sobota, 2 czerwca 2012
"Uwodziciel" - Guy de Maupassant
"Uwodziciel" - Guy de Maupassant
Podpisywać się pod nie napisanymi przez siebie artykułami, żyć kosztem własnych przyjaciół, przyjmować pieniądze od kochanki, przechwycić połowę cudzego spadku, uwieść żonę swojego zwierzchnika - by porzucić ją i poślubić jej posażną córkę, zbierać złote okruchy afery polityczno-finansowej, którą posłużyło się mimowolnie: oto sposób na życie, który z taką łatwością przyswaja sobie Bel-Amie. Powieść o brutalnym nadejściu nowoczesności, o przetasowaniu wszelkich wartości; powieść o czasach, w których pieniądz i władza stają się najgłębszym marzeniem człowieka.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/140709/uwodziciel-bel-ami
Czytając tą książkę ciężko mi było uwierzyć, że została napisana około 130 lat temu. Taka historia spokojnie mogłaby się wydarzyć dziś. A nawet nie wiem czy podobne rzeczy nie mają miejsca częściej w dzisiejszych czasach niż XIX wieku.
Książka przedstawia historię Jerzego Duroy. Młodego mężczyzny, który wiedzie bardzo ubogie życie w Paryżu. Pewnego dnia spotyka swojego znajomego, który proponuje mu pracę w gazecie, w której sam jest dziennikarzem. I wtedy życie Jerzego diametralnie się zmienia. Zaczyna piąć się po szczeblach drabiny społecznej i zawodowej. Staje się coraz bardziej znany, doceniany i podziwiany. Podziw budzi zwłaszcza wśród kobiet. Jeśli Jerzy postanowi, którąś zdobyć – przepadła.
„Uwodziciel” jest jak połączenie „Kariery Nikodema Dyzmy” i „Cassanovy”. Jego postępowanie należy raczej potępiać ale naprawdę miałam niesamowity podziw dla tego jak biedny młody chłopak potrafił się ustawić w życiu. Wystarczyło tylko, że ktoś dał mu jedną szansę a on ją wykorzystał do granic możliwości. Szedł po trupach do wyznaczonego celu i nie oglądał się na innych. Nie przejmował się tym, że kogoś skrzywdzi, zrani. Wiedział czego chce, chce być obrzydliwie bogaty, i dążył do tego.
Jednak najbardziej zdumiało mnie to jak potrafił omotać kobiety. To się w głowie nie mieści jak wszystkie na jego punkcie głupiały. Lgnęły do niego jak pszczoły do miodu. Dziewczynki, nastolatki, młode kobiety, kobiety dojrzałe... Nie miało to znaczenia. Jeśli Jerzy zarzucił na którąś sieci nie miała szans. Chodził za nią, powolutku owijał ją sobie wokół palca, prawił komplementy, wyznawał miłość aż mu w końcu ulegała.
Był z nią do póki mu się nie znudziła albo póki na swojej drodze nie spotkał kobiety, która mogłaby mu dać większe pieniądze i brał się za uwodzenie następnej. Bez żadnych skrupułów porzucając poprzednią.
Nie interesowało go to, że je krzywdzi, że będą przez niego cierpieć. Dla niego ważny był tylko on sam i jego interes. Wszyscy inni byli tylko pionkami, które wykorzystuje do własnych celów.
Jak wspomniałam na początku czytając książkę nie ma się wrażenie że to powieść sprzed ponad 100 lat. Jest to historia uniwersalna. Bo czy dziś nie ma takich karierowiczów, którzy dla osiągnięcia pozycji i bogactwa są w stanie posunąć się do największych podłości? Czy nie raz się słyszy płacze kobiet, które zostały oszukane, wykorzystane i okradzione przez mężczyznę, który zapewniał że ją kocha?
Książkę polecam. Czyta się ja szybko i dobrze i czasami aż ciężko uwierzyć w naiwność kobiet. Teraz koniecznie muszę obejrzeć film. Jestem ciekawa jak będzie wyglądała ekranizacja. Chociaż muszę przyznać, że Robert Pattinson całkiem pasuje mi do roli Jerzego. Uwodziciela, który nie ustrzeże się przed niczym aby osiągnąć swój cel.
wtorek, 29 maja 2012
"Płatki na wietrze" - Virginia Cleo Andrews
"Płatki na wietrze" - Virginia Cleo Andrews
"Dalszy ciąg „Kwiatów na poddaszu”, na który czekają czytelnicy! Książka wznowiona po 17 latach okupuje listy bestsellerów! Druga część niezwykłej historii rodzeństwa. Dzieci trafiają do domu doktora Sheffielda, który roztacza nad nimi opiekę. Straszne przejścia nie pozwalają im jednak powrócić do normalnego życia. Może im pomóc jedynie znienawidzona matka… Intrygujące połączenie powieści obyczajowej, psychologicznej, przygodowej i thrillera. Sugestywna rzecz o rodzinnej tajemnicy, trudnym wchodzeniu w dorosłość i poszukiwaniu miłości."
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/134408/platki-na-wietrze
OPINIA ZAWIERA SPOILERY
I znów to samo. Trzy dni wyjęte z życiorysu a w głowie tylko i wyłącznie książka i wrażenia z nią związane. Chociaż „Płatki na wietrze” nie wstrząsnęły mną tak bardzo jak „Kwiaty na poddaszu” to książkę i tak uważam za bardzo dobrą.
W tej części poznajemy losy rodzeństwa Dollanganger po ucieczce z poddasza. Widzimy jak dorastają, jak toczy się ich życie i przekonujemy się , że to co przeżyli w dzieciństwie na zawsze będzie miało wpływ na ich przyszłość.
Podoba misię jak autorka pokierowała losami swoich bohaterów. Zwłaszcza Chrisa, który bez względu na wszystko dążył do osiągnięcia swojego celu.
Podobało mi się wprowadzenie postaci doktora Paula Sheffielda. Gdyby nie on nie wiadomo co by się stało z rodzeństwem. Co prawda na początku ciężko mi było mu zaufać i bałam się , że wcześniej czy później skrzywdzi dzieci. Na szczęście moje podejrzenia okazały się bezpodstawne.
W książce widzimy jak ogromny wpływ na życie rodzeństwa miało to co przeżyli wprzeszłości. Zwłaszcza wyraźnie jest to widać w postępowaniu Cathy. Robiła wszystko, żeby móc żyć normalnie, żeby znaleźć kogoś kogo będzie kochała i komu będzie mogła zaufać. Jednak nie potrafiła odciąć się od przeszłości. Cały czas planowała zemstę na matce i babce.
W postaci Cathy jednak irytowało mnie to, jaka stała się otwarta w stosunku do mężczyzn. Nie podobało mi się gdy kokietowała i prowokowała Paula. Mężczyznę, który miał być dla niej jak ojciec i który był od niej starszy o 25 lat. Jeszcze bardziej nie przypadło mi do gustu jej postępowanie w stosunku do Barta (chociaż za nim samym też nieszczególnie przepadałam). Jej związku z Julianem też nie można nazwać normalnym. I nie mogłam uwierzyć, że dawała mu się tak traktować.
Bardzo szybko się zakochiwała, działała impulsywnie a później żałowała swojego postępowania. Gdy pogodziłam się z tym co Cathy czuje do Paula bardzo nie podobało mi się jak się nim bawiła mimo tego, że widziałajak on ją kocha. A przecież ona też darzyła go uczuciem.
Żałuję też że zrezygnowała i nie osiągnęła założonego celu,który był już tak blisko. Szkoda, że poddała się despotycznemu mężowi i nie została znaną na cały świat primabaleriną.
Nie mogę pogodzić się z tym co się z stało z Carry. Nikogo chyba tak bardzo nie skrzywdziła matka jaj jej. Biedne dziecko, które całe życie czuło się gorsze.Które było wyśmiewane, poniżane i czuło się inne od wszystkich. Dziewczyna potrzebowała miłości, akceptacji. A kiedy w końcu ją znalazła, na jej drodze znów pojawiła się matka i pośrednio spowodowała to że dziewczyna się otruła. Ogromniejest mi jej szkoda.
Po tej części już wiem że moją ulubioną postacią w książce jest Chris. Nie wiem co ten chłopak w sobie ma ale budzi we mnie ogromną sympatię. Podziwiam go również za to, że po tym wszystkim co zrobiła im matka potrafił zapomnieć. Lecz podejrzewam, że wybaczyć nie będzie w stanie nigdy. Cieszę się bardzo, że został lekarzem i spełnił swoje marzenie z dzieciństwa.
Największym piętnem związanym z wydarzeniami z przeszłości była zakazana miłość Cathy i Chrisa. Może to nie do końca normalne ale Chris był jedynym mężczyzną, z którym widziałam Cathy. Wiem, że to grzeszna i zakazana miłość ale nic na to nie poradzę, że gdzieś tam w środku kibicowałam im. Nie potrafię tego wyjaśnić. Chris czekał na nią przez te wszystkie lata. Wierzył w to że nie ma innej kobiety, którą mógłb ypokochać i mimo tego, że Cathy robiła wszystko, żeby odtrącić go od siebie nie poddał się. I po tylu latach osiągnął swój cel.
Nadal uważam, że za ten kazirodczy związek odpowiedzialna jest matka i babka Chrisa i Cathy. Gdyby nie zamknięcie na poddaszu wierzę, że nigdy by do tego nie doszło. I mimo tego, że cieszę się, że po tylu latach postanowili, żyć razem to jednak czuję pewne obrzydzenie na myśl o tym, że są rodzeństwem a będą żyli ze sobą jak mąż i żona.
Podobała mi się zemsta Cathy na matce! Podobało mi się w jaki sposób to rozegrała! Wejście na bal Bożonarodzeniowy i oświadczenie gościom czego dopuściła się Corrin dla pieniędzy było spektakularne. Ale to do czego przyznała się Corrin znów mną ogromnie wstrząsnęło. Zwłaszcza odkrycie Cathy, że ciało Corryego nigdy nie zostało pochowane lecz ukryte w najdalszym skrzydle posiadłości Foxworth Hall.
Wypominanie babci przez Cathy wszystkich krzywd jakie im wyrządziła też mi się podobało. Jedynie to uderzenie batem i polanie głowy woskiem uważałam za zbyteczne. Chociaż z drugiej strony ona katowała niczemu winne dzieci...
W „Płatkach nawietrze” nie ma tego napięcia, które było w „Kwiatach na poddaszu”. Nie czuje się aż takiej złości podczas czytania. Bardziej odczuwa się współczucie. Współczucie dla Cathy, Carry i Chrisa za to że muszą żyć z piętnem poddasza. Że nigdy się od tego nie uwolnią. Muszą żyć ze świadomością, że matka wolała pieniądze niż własne dzieci. Muszą żyć z myślą że matka przyczyniła się do śmierci dwójki ich rodzeństwa.
Mimo to, książka nadal jest wstrząsająca. Czyta się ją szybko i ciężko się od niej oderwać.
Mam nadzieję, że kolejna część „A jeśli ciernie..” będzie równie dobra. Ale o tym przekonam się dopiero we wrześniu kiedy książka ukaże się nakładem wydawnictwa Świat Książki.
piątek, 25 maja 2012
"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec
"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec
Dzieci urocze, choć czasem doprowadzają do szału. Mąż kochający, ale bardzo zajęty. Dwie oddane przyjaciółki. Jedna prezerwatywa która burzy prawie idealne życie Agaty. Kiedy Agata znajduje ją w samochodzie męża, podejrzewa zdradę. Postanawia ratować małżeństwo za pomocą... pasa do pończoch i trzech par szpilek. Ale wszystko komplikuje Perpetua, piękna jak anioł kolumbijska zakonnica.
To książka dla tych, którzy kochają powieści obyczajowe i kryminały doprawione szczyptą świetnego dowcipu.
żródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/109297/polowanie-na-perpetue-pocket
W końcu nabyłam brakujące dwie książki Ewy Stec- „Polowanie
na Perpetuę” i „Romans z trupem w tle”. Po „Kwiatach na poddaszu” potrzebowałam
przeczytać coś optymistycznego więc wybór padł na „Polowanie na Perpetuę”.
Główną bohaterką książki jest Agata Majewska, żona i matka.
Pewnego dnia w samochodzie swojego męża znajduje prezerwatywę i od razu
dochodzi do wniosku, że mąż ją zdradza ze swoją asystentką – silikonową
Dorotką.
W tym samym czasie brat Agaty, Rafał, który jest księdzem prosi ją o pomoc w
odebraniu z lotniska, zakonnicy- siostry Perpetui która przylatuje z Kolumbii
na wykłady o egzorcyzmach i ma dostarczyć mu materiały na odczyty. Wtedy
zaczyna się wszystko mieszać i komplikować.
Książka jest nie przewidywalna. Bohaterka która myśli że
jest zdradzana nie płacze bezczynnie po kątach tylko działa. Chce coś zmienić,
chce się znów podobać mężowi. Bardzo pomaga jej w tym jej przyjaciółka Nina,
której pierwsze przykazanie brzmi, że szpilki są najlepszym przyjacielem
kobiety!
Bohaterowie książki są niesamowici. Babcia Malwina, która
korzysta z życia z nowym chłopakiem. Dzieci Agaty, których jest wszędzie ich
pełno. Elżbietka, która ma odpowiedź na
każde pytanie. Teściowa, która kocha
jedynie swoją Księżniczkę. Nieśmiały Grześ i wielu innych. Wszystkie postacie
są oryginalne, zabawne i ciekawe
Lubię panią Ewę za jej poczucie humoru. I za to że ten humor potrafi przekładać na wspaniałe dialogi. Niektóre
teksty są tak śmieszne, że trzeba przestać czytać żeby się wyśmiać. Ale również
różnego rodzaju porównania czy nawiązywania są wspaniałe.
Jednym z moich ulubionych tekstów książki brzmi: „Upewniając
się, że dzieci śpią bezszelestnie wślizgnęłam się do kuchni i wyjęłam z szafki
całą paczkę krówek. W końcu krowy to zwierzęta stadne, nie mogłabym zjeść tylko
jednej”. Jestem pewna, że kiedyś wykorzystam ten tekst w życiu.
„Polowanie na Perpetuę” jest kolejną książką Ewt Stec którą
mogę z czystym sumieniem polecić.
niedziela, 20 maja 2012
"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews
"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews
Szczęśliwą z pozoru rodzinę Dollangangerów spotyka tragedia – w wypadku samochodowym ginie ojciec. Matka z czwórką dzieci zostaje bez środków do życia i wraca do swego rodzinnego domu. Niezwykle bogaci rodzice, mieszkający w ogromnej posiadłości, wyrzekli się córki z powodu jej małżeństwa z bliskim krewnym, a narodzone z tego związku dzieci uważają za przeklęte. W tajemnicy przed dziadkiem rodzeństwo zostaje umieszczone na poddaszu, którego nigdy nie opuszcza. Dzieci żyją w ciągłym strachu, nie dojadają. W dodatku brat z siostrą niebezpiecznie zbliżają się do siebie...
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141748/kwiaty-na-poddaszu
OPINIA ZAWIERA SPOILERY
Usiadłam i
zaczęłam czytać. A gdy zaczęłam to nie mogłam przestać. Gdy w końcu skończyłam
nie mogłam przetrawić tej książki. I nadal nie mogę. Mam ją ciągle w tyłu głowy
i co chwila powracają jakieś strzępki i znów nie mogę zrozumieć tego
wszystkiego co przeczytałam.
„Kwiaty na
poddaszu” to książka straszna, potworna, odrażająca. Jest dramatem w
najczystszym tego słowa znaczeniu. A jednocześnie tak człowieka wciąga że nie
może się od niej oderwać. Musi ją czytać i brnąć dalej w te makabryczna rzeczy pełne
bólu i grzechu. Nie będę się zagłębiała w treść książki ponieważ wszystko zawarte
jest w jej opisie. Skupię się na tym co czułam podczas czytania. Muszęto z
siebie wyrzucić.
Nie rozumiem. Nie
jestem w stanie pojąć jak ktoś może zrobić coś takiego dzieciom. A w szczególności
matka. Nawet nie ma słów żeby nazwać to co zrobiła ta kobieta! Po śmierci męża
została sama z dziećmi, cierpiała, nie mogła sobie dać rady ale ona nawet nie
próbowała czegoś zrobić. Nawet nie chciała spróbować, żeby nie musieć wracać na
utrzymanie znienawidzonych rodziców. Wolała wrócić i wyrzec się swoich dzieci
niż spróbować żyć na własny rachunek.
Wiedziała jaka jest
jej matka. Wiedziała, że jest to okrutna, bezwzględna fanatyczka religijna,
która nie kocha nikogo. Wszystkich potępia i wszędzie widzi grzech. Ta osoba
zamknęła czwórkę dzieci na poddaszu, mimo tego, że sama miała klaustrofobię i
nienawidziła zamkniętych przestrzeni. A wszystko dlatego, że jej rodzice
zamykali ją kiedyś w szafie. A ona tym dzieciom zrobiła dokładnie to samo!
Jak matka może bezczynnie patrzeć, jak ktoś
katuje jej dzieci?! Jak dorosła kobieta może pozwolić, żeby rodzice ją
chłostali za karę? I po co? Dla pieniędzy? Pieniądze są ważne. Nawet bardzo
ważne ale na Boga! Nie za każdą cenę?! Co to za matka, która uważa, że prezenty
i odwiedzanie dzieci raz dziennie przez kilka minut zastąpi im miłość rodziców.
A to co się działo później całkowicie przechodzi ludzkie pojęcie. Głodzenie,
bicie, dręczenie, zastraszanie, robienie złudnych nadziei...
Jestem pełna podziwu
dla tych dzieci. Czytając o nich przychodził mi na myśl Sam z opowiadania
„Pokój” które czytałam kilka tygodni temu. Myślę że Samowi było łatwiej niż
dzieciom Dollangangerów ponieważ Sam nie znał innego świata poza Pokojem. Urodził
się w nim i w nim wychowywał. A Chris, Cathy, Carrie i Cory wiedzielijak to
jest być wolnym. Wiedzieli co to znaczy biegać na dworze, czuć słońce na skórze,
bawić się, śmiać i być szczęśliwym w normalnych warunkach. I to wszystko
zostało im zabrane przez własną matkę!
To co zrobili Cathy
i Chris było złe i odrażające ale nie potrafię ich potępiać. Wszystkiemu winna
jest ich babka i matka. Babka od pierwszego dnia wmawiała im że są diabelskimi
dziećmi poczętymi w grzechu. Od pierwszego dnia chciała przyłapać ich na
grzesznych czynach. Lista zakazów i nakazów, które dzieci otrzymały pełna była
rzeczy, które tylko dla chorej osoby mogłyby wydać się złe i grzeszne. Dla
dzieci były to naturalne czynności. Czego się spodziewała zamykając w jednym
pomieszczeniu dwójkę dorastających dzieci? Czego się spodziewała
uniemożliwiając im spotykanie innych ludzi w ich wieku? Chris stawał się
mężczyzną a Cathy kobietą. Patrzyli na siebie i widzieli jak ich ciała się
zmieniają. Nie mieli, w przeciwieństwie do ich rówieśników, możliwości zakochania
się i poznawania innych ludzi. Było do przewidzenie, że wcześniej czy później
dojdzie do tego o co cały czas byli podejrzewani przez babkę. Gdyby żyli w
normalnym świecie, na wolności prawdopodobnie nigdy by do tego niedoszło,
ponieważ znając innych ludzi w swoim wieku nie patrzyliby na siebie jak na
obiekty seksualne tylko jak na rodzeństwo.
Czytałam w jakieś
opinii stwierdzenie że jakim cudem Chris nie mógł dać sobie rady z starą kobietą
i uciec z pokoju. Ano takim cudem, że gdy się pojawili w pokoju Chris był
czternastoletnim chłopcem a gdy stawał się starszy matka zaczęła go faszerować
arszenikiem, żeby wykończyć jego i jego rodzeństwo. Prawdopodobnie gdyby nie
ucieczka cała czwórka zmarłaby na tych cholernym poddaszu!
To co przeżywałam
czytając ta książkę, jest nie do opisania. Czułam straszną złość, współczucie, smutek, żal. Ale dominującym
uczuciem była nienawiść. Nienawidziłam tych dwóch kobiet, które potrafiły tak
bardzo skrzywdzić czwórkę dzieci. Jak te kobiety mogły nazywać się matkami?
Jaka matka z premedytacją podtruwa swoje dzieci, tylko po to żeby dostać
spadek? Nie mogę tego wszystkie zrozumieć. Nie potrafię...
Teraz muszę jak najszybciej
kupić drugą część serii „Płatki na śniegu” gdyż jestem ogromnie ciekawa co
będzie dalej z rodzeństwem Dollangangerów. Mam nadzieję, że to co przeżyły nie
zniszczyło ich marzeń i że Chris zostanie lekarzem a Cathy tancerką. Mam
nadzieję, że kiedyś przyjdzie moment kiedy staną twarzą w twarz ze swoją
„matką” i że wtedy ona będzie potrzebowała od nich pomocy.
Niezmiernie trafny
jest tytuł książki – „Kwiaty na poddaszu”. Nie chodzi tu tylko o żywe kwiaty,
którymi dzieci przyozdabiały poddasze, żeby lepiej się w nim czuć ale to one
same są tymi kwiatami. Kwiatami, które usychały i więdły zamknięte na strychu
bez słońca i powietrza.
Jak napisałam na
początku książka jest straszna ale warto ją przeczytać. Jest to jedna z tych książek,
które pamięta się przez całe życie.
sobota, 19 maja 2012
"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare
"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare
W magicznym podziemnym świecie wiktoriańskiego Londynu Tessa znalazła bezpieczne schronienie u Nocnych Łowców. Jednakże bezpieczeństwo okazuje się nietrwałe, kiedy grupa podstępnych członków Clave zaczyna spiskować, żeby odsunąć jej protektorkę Charlotte od kierowania Instytutem. Gdyby Charlotte straciła stanowisko, Tessa znalazłaby się na ulicy… jako łatwa zdobycz dla Mistrza, który chce wykorzystać jej moc do własnych celów.
Z pomocą przystojnego i autodestrukcyjnego Willa oraz zakochanego w niej Jema Tessa odkrywa, że wojna Mistrza z Nocnymi Łowcami wynika z osobistych pobudek. Mistrz obwinia ich o spowodowanie tragedii, która zniszczyła mu życie. Żeby poznać tajemnice przeszłości, cała trójka odbywa podróże do mglistego Yorkshire, do rezydencji, w której kryją się nieopisane okropieństwa; do londyńskich slumsów i zaczarowanej sali balowej, gdzie Tessa odkrywa, że prawda o jej pochodzeniu jest bardziej złowieszcza, niż przypuszczała. Kiedy troje przyjaciół spotyka mechanicznego demona, który przekazuje Willowi ostrzeżenie, uświadamiają sobie oni, że Mistrz wie o każdym ich kroku… i że ktoś ich zdradził.
Tessa zaczyna zdawać sobie sprawę, że jej serce bije coraz mocniej dla Jema, choć nadal dręczy ją tęsknota za Willem, mimo jego mrocznych nastrojów. Coś jednak zmienia się w Willu, kruszeje mur, który wokół siebie zbudował. Czy odnalezienie Mistrza uwolni Willa od sekretów i da Tessie odpowiedzi na pytania, kim jest i dlaczego się urodziła?
Kiedy poszukiwania Mistrza i prawdy narażają przyjaciół na niebezpieczeństwo, Tessa odkrywa, że połączenie miłości i kłamstw może zdeprawować nawet najczystsze serce.
źródł: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/88318/mechaniczny-ksiaze
Wiem, że jest to seria raczej dla młodzieży niż dorosłych.Wiem, że jest to bajka. Wiem, że występują w niej Nocni Łowcy, demony iczarodzieje ale nic mnie to nie obchodzi. Bardzo lubię tą serię i mam zamiar czytać ją dalej! Jest to druga saga pani Cassandy Clare która czytam i według mnie niczym ona nie ustępuję serii o „Darach Anioła”.
„Mechaniczny Książę” jest drugą częścią Piekielnych Maszyn.Akcja dzieję się kilka tygodni po wydarzeniach z pierwszego tomu. Charlotte,dostała od Clave ultimatum, że albo w przeciągu dwóch tygodni odnajdzie miejsce przebywania Mortmaina albo prowadzenie nad londyńskim Instytutem przejmie Benedict Lightwood. Nocni Łowcy starają się za wszelką cenę pomóc Charlotte w utrzymaniu Instytutu. Prowadzi to do kilku zaskakujących wydarzeń.
Jest to główny wątek książki ale równie interesujący i nie wiem czy nie bardziej wciągający jest wątek Tessy, Willa i Jema. Naprawdę współczułam Tessie bo szczerze to sama nie wiedziała bym którego z chłopców wybrać. Czy miłego, dobrego, delikatnego Jema czy niezwykle przystojnego,szalonego, ale jednocześnie potrafiącego bardzo zranić Willa. Właściwie to czytając sceny z Willem myślałam że to on jest przeznaczony Tessie lecz w kolejnej scenie z Jemem kibicowałam im. Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy tego trójkąta.
Podobało mi się to w jaki sposób autorka przedstawiała sceny Tessy z chłopakami. Wiadomo, że jest to książka dla młodzieży, w której nie można się spodziewać żadnych scen erotycznych ale musze przyznać że sceny pocałunków i czułości między nimi były przedstawione w cudowny sposób. Naprawdę można było wyczuć pożądanie miedzy zakochanymi
Książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. Dużo było zaskakujących momentów. Jak na przykład to czego dopuściła się Jassmine czy historia Willa dzięki której dowiadujemy się dlaczego chłopak tak bardzo rani ludzi, których kocha. Poznajemy kilka nowych szczegółów odnośnie Tessy, troszkę więcej o ludzkich maszynach Mortmaina i samym Mistrzu oraz kilku rzeczy dotyczących przeszłości Natea.
Biorąc pod uwagę to jak zakończyła się książka jestem bardzo ciekawa co wydarzy się w kolejnej części, na którą pewnie przyjdzie mi poczekać do przyszłego roku. Mam tylko nadzieję, że wcześniej dostaniemy polskie tłumaczenie piątej części „Darów Anioła”, które amerykańską premierę miały tydzień temu.
środa, 16 maja 2012
III Warszawskie Targi Książki
W weekend po raz pierwszy odwiedziłam Warszawskie Targi Książki. Jejku, tyle książek w jednym miejscu to chyba w życiu nie widziałam! Szkoda tylko że przy takiej ilości ludzi jaka tam była nie mogłam na spokojnie pochodzić między półkami i poprzeglądać książek. Ale i tak uzbierał się stosik. Kupiłam 8 książek i nazbierałam tyle zakładek że starczy mi ich na kilka lat :)
Od dołu
1. "Drwal" - Michał Witkowski
1. "Drwal" - Michał Witkowski
2. "Dubler" - David Nicholls
3. "Księżniczka z Lodu" - Camilla Läckberg
4. "Gra o tron" - George R. R. Martin
5. "Mechaniczny Książę" - Cassandra Clare
6. "Tam gdzie ty" - Jodi Picoul
7. "Czarownica" - Anna Klejzerowicz
7. "Czarownica" - Anna Klejzerowicz
8. "Kwiaty na poddaszu" - Virginia Andrews
Pewnie gdyby nie to, że musiałam jeszcze jakoś dowieźć te książki do domu to bym kupiła ich jeszcze więcej ale myślę że i tak nie jest źle. I będę miała czytelnicze zapasy na jakiś czas :)
A tu jeszcze kilka zakładek. To tylko niewielka część zakładkowych nabytków :)
A tu jeszcze kilka zakładek. To tylko niewielka część zakładkowych nabytków :)
poniedziałek, 30 kwietnia 2012
"Szósty" - Agnieszka Lingas-Łoniewska
"Szósty" - Agnieszka Lingas-Łoniewska
"W szóstym dniu Bóg stworzył człowieka - mężczyznę i kobietę. W szóstym dniu… odbiorę Ci życie, bo ja jestem twoim Bogiem…" To motto seryjnego zabójcy, który poluje na zielonookie blondynki. Sprawę prowadzi Śląska Grupa Śledcza pod dowództwem inspektora Marcina Langera. Pomaga mu profilerka - Alicja Szymczak. Okazuje się, że tych dwoje łączy nie tylko praca ale i przeszłość, chociaż jeszcze nie zdają sobie z tego sprawy. Inspektora Langera z zbójcą łączy jeszcze więcej...
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/54192/6-szosty
Żeby kryminał mnie „porwał” musi być naprawdę ale to
naprawdę dobry. Niestety najczęściej jest tak, że czytam historię po to aby
czytać. W przypadku „Szóstego” było
podobnie. Książka była całkiem ok. ale szału nie było.
Głównym bohaterem książki jest Marcin Langer, szef Śląskiej
Grupy Śledczej, która pracuje nad znalezieniem mordercy, który od kilku
miesięcy zabija kobiety. Z Marcinem związany jest również drugi,
poboczny wątek jakim jest jego romans z zielonooką Alicją, która jest policyjnym profilerem.
Kryminał czyta się bardzo szybko i całkiem dobrze lecz było
w nim kilka rzeczy, które mi bardzo przeszkadzały. Przede wszystkim wątek
metafizyczny związany z Marcinem i Alicją. Nie lubię książek w których
rzeczywistość łączy się z metafizyką. Lubię fantazy ale czytając fantazy wiem,
że czytam bajkę, historię całkowicie wymyśloną, obsadzoną w wymyślonym świecie.
Natomiast czytając kryminał chcę faktów, suchych dowodów a nie jakiejś
nadprzyrodzonej więzi, która łączy dwójkę głównych bohaterów. Przepowiednie w
snach, przekazywanie sobie po przez myśli różnych informacji…Nie, nie moja
bajka.
Kolejną rzeczą, która mi przeszkadzała było powtarzanie co
dwa zdania o tym że Alicja jest zielonooką blondynką. Wiem że jej fizjonomia
miała wpływ na akcję książki ale czy naprawdę co kilka słów trzeba było pisać o
jej zielonych oczach?
Ostatnią rzeczą są lekko żenujące dialogi. Zwłaszcza w
scenach miłosnych Wolałabym czytać same opisy aktu niż brnąć przez sztuczne
rozmowy, które mnie żenowały i wybijały z czytania bo co chwila przerywałam i z
irytacją przewracałam oczami.
Ale to tylko rzeczy, które mi przeszkadzały. Generalnie książka
nie była zła, chociaż szkoda że nie było jeszcze więcej elementów z tworzeniem portretu
psychologicznego mordercy przez Alicję, bo bardzo mnie to zainteresowało.
Ogólnie można przeczytać
Subskrybuj:
Posty (Atom)




