niedziela, 20 maja 2012

"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews










"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews
Szczęśliwą z pozoru rodzinę Dollangangerów spotyka tragedia – w wypadku samochodowym ginie ojciec. Matka z czwórką dzieci zostaje bez środków do życia i wraca do swego rodzinnego domu. Niezwykle bogaci rodzice, mieszkający w ogromnej posiadłości, wyrzekli się córki z powodu jej małżeństwa z bliskim krewnym, a narodzone z tego związku dzieci uważają za przeklęte. W tajemnicy przed dziadkiem rodzeństwo zostaje umieszczone na poddaszu, którego nigdy nie opuszcza. Dzieci żyją w ciągłym strachu, nie dojadają. W dodatku brat z siostrą niebezpiecznie zbliżają się do siebie... 
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141748/kwiaty-na-poddaszu


                                                          OPINIA ZAWIERA SPOILERY
 
      Usiadłam i zaczęłam czytać. A gdy zaczęłam to nie mogłam przestać. Gdy w końcu skończyłam nie mogłam przetrawić tej książki. I nadal nie mogę. Mam ją ciągle w tyłu głowy i co chwila powracają jakieś strzępki i znów nie mogę zrozumieć tego wszystkiego co przeczytałam.

      „Kwiaty na poddaszu” to książka straszna, potworna, odrażająca. Jest dramatem w najczystszym tego słowa znaczeniu. A jednocześnie tak człowieka wciąga że nie może się od niej oderwać. Musi ją czytać i brnąć dalej w te makabryczna rzeczy pełne bólu i grzechu. Nie będę się zagłębiała w treść książki ponieważ wszystko zawarte jest w jej opisie. Skupię się na tym co czułam podczas czytania. Muszęto z siebie wyrzucić.

      Nie rozumiem. Nie jestem w stanie pojąć jak ktoś może zrobić coś takiego dzieciom. A w szczególności matka. Nawet nie ma słów żeby nazwać to co zrobiła ta kobieta! Po śmierci męża została sama z dziećmi, cierpiała, nie mogła sobie dać rady ale ona nawet nie próbowała czegoś zrobić. Nawet nie chciała spróbować, żeby nie musieć wracać na utrzymanie znienawidzonych rodziców. Wolała wrócić i wyrzec się swoich dzieci niż spróbować żyć na własny rachunek.

      Wiedziała jaka jest jej matka. Wiedziała, że jest to okrutna, bezwzględna fanatyczka religijna, która nie kocha nikogo. Wszystkich potępia i wszędzie widzi grzech. Ta osoba zamknęła czwórkę dzieci na poddaszu, mimo tego, że sama miała klaustrofobię i nienawidziła zamkniętych przestrzeni. A wszystko dlatego, że jej rodzice zamykali ją kiedyś w szafie. A ona tym dzieciom zrobiła dokładnie to samo!

      Jak matka może bezczynnie patrzeć, jak ktoś katuje jej dzieci?! Jak dorosła kobieta może pozwolić, żeby rodzice ją chłostali za karę? I po co? Dla pieniędzy? Pieniądze są ważne. Nawet bardzo ważne ale na Boga! Nie za każdą cenę?! Co to za matka, która uważa, że prezenty i odwiedzanie dzieci raz dziennie przez kilka minut zastąpi im miłość rodziców. A to co się działo później całkowicie przechodzi ludzkie pojęcie. Głodzenie, bicie, dręczenie, zastraszanie, robienie złudnych nadziei...

      Jestem pełna podziwu dla tych dzieci. Czytając o nich przychodził mi na myśl Sam z opowiadania „Pokój” które czytałam kilka tygodni temu. Myślę że Samowi było łatwiej niż dzieciom Dollangangerów ponieważ Sam nie znał innego świata poza Pokojem. Urodził się w nim i w nim wychowywał. A Chris, Cathy, Carrie i Cory wiedzielijak to jest być wolnym. Wiedzieli co to znaczy biegać na dworze, czuć słońce na skórze, bawić się, śmiać i być szczęśliwym w normalnych warunkach. I to wszystko zostało im zabrane przez własną matkę!

     To co zrobili Cathy i Chris było złe i odrażające ale nie potrafię ich potępiać. Wszystkiemu winna jest ich babka i matka. Babka od pierwszego dnia wmawiała im że są diabelskimi dziećmi poczętymi w grzechu. Od pierwszego dnia chciała przyłapać ich na grzesznych czynach. Lista zakazów i nakazów, które dzieci otrzymały pełna była rzeczy, które tylko dla chorej osoby mogłyby wydać się złe i grzeszne. Dla dzieci były to naturalne czynności. Czego się spodziewała zamykając w jednym pomieszczeniu dwójkę dorastających dzieci? Czego się spodziewała uniemożliwiając im spotykanie innych ludzi w ich wieku? Chris stawał się mężczyzną a Cathy kobietą. Patrzyli na siebie i widzieli jak ich ciała się zmieniają. Nie mieli, w przeciwieństwie do ich rówieśników, możliwości zakochania się i poznawania innych ludzi. Było do przewidzenie, że wcześniej czy później dojdzie do tego o co cały czas byli podejrzewani przez babkę. Gdyby żyli w normalnym świecie, na wolności prawdopodobnie nigdy by do tego niedoszło, ponieważ znając innych ludzi w swoim wieku nie patrzyliby na siebie jak na obiekty seksualne tylko jak na rodzeństwo.

      Czytałam w jakieś opinii stwierdzenie że jakim cudem Chris nie mógł dać sobie rady z starą kobietą i uciec z pokoju. Ano takim cudem, że gdy się pojawili w pokoju Chris był czternastoletnim chłopcem a gdy stawał się starszy matka zaczęła go faszerować arszenikiem, żeby wykończyć jego i jego rodzeństwo. Prawdopodobnie gdyby nie ucieczka cała czwórka zmarłaby na tych cholernym poddaszu!

      To co przeżywałam czytając ta książkę, jest nie do opisania. Czułam straszną złość,  współczucie, smutek, żal. Ale dominującym uczuciem była nienawiść. Nienawidziłam tych dwóch kobiet, które potrafiły tak bardzo skrzywdzić czwórkę dzieci. Jak te kobiety mogły nazywać się matkami? Jaka matka z premedytacją podtruwa swoje dzieci, tylko po to żeby dostać spadek? Nie mogę tego wszystkie zrozumieć. Nie potrafię...

     Teraz muszę jak najszybciej kupić drugą część serii „Płatki na śniegu” gdyż jestem ogromnie ciekawa co będzie dalej z rodzeństwem Dollangangerów. Mam nadzieję, że to co przeżyły nie zniszczyło ich marzeń i że Chris zostanie lekarzem a Cathy tancerką. Mam nadzieję, że kiedyś przyjdzie moment kiedy staną twarzą w twarz ze swoją „matką” i że wtedy ona będzie potrzebowała od nich pomocy.

      Niezmiernie trafny jest tytuł książki – „Kwiaty na poddaszu”. Nie chodzi tu tylko o żywe kwiaty, którymi dzieci przyozdabiały poddasze, żeby lepiej się w nim czuć ale to one same są tymi kwiatami. Kwiatami, które usychały i więdły zamknięte na strychu bez słońca i powietrza.

      Jak napisałam na początku książka jest straszna ale warto ją przeczytać. Jest to jedna z tych książek, które pamięta się przez całe życie.

sobota, 19 maja 2012

"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare











"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare

W magicznym podziemnym świecie wiktoriańskiego Londynu Tessa znalazła bezpieczne schronienie u Nocnych Łowców. Jednakże bezpieczeństwo okazuje się nietrwałe, kiedy grupa podstępnych członków Clave zaczyna spiskować, żeby odsunąć jej protektorkę Charlotte od kierowania Instytutem. Gdyby Charlotte straciła stanowisko, Tessa znalazłaby się na ulicy… jako łatwa zdobycz dla Mistrza, który chce wykorzystać jej moc do własnych celów.
Z pomocą przystojnego i autodestrukcyjnego Willa oraz zakochanego w niej Jema Tessa odkrywa, że wojna Mistrza z Nocnymi Łowcami wynika z osobistych pobudek. Mistrz obwinia ich o spowodowanie tragedii, która zniszczyła mu życie. Żeby poznać tajemnice przeszłości, cała trójka odbywa podróże do mglistego Yorkshire, do rezydencji, w której kryją się nieopisane okropieństwa; do londyńskich slumsów i zaczarowanej sali balowej, gdzie Tessa odkrywa, że prawda o jej pochodzeniu jest bardziej złowieszcza, niż przypuszczała. Kiedy troje przyjaciół spotyka mechanicznego demona, który przekazuje Willowi ostrzeżenie, uświadamiają sobie oni, że Mistrz wie o każdym ich kroku… i że ktoś ich zdradził.
Tessa zaczyna zdawać sobie sprawę, że jej serce bije coraz mocniej dla Jema, choć nadal dręczy ją tęsknota za Willem, mimo jego mrocznych nastrojów. Coś jednak zmienia się w Willu, kruszeje mur, który wokół siebie zbudował. Czy odnalezienie Mistrza uwolni Willa od sekretów i da Tessie odpowiedzi na pytania, kim jest i dlaczego się urodziła?
Kiedy poszukiwania Mistrza i prawdy narażają przyjaciół na niebezpieczeństwo, Tessa odkrywa, że połączenie miłości i kłamstw może zdeprawować nawet najczystsze serce.

źródł: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/88318/mechaniczny-ksiaze

Wiem, że jest to seria raczej dla młodzieży niż dorosłych.Wiem, że jest to bajka. Wiem, że występują w niej Nocni Łowcy, demony  iczarodzieje ale nic mnie to nie obchodzi. Bardzo lubię tą serię i mam zamiar czytać ją dalej! Jest to druga saga pani Cassandy Clare która czytam i według mnie niczym ona nie ustępuję serii o „Darach Anioła”.

„Mechaniczny Książę” jest drugą częścią Piekielnych Maszyn.Akcja dzieję się kilka tygodni po wydarzeniach z pierwszego tomu. Charlotte,dostała od Clave ultimatum, że albo w przeciągu dwóch tygodni odnajdzie miejsce przebywania Mortmaina albo prowadzenie nad londyńskim Instytutem przejmie Benedict Lightwood. Nocni Łowcy starają się za wszelką cenę pomóc Charlotte w utrzymaniu Instytutu. Prowadzi to do kilku zaskakujących wydarzeń.


Jest to główny wątek książki ale równie interesujący i nie wiem czy nie bardziej wciągający jest wątek Tessy, Willa i Jema. Naprawdę współczułam Tessie bo szczerze to sama nie wiedziała bym którego z chłopców wybrać. Czy miłego, dobrego, delikatnego Jema czy niezwykle przystojnego,szalonego, ale jednocześnie potrafiącego bardzo zranić Willa. Właściwie to czytając sceny z Willem myślałam że to on jest przeznaczony Tessie lecz w kolejnej scenie z Jemem kibicowałam im. Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy tego trójkąta.

Podobało mi się to w jaki sposób autorka przedstawiała sceny Tessy z chłopakami. Wiadomo, że jest to książka dla młodzieży, w której nie można się spodziewać żadnych scen erotycznych ale musze przyznać że sceny pocałunków i czułości między nimi były przedstawione w cudowny sposób. Naprawdę można było wyczuć pożądanie miedzy zakochanymi


Książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. Dużo było zaskakujących momentów. Jak na przykład to czego dopuściła się Jassmine czy historia Willa dzięki której dowiadujemy się dlaczego chłopak tak bardzo rani ludzi, których kocha. Poznajemy kilka nowych szczegółów odnośnie Tessy, troszkę więcej o ludzkich maszynach Mortmaina i samym Mistrzu oraz kilku rzeczy dotyczących przeszłości Natea.


Biorąc pod uwagę to jak zakończyła się książka jestem bardzo ciekawa co wydarzy się w kolejnej części, na którą pewnie przyjdzie mi poczekać do przyszłego roku. Mam tylko nadzieję, że wcześniej dostaniemy polskie tłumaczenie piątej części „Darów Anioła”, które amerykańską premierę miały tydzień temu.

środa, 16 maja 2012

III Warszawskie Targi Książki

W weekend po raz pierwszy odwiedziłam Warszawskie Targi Książki. Jejku, tyle książek w jednym miejscu to chyba w życiu nie widziałam! Szkoda tylko że przy takiej ilości ludzi jaka tam była nie mogłam na spokojnie pochodzić między półkami i poprzeglądać książek. Ale i tak uzbierał się stosik. Kupiłam 8 książek i nazbierałam tyle zakładek że starczy mi ich na kilka lat :)


Od dołu

1. "Drwal" - Michał Witkowski
2. "Dubler" - David Nicholls
3. "Księżniczka z Lodu" - Camilla Läckberg
4. "Gra o tron" - George R. R. Martin
5. "Mechaniczny Książę" - Cassandra Clare
6. "Tam gdzie ty" - Jodi Picoul
7. "Czarownica" - Anna Klejzerowicz
8. "Kwiaty na poddaszu" - Virginia Andrews


Pewnie gdyby nie to, że musiałam jeszcze jakoś dowieźć te książki do domu to bym kupiła ich jeszcze więcej ale myślę że i tak nie jest źle. I będę miała czytelnicze zapasy na jakiś czas :)

A tu jeszcze kilka zakładek. To tylko niewielka część zakładkowych nabytków :)



 



 

poniedziałek, 30 kwietnia 2012

"Szósty" - Agnieszka Lingas-Łoniewska











"Szósty" - Agnieszka Lingas-Łoniewska
"W szóstym dniu Bóg stworzył człowieka - mężczyznę i kobietę. W szóstym dniu… odbiorę Ci życie, bo ja jestem twoim Bogiem…" To motto seryjnego zabójcy, który poluje na zielonookie blondynki. Sprawę prowadzi Śląska Grupa Śledcza pod dowództwem inspektora Marcina Langera. Pomaga mu profilerka - Alicja Szymczak. Okazuje się, że tych dwoje łączy nie tylko praca ale i przeszłość, chociaż jeszcze nie zdają sobie z tego sprawy. Inspektora Langera z zbójcą łączy jeszcze więcej... 
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/54192/6-szosty


Żeby kryminał mnie „porwał” musi być naprawdę ale to naprawdę dobry. Niestety najczęściej jest tak, że czytam historię po to aby czytać. W przypadku  „Szóstego” było podobnie. Książka była całkiem ok. ale szału nie było.
Głównym bohaterem książki jest Marcin Langer, szef Śląskiej Grupy Śledczej, która pracuje nad znalezieniem mordercy, który od kilku miesięcy zabija  kobiety.  Z Marcinem związany jest również drugi, poboczny wątek jakim jest jego romans z zielonooką  Alicją, która jest policyjnym profilerem.
Kryminał czyta się bardzo szybko i całkiem dobrze lecz było w nim kilka rzeczy, które mi bardzo przeszkadzały. Przede wszystkim wątek metafizyczny związany z Marcinem i Alicją. Nie lubię książek w których rzeczywistość łączy się z metafizyką. Lubię fantazy ale czytając fantazy wiem, że czytam bajkę, historię całkowicie wymyśloną, obsadzoną w wymyślonym świecie. Natomiast czytając kryminał chcę faktów, suchych dowodów a nie jakiejś nadprzyrodzonej więzi, która łączy dwójkę głównych bohaterów. Przepowiednie w snach, przekazywanie sobie po przez myśli różnych informacji…Nie, nie moja bajka.
Kolejną rzeczą, która mi przeszkadzała było powtarzanie co dwa zdania o tym że Alicja jest zielonooką blondynką. Wiem że jej fizjonomia miała wpływ na akcję książki ale czy naprawdę co kilka słów trzeba było pisać o jej zielonych oczach?
Ostatnią rzeczą są lekko żenujące dialogi. Zwłaszcza w scenach miłosnych Wolałabym czytać same opisy aktu niż brnąć przez sztuczne rozmowy, które mnie żenowały i wybijały z czytania bo co chwila przerywałam i z irytacją przewracałam oczami.
Ale to tylko rzeczy, które mi przeszkadzały. Generalnie książka nie była zła, chociaż szkoda że nie było jeszcze więcej  elementów z tworzeniem portretu psychologicznego mordercy przez Alicję,  bo bardzo mnie to zainteresowało.
Ogólnie można przeczytać

 

środa, 25 kwietnia 2012

"Pokój" - Emma Donoghue











"Pokój" - Emma Donoghue"

Wyobraź sobie, że ktoś zamyka cię w niewielkim pokoju z małym dzieckiem!
Od dziś będziesz w nim spędzać dwadzieścia cztery godziny na dobę
siedem dni w tygodniu!
Przez kolejne siedem lat!
Opowiedziana głosem małego chłopca
ciepła i wzruszająca powieść nominowana do prestiżowej nagrody Bookera,
obsypana pochwałami przez wszystkie liczące się tytuły prasowe
nie tylko w Stanach Zjednoczonych!
Dla pięcioletniego Jacka Pokój jest całym światem. To tu się urodził, to tu bawi się i uczy ze swoją mamą. Na noc mama układa go do snu bezpiecznie w szafie na wypadek, gdyby przyszedł Stary Nick.
Dla Jacka Pokój jest domem, dla jego Mamy więzieniem, w którym została zamknięta przed siedmioma laty. Dzięki ogromnej determinacji, pomysłowości i bezgranicznej matczynej miłości udało jej się stworzyć dla synka namiastkę normalności. Niestety ciekawość chłopca rośnie z wiekiem i Mama zdaje sobie sprawę, że Pokój nie wystarczy mu na długo…
Pokój, książka opowiedziana oryginalnym, pociesznym i wzruszającym głosem Jacka, to porywająca historia o matce i synu oraz ich miłości pozwalającej przetrwać to, czego przetrwać niepodobna. 
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/97920/pokoj


Przeglądając opinię o tej książce widziałam prawie same zachwyty. Że porusza bardzo ważny i ciężki temat, pokazuje jak ogromna może być miłość matki do dziecka i że jak już się zacznie to nie można się od niej oderwać.  Sięgnęłam po „Pokój” i muszę się z tymi opiniami zgodzić. Książka jest niesłychanie wciągająca. Wprost nie można jej odłożyć. Co do poruszanego tematu także przyznaję rację.
Narratorem książki jest 5 letni Jack, chłopiec, który urodził się i całe swoje dotychczasowe życie spędził z Pokoju. 7 lat wcześniej jego Mama została uprowadzona i zamknięta w małym pomieszczeniu przez swojego porywacza. Tam też zaszła w ciążę i tam urodził się Jack. Przez całe swoje życie chłopiec myślał że świat to ten jeden nie duży Pokój w którym żyje. Wszystko się zmienia w dniu kiedy Mama Jacka ma już dosyć życia w zamknięciu i postanawia uciec.
Czytając książkę wprost nie mogłam wyjść z podziwu dla tej młodej kobiety, która spędziła tyle lat w zamknięciu. Byłam pełna podziwu dla jej pomysłowości do wymyślania zabaw synkowi, do wyjaśniania mu że tak właśnie wygląda świat i dlaczego. Byłam pod wrażeniem tego  jak można żyjąc w takich warunkach sprawić że Jack był bardzo szczęśliwym dzieckiem. A był szczęśliwy, ponieważ miał swoją Mamę, którą kochał najbardziej na świecie, którą miał tylko dla siebie i która była w stanie zrobić dla niego wszystko.
Gdy skończyłam czytać siedziałam i patrzyłam się na swój pokój. Próbowałam wyobrazić sobie jak to musiało być mieszkać w takim małym pomieszczeniu. Ja w swoim pokoju mam tylko swoje rzeczy a i tak czasami mam problemy z pomieszczeniem ich. A ta młoda dziewczyna na kilku metrach kwadratowych musiała stworzyć cały świat dla synka. Musiała stworzyć miejsce do zabawy, do spania, prowizoryczną kuchnię i łazienkę. Musiała obyć się bez wszelkich rzeczy, które znała z poprzedniego życia. O wszystko musiała prosić swojego oprawcę. O jedzenie, najpotrzebniejsze rzeczy dla dziecka. A później musiała za wszystko „zapłacić”.
Książkę czyta się bardzo szybko i płynnie. Chociaż w nielicznych momentach irytowała mnie ta dziecięca narracja. Mianowicie to jak Jack przerywał Mamie gdy próbowała mu coś opowiedzieć lub gdy wcinał się w rozmowy ze swoimi głupiutkimi pytaniami. Wiem, że dzieci tak robią ale w książce mi to momentami przeszkadzało. Poza tym czasami żałowałam, że narracja nie jest dwuosobowa, ponieważ chętnie poznałabym myśli i uczucia Mamy.
Bardzo polecam „Pokój” mimo tego, że opowiada wstrząsającą historię jest naprawdę ciepłą książką, ukazującą jak ogromna i pełna poświęceń jest miłość matki do dziecka.



poniedziałek, 23 kwietnia 2012

"Miasto Śniących Książek" - Walter Moers










"Miasto Śniących Książek" - Walter Moers
Książka jest opowieścią młodego pisarza Hildegunsta z Twierdzy Smoków o jego 
niebezpiecznej wyprawie. Autor, Walter Moers utrzymuje, że jest jedynie jej skromnym tłumaczem, który dokonał przekładu z języka camońskiego na niemiecki… Otóż młody, bo zaledwie 77-letni, smok, spełniając ostatnie życzenie swojego wychowawcy i nauczyciela, udaje się na poszukiwanie tajemniczego poety, który zdaniem jego mentora ma być jednym z największych wirtuozów sztuki pisania. Ślady prowadzą Hildegunsta do Księgogrodu, miasta, w którym książki są dla mieszkańców wszystkim, sensem życia i źródłem dochodu, niektóre jednak mogą także sprowadzić śmierć...


Opowieść o tym, jak Hildegunst Rzeźbiarz Mitów odkrywa największą tajemnicę sztuki pisania, jest błyskotliwą i zręcznie skonstruowaną powieścią przygodową i fantastyczną. Jest również hołdem złożonym literaturze - poprzez treść, formę i styl.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/48509/miasto-sniacych-ksiazek


Wyprowadzam się! Odnalazłam miasto idealne. Miasto stworzone dla mnie. Miasto w którym mogłabym robić to co kocham – czytać! Tym miastem jest Księgogród! Już sam opis tego miejsca sprawia że moje serce zaczyna bić szybciej: „W Ksiągogrodzie znajdowało się ponad pięć tysięcy urzędowo zarejestrowanych antykwariatów i szacunkowo ponad pięć tysięcy półlegalnych księgarenek (…) istniało również ponad sześćset wydawnictw, pięćdziesiąt pięć drukarni, tuzin młynów papierniczych oraz stale rosnąca liczba zakładów zajmujących się wytwarzaniem ołowianych liter drukarskich i czarnidła drukarskiego. Były też sklepy oferujące tysiące różnorodnych zakładek do książek, naklejek z nazwiskami właściciela, kamieniarze specjalizujący się w podpórkach Do książek, zakłady stolarskie i meblarskie pełne pulpitów i regałów książkowych. Byli też optycy wytwarzający okulary do czytania i lupy a na każdym rogu kawiarenki, zwykle z kominkiem i odczytami poetyckimi przez całą dobę” I co? Czyż nie jest to wymarzone miejsce dla każdego mola książkowego? Ten magiczny gród można odnaleźć w książce „Miasto Śniących Książek”. Lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika książek.


Autorem opowiadania jest Hildegunst Rzeźbiarz Mitów (Walter Moers, jak sam twierdzi,  jest tylko tłumaczem z języka camońskiego ;-) ) mieszkaniec Twierdzy Smoków, który przybywa do Księgogrodu aby odnaleźć autora tajemniczego rękopisu, który przekazał mu na łożu śmierci jego ojciec poetycki. I tu jego historia się rozpoczyna.

Książka jest niesamowita! Wprost niewiarygodnie oddziałuje na wyobraźnię. Czytelnik  dokładnie wie jak autor chciał przedstawić miasto, uliczki, katakumby  ponieważ są opisane z taką dokładnością że nie można zobaczyć ich w inny sposób niż tylko ten narzucony przez autora.  Bohaterowie są bardzo zróżnicowani nie wszyscy są albo dobrzy albo źli. Niektórzy maja w sobie tajemnicę, która bardzo wpłynęła na ich życie i doprowadziła do tego kim byli. Bardzo polubiłam Króla Cieni, postać bardzo tragiczną. Ale moimi ukochany stworzonkami są buchlingi! Wprost je pokochałam! Małe jednookie ludki kochające czytać.

Wspaniałym pomysłem było stworzenie świata, w którym wszystko kręci się wokół  książek. Miasto jest nim podporządkowane. Książki są wszędzie: „Książki. Książki, książki, książki. Stare książki, nowe książki, drogie książki, tanie książki, książki w witrynach, w regałach, wózkach, workach, nieposegregowane, leżące na stertach lub pedantycznie ułożone za szkłem. Ustawione w ryzykowne wieże, rozłożone na trotuarze, zasznurowane w paczki, prezentowane na marmurowych kolumnach, zakratowane w ciemnych drewnianych szafach.” Nawet jedzenie i picie podawane w kawiarniach nawiązuje do książek i literatury i ma tak wspaniałe nazwy jak: Sałatka Sylabiczna, Loczek Poety,  Pralinki Grozy, Atramentowe Wino czy Kakao Pocałunek Muz . A czytając opis zapachu starych książek, który czuje się przy wejściu do miasta wprost mamy go w nozdrzach. 

Opowiadanie nie jest bez wad. Miało kilka dłużyzn. Zwłaszcza początek drugiej części trochę przemordowałam. Ale od momentu gdy Hildegunst spotyka buchlingi akcja rusza z miejsca. A po przekroczeniu progu Pałacu Cienie ledwo się obejrzymy a jest koniec książki.

Tak więc „Miasto Śniących Książek” bardzo polecam. Jestem przekonana , że każdy mól książkowy ją pokocha i czytając opisy Księgogrodu będzie marzył o tym żeby pomieszkać w tym mieście chociaż przez kilka dni.

_____________________________________
Cytaty i rysunek pochodzą z książki "Miasto Śniących Książek" -Waltera Moersa



sobota, 14 kwietnia 2012

"Służące" - Kathryn Stockett










"Służące" - Kathryn Stockett  

Kathryn Stockett stworzyła trzy wspaniałe kobiece bohaterki. Odwaga i determinacja, z jaką podjęły się swojego zadania, zapoczątkowały nieodwracalną zmianę w ich własnym życiu oraz w życiu mieszkańców miasta. 
Choć akcja książki toczy się w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku na amerykańskim Południu, a temat segregacji rasowej wydaje się tu niezwykle istotny, jest to też zarazem ponadczasowa i uniwersalna opowieść o ograniczeniach, którym wszyscy podlegamy i które pragniemy znieść.
Książka budzi wiele emocji – od łez do śmiechu, a lekturze towarzyszy wyzwalające uczucie, że jeśli tylko odrzucimy strach, zmiana na lepsze zawsze okazuje się możliwa. 
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/56437/sluzace


Czytałam tą książkę i wprost nie mogłam uwierzyć że takie rzeczy działy się zaledwie 50 lat temu. Segregacja rasowa bardziej mi się kojarzyła z powieściami z czasów wojny secesyjnej typu „Przeminęło z wiatrem” a nie z powieściami w których akcja dzieje się w drugiej połowie XX wieku.
Książka jest niesłychanie ciekawa i wciągająca. Duży wpływ ma na to narracja, która w książce rozkłada się na trzy osoby: służące Aibileen i Minny oraz na panienkę Skeeter, która postanawia napisać książkę o pracy kolorowej służby w domach białych państwa.
Wtedy zaczynamy poznawać wszystkie zasady jakie obowiązują czarnoskórych ludzi. Co im wolno czego nie, jakie grożą kary za najdrobniejsze przewinienia. Szczerze, byłam w wielkim szoku. Nie rozumiem dlaczego uważano że są tak ogromne różnice miedzy ludźmi białymi a czarnymi. Biali uważali się za jakiś nadludzi, uważali że maja prawo traktować czarnych jak chcą. Czasami gorzej niż zwierzęta.
Czarni musieli korzystać z osobnej łazienki niż w ta z której korzystali pracodawcy gdyż uważano że czarnoskórzy roznoszą zarazki i choroby. Mieli oddzielne sklepy, szpitale, kina, szkoły, biblioteki. Zupełnie jakby byli jakimś odmiennym gatunkiem. Za utrzymywanie prywatnych stosunków białej osoby z czarną groziło więzienie, nie wspominając nawet o bezwzględnym zakazie jakiegokolwiek związku uczuciowego miedzy ludźmi o różnych kolorach skóry. Czarne służące wychowywały dzieci białym, często kochały je bardziej niż ich własne matki a dzieci nie zwracały różnicy na to że ich niania jest innego koloru. Jednak z czasem matki zaczynały tłumaczyć swoim dzieciom że ich ukochana niania jest inna, że nie należy się do niej przytulać gdyż można się czymś zarazić, trzeba tarkować ją z góry i w końcu z ukochanego dziecka zmieniało się w wyniosłego panicza, który traktuje służbę tak jak wypada a nie jak kogoś kto go wychował i kto go kochał.  
Oczywiście byli pracodawcy który traktowali służbę lepiej niż przeciętne państwo ale były to nieliczne przypadki i nigdy o tym nie mówili głośno.
Czytając książkę  czułam politowanie dla panienki Hilly i Elizabeth. Młodych kobiet, które głównie zajmują się tylko plotkowaniem, zastanawianiem  się w co się ubrać i jaki „niezwykle ważny temat”  podjąć na  kolejnym zebraniu Ligii.  Jeśli natrafią gdzieś w gazecie czy w telewizji, na tematy które są według nich niewygodne to po prostu o nich nie rozmawiają i problem znika. U Elizabeth bardzo irytowało mnie to jak traktuje swoją córeczkę. A Hilly to najbardziej żałosna, mściwa, zakłamana i wredna kobieta jaką można sobie wyobrazić. Żadna inna postać w książce nie działała mi tak na nerwy jak ona. Uważam, że w pełni zasługiwała na „Potworną Okropność” jaka zafundowała jej Minny.
Lubię takie książki, książki po odłożeniu, których ciągle się o nich myślę. Zastanawiałam się czy żyjąc w tamtych czasach byłabym bardziej jak Skeeter czy jak Hilly?  I nie wiem. Wiem że dziś, byłoby mi na pewno dużo bliżej do Skeeter. Cieszę się że żyję w czasach kiedy nie ma takiego rozróżnienia na ludzi białych i czarnych. Kiedy wszystkich uważa się za równych sobie. I mam nadzieję ze czasy segregacji rasowej już nie wrócą.
„Służące” są debiutem literackim Kathryn Stockett. Mam nadzieję że autorka napisze więcej książek bo jestem bardzo ciekawa czy będą równie dobre jak „Służące”.