „A jeśli ciernie”.

Wrażenia z czytania książki mogę podzielić na trzy etapy: chaotyczny, interesujący i irytujący. Początek był niezwykle chaotyczny. Czasami było brak płynnego przebiegu akcji i musiałam się  zastanawiać skąd i jak właściwie doszło do pewnych wydarzeń.  Środkowe rozdziały naprawdę mnie zainteresowały i były opisane w dosyć normalny i logiczny sposób.  Natomiast ostatnie rozdziały, gdzie działy się cuda niestworzone, zwyczajnie mnie irytowały i śmieszyły. Tyle nieszczęść, tragedii, nienawiści , okrucieństwa i niestworzonych rzeczy już dawno nie widziałam na kartkach jednej książki.

Średnio podobał mi się pomysł z tym, aby narratorami byłi synowie Cathy,  gdyż czasami dochodziło do absurdalnych sytuacji gdzie w pokoju była Cathy z Chrisem i jeden z chłopców, którego rodzice jakby w ogóle nie zauważali i jakby nigdy nic rozmawiali o rzeczach, które przez lata starali się ukryć. Wolałabym żeby narracja była podzielona również na Cathy, wtedy wszystkiego odnośnie jej wątków dowiadywalibyśmy się z pierwszej ręki a nie z podsłuchiwanych rozmów.

Co do samych chłopców to też nie podobało mi się w jaki sposób zostali przedstawieni. Jory – przystojny, utalentowany, zwinny, mądry, grzeczny, miły. Tak idealny że aż mało realny. Właściwie nie miał żadnych wad. Natomiast Bart to jego całkowite przeciwieństwo. Niezdarny, niegrzeczny, krnąbrny, wszystkiego nienawidził i nie lubił, w dodatku autorka obdarzyła go zaburzeniem, przez które nie odczuwał bólu.

Mimo tego, że Cathy i Chris  zapewniali o tym, że kochają  Barta to jednak bez problemów można było wyczuć że zdecydowanie faworyzują Jorego.  Od początku było widać że Jory był synem idealnym i wymarzonym a Brat był złem koniecznym, które trzeba znosić.  Dlatego nie dziwię się że gdy dzieciak znalazł kogoś kto się nim szczerze zainteresował i dawał poczucie miłości, dał sobie zrobić pranie mózgu i stał się małym psychopatą.

Nie rozumiem do końca po co autorka wprowadziła postać Cindy, gdyż to dziecko nie wniosło do książki absolutnie nic. No chyba że w kolejnej części książki będzie odgrywała jakąś większą rolę.

Mimo tego, że książka mnie nie powaliła, nie mogę odmówić autorce tego, że potrafi tworzyć niesamowity klimat i mimo niestworzonych historii sprawić że czytelnik nie może oderwać się od książki. Zwłaszcza na początku czuje się ciągły niepokój, wszechogarniającą nienawiść i strach. Cały czas towarzyszy przeczucie, że wcześniej czy później musi stać się coś strasznego. Lecz w moim przypadku było tak tylko na początku bo gdy przyszło do kulminacyjnych wydarzeń byłam bardziej zirytowana niż pełna napięcia.

Muszę też wspomnieć o okładce, która mnie zachwyciła. Według mnie jest najładniejszą i najlepszą okładką ze wszystkich dotychczasowych części serii.

Na pewno sięgnę po kolejny tom sagi ale będę sięgała po niego z założeniem że będę czytała bajkę z lekką nutką niepokoju niż thriller, który powali mnie tak jak powaliły „Kwiaty na poddaszu”.

poniedziałek, 10 września 2012

Nowe nabytki # 3 - sierpniowo-wrześniowe

"Kaznodzieja" - Camilla Lackberg

                  

                                   "Nawałnica mieczy tom 3 część I i II" - George R.R Martin


 "A jeśli ciernie" - Virginia Cleo Andrews


Wygrane w konkursach


"Madonna. Królowa muzyki pop" - Eddi Fiegel, Daryl Easlea



 "Listy z jeziora" Agnieszka Korol


 "Dziennik dla Jordana" -  Dana Canedy
Książa wygrana w konkursie zorganizowanym na blogu Jenah. Wraz z książką dostałam słodkości i przecudną zakładkę :)

 

 Dziękuję bardzo :)

"Kochanek dziewicy" - Philippa Gregory









"Kochanek dziewicy" - Philippa Gregory

Jako świeżo koronowana królowa Anglii Elżbieta musi stawić czoło dwóm niebezpieczeństwom: francuskiej inwazji na Szkocję, zagrażającej całemu krajowi, oraz swemu romansowi z Robertem Dudleyem, zagrażającemu jej sercu. Robert Dudley jest jednak żonaty, a jego małżonka odmawia rozwodu, który umożliwiłby Elżbiecie i Robertowi pobranie się. Zresztą, przeciwko ślubowi królowej z jednym z jej dworzan są prawie wszyscy. W tle miłosnego trójkąta na dworze Anglii tworzą się frakcje; ktoś przechodzi od słów do czynów. Amy zostaje znaleziona martwa, ze skręconym karkiem. Zdumiewający portret młodej Elżbiety I. Autorka przedstawiają taką, jakiej nikt wcześniej nie odważył się nawet zasugerować: porywcza, siejąca strach, niezrównoważona emocjonalnie i zaborcza - nie powstrzyma się przed niczym, nawet przed morderstwem, byle tylko zaspokoić swoje żądze.

źródło: http://merlin.pl/Kochanek-dziewicy_Philippa-Gregory/browse/product/1,650158.html

Po „Kochanicach króla” którymi byłam zachwycona przyszła pora na kolejną książkę Philippy Gregory. Tak się złożyło, że trafiła się okazja na pożyczenie powieści autorki i po dostaniu ją w swoje ręce od razu zabrałam się do czytania.

„Kochanek dziewicy” przedstawia pierwsze dwa lata panowania królowej Elżbiety I podczas, których prócz wprowadzania reform w kościele i odnajdywania się na tronie Anglii poznajemy także historię trójkąta miłosnego między królową, jej koniuszym koronnym Robertem Dudley’em i jego żoną Amy Robsart.  

„Kochanek dziewicy” jest w głównej mierze portretem królowej Elżbiety, który według mnie nie jest zbyt urodziwy. Królowa została przedstawiona jako niezwykle rozkapryszona, cięgle wymagająca komplementów i uwagi młoda kobieta. Jej decyzje zmieniały się jak w kalejdoskopie. Do osiągnięcia wyznaczonego celu była w stanie posunąć się do największych zbrodni.  Ale miała też ludzką stronę i jak każdy posiadała swoje marzenia i chciała być kochana.

Robert Dudley podobnie jak królowa nie został przedstawiony jako wcielenie cnót. Wprost przeciwnie. Był mężczyzną chorobliwie ambitnym, dążącym do celu po trupach. Potrafiącym krzywdzić i ranić aby tylko osiągnąć to co sobie zaplanował.  Tak do końca to sama nie wiem co o nim sądzić, gdyż nawet po zakończeniu książki nie jestem w stanie stwierdzić, czy naprawdę kochał Elżbietę czy tylko zależało mu na zdobyciu władzy, majątku  i korony Anglii.

Jedyną naprawdę pozytywną postacią książki jest żona Roberta – Amy Robsart. Poznajemy ją jako zwykłą, skromną, miłą  młodą kobietę, nie mającą wygórowanych ambicji ani marzeń. Chce być tylko kochana i spędzić życiu z ukochanym mężem u boku. Niestety, jej mąż pragnący władzy, mam co do niej inne plany a za nie przystanięcie na nie przyszło jej zapłacić bardzo wysoką cenę.

W książce mamy miłość, zdradę, seks, intrygi, przekupstwa, nienawiść, złość, zbrodnię i sekrety. Poznajemy, także  zwyczaje panujące na dworze XVI wiecznej  Anglii.  Mimo tego, iż wiem, że książka w większości jest fikcją literacką to jednak opiera się na faktach historycznych i wokół nich budowana była intryga. Muszę przyznać, że podczas czytania „Kochanka dziewicy” dowiedziałam się więcej o reformach kościoła w Anglii i inwazji na Szkocję, niż podczas całego procesu edukacji w szkole.

Powieść jest dosyć obszerna, jest w niej sporo opisów, spraw politycznych ale nie szczególnie przeszkadza to w czytaniu. Czyta się ją szybko a mniej więcej od  strony 300setnej, gdy książka wkracza powoli w wątek sensacyjny nawet nie wiemy kiedy dochodzimy do  ostatniej kartki powieści.

Jest to moje drugie spotkanie z Philippą Gregory i po raz kolejny jest to spotkanie ocenione jak najbardziej na plus. Mam nadzieję, że wkrótce  zapoznam się z kolejną książką autorki bo bardzo zaciekawiły mnie miłosne historie monarchów XVI wiecznej Anglii.
 

środa, 29 sierpnia 2012

Kaznodzieja - Camilla Läckberg












Kaznodzieja - Camilla Läckberg

Kaznodzieja to pełna niespodzianek powieść kryminalna, która umiejętnie splata wątki z przeszłości z teraźniejszością.

 Pewnego letniego ranka mały chłopiec w czasie zabawy w wąwozie leżącym nieopodal Fjällbacka odnajduje nagie zwłoki młodej dziewczyny. Patrik Hedström i jego koledzy z komisariatu w Tanumshede stają przed bardzo skomplikowaną zagadką. Okazuje się bowiem, że pod ciałem dziewczyny leżą szkielety dwóch innych kobiet, które zaginęły pod koniec lat 70-tych.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/50798/kaznodzieja

To było moje drugie spotkanie z serią Camilli Lackberg i tak jak w poprzednim przypadku musze powiedzieć że wypadło całkiem nie źle.

W letni poranek mały chłopiec przez przypadek znajduje zwłoki młodej kobiety. Okazuje się, że nie jest to zwykłe zabójstwo lecz sprawa powiązana z tajemniczym zniknięciem dwóch młodych dziewczyn sprzed dwudziestu pięciu lat.

Musze przyznać, że całkiem zgrabnie udało się autorce stworzyć zagadkę sprzed ćwierć wieku. Prawie do momentu kulminacyjnego nie byłam pewna kto jest mordercą z dawnych lat, a za sprawą sprytnej zagrywki autorki, nie domyśliłam się też kto był odpowiedzialny za zabójstwo Tani.

Tak samo jak w „Księżniczce z lodu” prócz wątku kryminalnego mamy tu też wątek obyczajowy opisujący związek Eriki i Patrika. A dzieje się u nich i to dużo. Niezmiernie lubię Partika Hedströma. Jest on chyba moją ulubioną postacią z serii a po „Kaznodziei” polubiłam go jeszcze bardziej. Tak samo jak w pierwszej części urzekło mnie jego ciepło, oddanie, szczerość, zaangażowanie i to że jest zwykłym facetem bez pamięci zakochanym w swojej kobiecie. Erika  momentami mnie trochę  irytowała ale obwiniam za to stan w jakim była a jej perypetie z letnikami wnosiły trochę humoru do książki.

Kryminał czyta się wprost wspaniale. Nie wiedziałam nawet kiedy doszłam do połowy książki. Naprawdę ciężko mi się było od niej oderwać.

Nie wiem kiedy ale myślę, że wcześniej niż później nabędę „Kamieniarza” żeby powrócić do Fjällbacki i żeby odkryć kolejną tajemnicę jaką skrywa to malownicze miasteczko.

sobota, 25 sierpnia 2012

Kochanice króla - Philippa Gregory








Kochanice króla - Philippa Gregory


Znakomita, dwukrotnie już sfilmowana powieść Philippy Gregory opowiada o dwóch siostrach Boleyn, Annie i Marii, rywalizujących o względy króla Henryka VIII. Obie były gotowe na wszystko, aby zdobyć jego serce, a swym orężem uczyniły niegodziwość, intrygę i zdradę. Maria Boleyn wpadła w oko Henrykowi VIII, ledwie zjawiła się na dworze jako czternastolatka. Miłość wszakże trwała krótko - zauroczenie dziewczyny minęło, kiedy odkryła, że przez cały czas była tylko pionkiem w rozgrywce prowadzonej przez jej rodzinę. Co gorsza, król znudził się nią wkrótce i oszalał na punkcie Anny Boleyn. Krewni przykazali Marii poinstruować ukochaną i zarazem znienawidzoną siostrę, jak ma wkraść się w łaski monarchy. Marii nie pozostało nic innego, jak być świadkiem tryumfu swej siostry, która nie zawahała się przed niczym, wyciągając ręce po koronę i spełniając ambicje swoje i swojej rodziny. Od tej pory Maria była tą drugą? Barwny i sugestywny obraz życia, ludzkich dramatów i namiętności, dworskich intryg i kulisów wielkiej polityki na dworze najsłynniejszego króla Anglii. 

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/72467/kochanice-krola

Zaczynając czytać „Kochanice króla” nawet przez myśl mi nie przeszło, że powieść tak bardzo mi się spodoba i że zrobi na mnie tak wielkie wrażenie.

Książka przedstawia losy sióstr Boleyn – naiwnej i uległej Marii oraz przebiegłej i chorobliwie ambitnej Anny. Po tym gdy młodziutka Maria wpada w oko królowi Henrykowi VIII zostaje wytypowana przez swoją rodzinę na jego faworytę. Gdy po pewnym czasie Maria nudzi się królowi jej miejsce zajmuje jej siostra Anna.

„Kochanice króla” zawierają wszystko co powinna mieć dobra książka. Są intrygi, jest nienawiść, miłość, seks, zdrady i śmierć.  Z niezwykłą precyzją naznaczone są wątki historyczne. Wszystkie detale opisywane są z ogromną starannością a jednocześnie język jakim napisana jest książka, nie nudzi czytelnika, tylko sprawia, że nie może się oderwać od czytania

Bardzo dobrze przedstawione zostały zwyczaje i relacje jakie panowały na dworze króla Henryka. Wszechobecna była dwulicowość, zawiść, ogromna chęć zdobywania władzy i majątku oraz przypodobywanie się władcy na każdym kroku.
Elementem rzucającym się w oczy jest również przedstawienie w jaki sposób traktowano kobiet w XVI wieku. Nie  nadawały się one do niczego innego jak do bycia kartą przetargową swoich ojców w celu wydania ich dobrze za mąż aby zyskać profity a następnie do rodzenia  dzieci. Najlepiej synów gdyż jak kilkakrotnie było wspominane w książce na co komu kolejna córka.

Ogromnie raziło mnie to jak rodzina traktowała cichą, spokojną i naiwną Marię. Dziewczyna nie miała absolutnie nic do powiedzenia. O tym za kogo ma wyjść za mąż, z kim sypiać i co robić decydowała jej rodzina. Dziewczyna nie miała prawa głosu w żadnej sprawie. Najbliżsi zamiast wspierać  i pomagać, zastraszali ją, szantażowali i miali absolutną kontrolę nad jej życiem.

Ogromnym atutem książki są postacie. Nie ma nikogo, kto nie wzbudzałby emocji, kto byłby płytki czy jedno wymiarowy. Każdy jest jakiś, nikt nie jest do końca idealny lub do szpiku kości zły (no może z wyjątkiem wuja Thomasa) każdy ma coś na sumieniu. Poznając bohaterów  odczuwamy cały wachlarz emocji. Raz go nienawidzimy a za chwilę współczujemy bo wiemy dlaczego podjął taka a nie inną decyzję.
Najbarwniejszą postacią książki jest zdecydowanie Anna Boleyn. Piękna, chorobliwie ambitna, po trupach dążąca do celu i której nikt ni nic nie powstrzyma przed osiągnięciem tego co zaplanowała. Jest całkowitym przeciwieństwem cichej Marii. Anna z góry wie czego chce i nie obchodzi jej w jaki sposób to osiągnie byleby ostatecznie to posiadać. A w tym przypadku jest to pragnienie posiadania korony królowej Anglii. Anna Boleyn jest chyba najbardziej znaną ze wszystkich żon króla Henryka VIII i wcale mnie to nie dziwi biorąc pod uwagę tą jak niezwykle barwną była osobą a jednocześnie znając jej smutny koniec.

„Kochanice króla” są gotowym scenariuszem filmowym. Dlatego już się zaopatrzyłam w film pod tym samym tytułem i w najbliższych dniach planuję zobaczyć w jaki sposób książka została zekranizowana.

Powieść  Philippy Gregory polecam wszystkim. Nie tylko miłośnikom historii. Ale  każdemu, kto chce poznać niezwykle pasjonującą historię losów rodzeństwa Boleyn. Historię pełną intryg, namiętności i zdrad. Historię w której na pierwszym miejscu stawiana jest rodzina i która ukazuje, że to co komuś uczyniłeś, kiedyś do ciebie wróci.



niedziela, 19 sierpnia 2012

Starcie królów - George R. R. Martin









Starcie królów - George R. R. Martin

Żelazny Tron jednoczył Zachodnie Królestwa aż do śmierci króla Roberta. Wdowa jednak zdradziła królewskie ideały, bracia wszczęli wojnę, a Sansa została narzeczoną mordercy ojca, który teraz okrzyknął sie królem.
Zresztą w każdym z królestw, od Smoczej Wyspy po Koniec Burzy, dawni wasale Żelaznego Tronu ogłaszają się królami.
Pewnego dnia z Cytadeli przylatuje biały kruk, przynosząc zapowiedź końca lata, jakie pamiętali żyjący ludzie. Najgroźniejszym wrogiem dla wszystkich bez wyjątku może okazać się nadciągająca zima...

Wspaniała epopeja George'a R.R. Martina jest opowieścią pełną intryg, zdrad i politycznych rozgrywek o niezwykłej sile oddziaływania.


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/134106/starcie-krolow

Strasznie długo zeszło mi z czytaniem tej książki. Z powodu objętości, z powodu równych prywatnych spraw, które wyskoczyły mi w przeciągu ostatnich tygodni i dlatego, że przez pierwsze 300 stron strasznie ciężko było mi się wkręcić w akcję. Czytałam po jednym, dwóch rozdziałach i odkładałam książkę.  Aż nadszedł pewien moment po, którym wszystko się zmieniło i dalej poleciał już szybko.

Dla mnie „Starcie królów” jest zdecydowanie lepsze od „Gry o tron”.  Przede wszystkim dlatego, że większość bohaterów już się zna i zaczynając czytać książkę wkraczamy do świata który już poznaliśmy. Ale też dlatego, że więcej się dzieje tu niż w „Grze..”. A dzieją się rzeczy niesłychane!

Siedem królestw ma czterech królów, z których każdy uważa się za tego właściwego. Nadchodzi zima i wszędzie toczy się wojna. Nie można ufać nikomu gdyż każdy może okazać się wrogiem i zadać cios w plecy w najmniej spodziewanym momencie.

Moja ulubiona postać się nie zmieniła, nadal jest nią Daenerys Targaryen, dlatego ubolewałam nad tym, że tak mało jej było w tej części. A jak już się pojawiła, to jej rozdziały nie były zbyt długie. Ale do moich ulubieńców dołączył Tyrion Lannister. Karzeł jest niesamowity! Czytając książkę i poznając jego myśli i intrygi, które knuje czasami żałowałam, że nie mam w sobie takiego sprytu i przebiegłości jak on. Podobały mi się przygody Aryi. Podziwiam to dziecko, że w tak młodym wieku, potrafi sobie poradzić w tak trudnych warunkach. No i Jon Snow….Ach, choćby dla poznania tego co spotka jego muszę jak najszybciej zakupić kolejne tomy sagi.

Pisałam, to już w swojej recenzji „Gry o tron” ale powtórzę to, naprawdę podziwiam Georga Martina za umiejętność stworzenia takiego świata! I będę podziwiała jeszcze bardziej kiedy wszystkie wątki, które są rozpoczęte, będzie potrafił w logiczny sposób zakończyć. Ponieważ, tak jak mnie ostrzegano, ta część kończy się  z jeszcze większą ilością nierozwiązanych spraw niż poprzednia.

Czytając książkę doszłam do wniosku, że jestem szczęśliwa z tego powodu, że urodziłam się w dzisiejszych czasach. Gdzie widok trupów na każdym kroku jest tak powszedni, że nawet nie szokuje, gdzie kobiety nie służą tylko do tego, żeby zadowalać mężczyzn, gdzie nie ma tej całej brutalności, która opisywana jest w „Starciu królów”.

 „Gra o tron” podobała mi się ale mnie nie powaliła. Natomiast „Starcie królów” już tak,  zwłaszcza ostatnie kilkanaście rozdziałów czytałam z ogromnym zaciekawieniem i miałam momenty, podczas, których przerywałam czytanie no nie mogłam uwierzyłam w to co się dzieje. W tych książkach naprawdę żaden z bohaterów nie może być bezpieczny. Jestem ciekawa, ilu z nich przetrwa do końca sagi.  

Po skończeniu „Starcia…” z całą odpowiedzialnością polecam sagę Pieśni Lodu i Ognia. A teraz, punktem numer jeden na mojej „to do” liście jest pójście do księgarni i zakupienie „Nawałnicy mieczy” i poznanie dalszych losów mieszkańców Siedmiu królestw. 


sobota, 11 sierpnia 2012

Historie miłosne - Éric-Emmanuel Schmitt









Historie miłosne - Éric-Emmanuel Schmitt

 Ona pamięta wszystko. Jego smak, zapach, miękki dotyk jego dłoni. Takiej miłości i namiętności nie przeżyła ani nigdy wcześniej, ani nigdy później. I nie było ważne, że był księciem. Prawdziwym. Wystarczyło, że pozostawał władcą jej serca. Ich więź nigdy nie została przerwana, mimo że nie dane było im być razem.
Czy ta historia to wymysł samotnej kobiety czy najcenniejsze ze wspomnień?
Eric Emmanuel Schmitt z wrażliwością i wyczuciem przedstawia różne oblicza miłości: miłość młodzieńczą, niespełnioną, zakazaną. Miłość, która prowadzi do zbrodni i na którą czeka się całe życie. Nikt piękniej od niego nie przedstawia tak wielu odcieni tego uczucia.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/148639/historie-milosne


„Historie miłosne” to było moje pierwsze spotkanie z twórczością Erica Emmanuela Schmitta. I muszę powiedzieć, że było to dosyć przyjemne spotkanie.

Książka zawiera siedem opowiadań ukazujących różne oblicza miłości. Mamy tu miłość szczęśliwą, niespełnioną, zdradzoną, pełną nadziei ale ukazane jest również jak niewielka granica dzieli miłość od nienawiści.

Każde opowiadanie jest inne. Każde opowiada o innym rodzaju miłości i przedstawia historię innej kobiety.

Emma od latu ukrywa sekret o swojej wielkiej miłości, Gabriela posuwa się do strasznej rzeczy, z powodu obsesyjnej obawy o zdradę męża. Kobieta z dworca w Zurychu od lat czeka na swoją dawną miłość. Odetta przekonuje się, że miłość z pozoru niemożliwa, także może sie zdarzyć. Helena, wiecznie niezadowolona z życia kobieta uczy się miłości od swojego męża a jedna noc z wymarzonym mężczyzną była krótkotrwałym lekarstwem dla Rosy Natomiast Isabella dowiedziała się, że kłamstwo może być czasem dowodem ogromniej miłości.

Mi najbardziej przypadły do gustu opowiadania „Marzycielka z Ostendy” i „Odetta Jakkażda”.  W „Marzycielce…” urzekła mnie historia poznania się Emmy i Guillauma oraz niezwykle romantyczne zakończenie.  A miłosne menu stworzone przez Emmę von A tylko dodało pikanterii całej historii. Swoją drogą super pomysł opierać swoje fantazje erotyczne na mitologii.

„Odetta Jakkażda” to spełnienie marzeń każdej dziewczyny, która kiedykolwiek kochała się w aktorze, piosenkarzu lub innej gwieździe. Odettę polubiłam najbardziej ze wszystkich bohaterek.  Wesoła, lekko zakręcona, szczera, zwykła kobieta, która po śmieci męża pocieszała się czytając książki ulubionego autora. Dużym plusem tego opowiadania jest dla mnie to, że jako jedyne kończy się happy endem.

Spore  wrażenie zrobiło też na mnie opowiadanie „Zbrodnia doskonała” ukazując głupotę i bezmyślność niektórych kobiet.  

Pozostałe historie w większym lub mniejszym stopniu przypadły mi do gustu, jednak każde z nich dało mi do myślenia.

Po zapoznaniu się z pierwszą książką Schmitta jestem pewna że wcześniej czy później inne pozycje tego autora znajdą się na moich półkach. Oczywiście najbardziej jestem ciekawa osławionego „Oskara i pani Róży” więc możliwe że ta książka będzie koleją którą przeczytam.