poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt




Zdrowych, spokojnych i wesołych Świąt Bożego Narodzenia spędzonych w towarzystwie najbliższych i dobrej książki a tak że bogatego Mikołaja 
życzy Kasia :)

piątek, 21 grudnia 2012

Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju - Mariusz Cieślik, Robert Górski








Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju - Mariusz Cieślik, Robert Górski


 ”Ludzie zasadniczo nie czytają książek. Może dlatego, ze jest ich za dużo (tych książek) i nie wiedzą od której zacząć. Ta jest idealna na początek. Ani za mądra ani za głupia i są zdjęcia. Można czytać i jeść. Zapraszam do świata wielkiej litera... wielkich wyobrażeń o literaturze.”
Robert Górski

Chciał być kierowcą autobusu, piłkarzem i perkusistą, ale zły los uczynił go najśmieszniejszym człowiekiem w Polsce.

Robert Górski - lider Kabaretu Moralnego Niepokoju i twórca większości jego skeczy - debiutuje jako autor książki, w której pierwszy raz opowiada o tym, dlaczego nie został poetą i jak to się stało, że został premierem. Tylko z tej książki dowiecie się kim naprawdę jest Badyl i z czego śmieją się Polacy. Będzie Pan zadowolony. I Pani też!
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/151542/jak-zostalem-premierem-rozmowy-pelne-moralnego-niepokoju

Jestem fanką kabaretów. W lato oglądam każdy festiwal kabaretowy jaki puszczają w telewizji. Jestem też wielką wielbicielką serialu „Spadkobiercy”. Do mojego Top of the Top należy Kabaret Moralnego Niepokoju z Robertem Górskim na czele, którego uważam za kabaretowego geniusza! Dlatego z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po rozmowy Mariusza Cieślika właśnie z panem Górskim.

Książkę bardzo przyjemnie i szybko się czyta. Dowiadujemy się z niej wielu ciekawych informacji zarówno o samym Górskim jak i o kabarecie.  Poznajemy historię Kabaretu Moralnego Niepokoju od momentu jego powstania do teraźniejszości. Kabareciarz opowiada skąd czerpie pomysły na skecze, co go najbardziej inspiruje i z kogo najbardziej lubi żartować.

Górski ukazuje jak zmieniły się realia w Polsce przez pryzmat kabaretu. Opowiada o tym z czego ludzie śmiali się pod koniec lat ‘90tych gdy powstawał jego  kabaret  a co ich śmieszy dziś. Mówi o różnicach między występami w Polsce i za granicą. O żartach, które w kraju wywołują wybuch śmiechu a za granicą konsternację.  Opowiada czym różnią się skecze pisane na własne występy a pisane na potrzeby programów telewizyjnych. Zdradza także kulisy show biznesu oraz pokazuje jak różni się popularność kabareciarzy od popularności gwiazd telewizji.

Elementem książki, który mi bardzo przypadł mi do gustu są dialogi ze skeczy Kabaretu Moralnego Niepokoju min „Drzwi”, „Jadłopodawca” czy „Max i Bożydar” a także monologi, które Górski pisze dla siebie jak i dla innych wykonawców jak: „Na Warszawę”, „Cześć Badyl” albo „Plac zabaw”. Ciekawe są także wypowiedzi innych kabareciarzy o Robercie Górskim min. Macieja Stuhra, Joanny Kołaczkowskiej z kabaretu Hrabi czy Marcina Wójcika z Ani Mru Mru.

Jak mówi sam Robert Górki książka nie jest „ani za mądra, ani za głupia i są zdjęcia”. Czytając ją spędziłam przyjemnie czas i poznałam wiele ciekawych anegdot dotyczących mojego ulubionego kabaretu.

Na koniec kilka moich ulubionych skeczy Kabaretu Moranlego Niepokoju 

 

Kabaretu Moranlego Niepokoju - Ankieta

Kabaretu Moranlego Niepokoju - Max i Bożydar

Kabaretu Moranlego Niepokoju - Drzwi

sobota, 15 grudnia 2012

Zimowy monarcha - Bernard Cornwell








Zimowy monarcha - Bernard Cornwell

„A teraz brońcie się sami” – tak odpowiedział rzymski cesarz delegatom Brytów, którzy przybyli błagać go o pomoc w walce z najazdem Sasów, Jutów i Fryzów.

Brytania, V wiek po Chrystusie, najmroczniejszy czas w dziejach wyspy. Rzymianie odeszli, ich śladem podążają pogańscy bogowie. Święte ognie gasną – nadchodzi era chrześcijaństwa…
Pogrążona w chaosie, podzielona na walczące ze sobą królestwa Brytania z trudem opiera się saksońskiej inwazji. Los wyspy wydaje się przesądzony. Starzejący się władca, Uther, nie ma dziedzica w odpowiednim wieku, który po jego śmierci objąłby przywództwo w walce ze zdradzieckimi Sasami. Jedynym człowiekiem, który może sięgnąć po koronę i zjednoczyć kraj, jest podopieczny czarownika Merlina i nieślubny syn Uthera – Artur. Młody mąż stanu ma przeciwko sobie nie tylko saksońską furię, ale również zawistnych i nieprzychylnych mu ludzi. Uzbrojony w odwagę i honor, zdeterminowany, by ocalić Brytanię przed ostateczną klęską, musi stanąć do nierównej walki nie tylko ze zbrojną potęgą, ale również z siłami, których nie sposób zrozumieć… Nękany wątpliwościami, targany namiętnością, kochany i zdradzany, wielbiony i znienawidzony, Artur jest nie tylko symbolem honorowej walki o ginący świat – jest przede wszystkim człowiekiem z krwi i kości.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/55486/zimowy-monarcha


Jako, że z moją przyjaciółką jesteśmy fankami serialu „Merlin” (ach, Bradley James...) postanowiłam jej sprezentować na Święta coś związane z tą tematyką. Mój wybór padł na pierwszy tom trylogii arturiańskiej Bernarda Cornwell „Zimowy monarcha”.

Narratorem książki jest Derfel, stary zakonnik, który w młodości był jednym z najbardziej walecznych i zaufanych rycerzy króla Artura. Swoją historię rozpoczyna gdy na świat przychodzi Mordred, wnuk Wielkiego Króla Uthera. Umierający Uther chce aby po jego śmierci na tronie Dumnonii zasiadł jego wnuk, lecz do czasu osiągnięcia przez niego odpowiedniego wieku nad krajem i bezpieczeństwem króla ma czuwać nieślubny syn Uthera – Artur. O jego odwadze, waleczności i sprawiedliwość krążą legendy a jednym z jego marzeń jest zjednoczenie Brytanii i zapewnienie jej pokoju. Aby to osiągnąć decyduje się na zawarcie małżeństwa z córka króla Gorfydydda. Plan jednak się nie powodzi gdyż Artur bez pamięci zakochuje się w Ginewrze, dla której zrywa zaręczyny z Ceinwyn. Król Gorfydydd nie mogący wybaczyć Arturowi zniewagi jaką zadał jego córce pragnie zaatakować Dumnonię i Artura.

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, że książka tak mi się spodoba. Na początku może nie powalała ale w momencie gdy pojawia się Artur ze swoją armią fabuła nabiera rozpędu.

Nie jestem fanką powieści, w których opisy walk czy sytuacji politycznych zajmują po kilkanaście stron. Lecz sposób w jaki Bernard Cornwell opisuje je w „Zimowym monarsze” nie nudzą. Są łatwe do zrozumienia i logiczne. I co mi przypadło do gustu, są opisane bez rozwlekania i ogromnej ilości szczegółów. Zawierają tylko najniezbędniejsze informacje. Dlatego opis walki w dolinie Lugg, ani trochę mnie nie nudzi a wprost byłam ciekawa jakie działania podejmie Artur.

Podobnie jest z postaciami. W książce występuje ich całe mnóstwo lecz łatwo się zorientować  kto jest kim. Tym bardziej, że na początku książki zamieszczona jest lista występujących postaci z krótkim ich opisem.

Autor stworzył rewelacyjnych bohaterów. Są barwni, żywi i bardzo prawdziwi. Nikt nie jest idealny. Każdy popełnia błędy za które później przychodzi mu płacić.

Nie sposób nie lubić Artura, który jest doskonałym przywódcą i strategiem. Jego celem jest zawarcie pokoju i przyjaźń z sąsiadującymi krajami. Ale mężczyzna ma dobre serce, którym często się kieruje i to bywa przyczyną jego problemów. Podobało mi się, że nie został przedstawiony jako chodzący ideał ale ktoś kto jak każdy popełnia błędy.

Derfel jest dowódcą straży Artura i jednym z jego najbardziej oddanych ludzi. Jest w stanie zrobić dla Artura wszystko. Za co Artur odwdzięcza mu się przyjaźnią i zaufaniem.

Nie wiem do końca co myśleć o Merlinie. Nie za dużo go było w książce a jak już się pojawiał to był...dziwny. Mądry, inteligentny, cyniczny lecz zajęty poszukiwaniem Mądrości Brytanii, nie interesuje go co dzieje się w kraju. Niby sprzyja Arturowi i darzy go sympatią ale dla osiągnięcia tego czego chce byłby w stanie stanąć nawet po stronie nieprzyjaciela.

Prócz tych trzech głównych bohaterów pojawiają  się jeszcze postacie znane z legend jak: przebiegła i piękna Ginewra, próżny pozer Lancelot, kapłanka Niume, serdeczny przyjaciel Derfla Galahad, chcący nawrócić pogan na chrześcijaństwo ksiądz  Sansum oraz okrutny król Saksonów Gundleus.

W książce bardzo ciekawa są opisy magicznych rytuałów oraz często bardzo okrutnych obrzędów pogańskich. Możemy zobaczyć także jak wyglądało codzienne życie ludzi żyjących w średniowieczu. Zarówno królów, rycerzy jak i niewolników.

Książka naprawdę mi się spodobała. Myślę, że z czasem sięgnę po kolejny tom trylogii bo jestem ciekawa jest autor przedstawi dalsze losy bohaterów.


czwartek, 6 grudnia 2012

Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich - Małgorzata Gutowska-Adamczyk







"Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich" - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Po bestsellerowej Cukierni Pod Amorem zapraszamy na kolejną wyśmienitą ucztę literacką dla czytelników, których urzekła opowieść o czasach minionych, pełnych nostalgicznego piękna.

Tym razem wraz z główną bohaterką (znamy ją z pierwszego tomu Cukierni, w którym zawróciła w głowie Tomaszowi Zajezierskiemu) wyruszymy do Paryża okresu belle epoque. Poznamy historię Róży z Wolskich (późniejszej księżnej Rose de Vallenord) — malarki, emancypantki, skandalistki.
Równie ważnym bohaterem powieści będzie Paryż — miasto magiczne, w którym spełniają się marzenia.

Jesienią 2013 roku ukaże się tom drugi Podróży do miasta świateł pt. Rose de Vallenord.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/140979/podroz-do-miasta-swiatel-roza-z-wolskich

Bardzo się ucieszyłam gdy w ofercie Biedronki zauważyłam najnowszą książkę Małgorzaty Gutowskiej – Adamczyk. Jako fanka „Cukierni pod Amorem” wiedziałam, że muszę ją przeczytać. A gdy zobaczyłam, że bohaterką „Podróży do miasta świateł” jest Rose de Vallenord wprost nie mogłam się doczekać kiedy uda mi się ją zdobyć.

Akcja książki dzieje się dwutorowo. Jeden wątek, współczesny, dotyczy Niny, doktor historii sztuki, która przebywając w Zajezierzycach zostaje poproszona przez Igę Toroszyn o zbadanie autentyczności obrazu,hrabiego Tomasza Zajezierskiego i upewnienie się czy jest to oryginalny obraz namalowany przez Różę Wolską.

Drugi wątek, dzieje się w dziewiętnastowiecznym Paryżu i przedstawia życie Róży Wolskiej. Bohaterkę poznajemy  gdy mając dziewięć lat przyjeżdża wraz z matką do Paryża i zamieszkuje u swojego wuja. Dziewczynka nie mówi,  jest ciągle strofowana przez apodyktyczną matkę, która nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości i obwiniana dziecko za wszystkie nieszczęścia, które na nią spadły. Po śmierci wuja, aby zarabiać pieniądze na utrzymanie Krystyna pozwala córce pozować do portretów w pracowni malarskiej.  Na jednej z takich sesji Róża zauważa księcia Rogera de Vallenor i zakochuje się w nim pierwszą, dziecięcą miłością. Przyrzeka sobie, że kiedyś zostanie jego żoną. Gdy Róża dorasta, zatrudnia się z matką w pracowni krawieckiej gdzie odkrywa w sobie talent malarski. Projektuje suknie dla klientek lecz czuje, że to dla niej za mało i że chce zostać prawdziwą artystką.

Książka mnie zachwyciła! Nie spodziewałam się że aż tak zostanę pochłonięta historią Róży Wolskiej. Autorka we wspaniały sposób przedstawiła życie małej, zastraszonej, niemej dziewczynki, która przyjeżdża z prowincji w Polsce do wielkiego Paryża. Od początku widać, że dziecko jest wrażliwe i potrzebuje miłości, której nie okazuje mu oschła matka.

Widzimy jak dziewczyna dorasta, jak z dziecka staje się kobietą, jak zakochuje się w wymarzonym mężczyźnie i jak rozwija się jej talent. Z czasem, powoli zaczyna się buntować przeciw matce i żyć bardziej po swojemu. Chociaż wpędzana w poczucie winy nadal często jej ulega.

Mimo tego, że Nina i Róża żyją w zupełnie innych czas można zauważyć kilka podobieństw między nimi. Największym jest to, że obie wychowały się przy matkach, które nie potrafiły okazać im miłości. Obie kobiety obarczały swoje córki za wszystkie niepowodzenia i krzywdy jakie przytrafiły im się w życiu, chciały kontrolować  i decydować o przyszłości nawet już swoich dorosłych córek.

Róża z czasem zaczęła buntować się przeciwko matce lecz Nina przez cały czas zostaje pod jej kontrolą. Irena posuwa się nawet do zniszczenia związku córki z mężczyzną z którym ta jest szczęśliwa i w końcu czuje się kochana.

Tłem historii Róży Wolskiej jest dziewiętnastowieczny Paryż. Autorka cudownie opisała klimat tego miasta. Kawiarenki, wystawy, kabarety, teatry. Ukazała malarzy, którzy woleli przymierać głodem niż wyrzec się swojej sztuki, polityków, pisarzy, aktorki kabaretowe i kurtyzany.  Obserwujemy też  zmiany jakie zachodzą w Paryżu po wojnie i szybkość z jakim rozwija i odradza sie miasto.

Mimo, że w książce występują postacie, znane z „Cukierni pod Amorem” umieszczone są w taki sposób, że osoby, które nie czytały poprzedniej serii pani Gutowskiej – Adamczyk nie będą miały najmniejszego problemu ze zrozumieniem treści. Natomiast dla fanów „Cukierni” są one możliwością do ponownego spotkania znajomych z Zajezierzyc.

„Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich” niesamowicie mnie urzekła i oczarowała. Aż ciężko na sercu się robi gdy pomyślę, że na drugi tom powieści będę musiała czekać do października przyszłego roku.
 

 


poniedziałek, 3 grudnia 2012

Zapach spalonych kwiatów - Melissa de la Cruz







Zapach spalonych kwiatów - Melissa de la Cruz


Trzy kobiety, dwóch mężczyzn i jedna tajemnica.

Freya wiedziała, że igra z ogniem, a mimo to nie potrafiła się powstrzymać. W powietrzu od niewyobrażalnego napięcia czuć było zapach spalonych kwiatów. Czuła, że jakaś nieopisana siła pcha ją w ramiona mężczyzny. Sęk w tym, że zupełnie nie tego, co trzeba - brata własnego narzeczonego. W miejscu zupełnie nie tym, co trzeba - na własnym przyjęciu zaręczynowym. Czuła pod skórą, że zbliżają się kłopoty.

Nie ona jedna...
Joanna od kilku dni przeczuwała, że coś niedobrego dzieje się w miasteczku. Kiedy zobaczyła martwe ptaki na plaży, wiedziała już, że to nie przypadek. Znała te oznaki.
Do tego wszystkiego Ingrid, na pozór najspokojniejszą z kobiet z rodu Beauchamp, zaczęły dręczyć niepokojące koszmary...
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/114579/zapach-spalonych-kwiatow/wszyscy/1

Melissę de la Cruz kojarzę z serii o „Błękitnokrwistych”. Kilka lat temu przeczytałam dwie części jej serii o wampirach ale mnie powaliła. Lecz gdy zachwyciłam się piękną okładką „Zapachu spalonych kwiatów” postanowiłam dać autorce jeszcze jedną szansę. Teraz już wiem, że była to ostatnia szansa.

Głównymi bohaterkami książki są trzy kobiety: Joanna i jej dwie córki Ingrid i Freya. Wszystkie są czarownicami, które wieki temu dostały zakaz używania magii. Bardzo długo stosowały się do wyroku ale w końcu natura zwyciężyła i magia na nowo zagościła w ich życiu. Wtedy zaczęły dziać się dziwne i niebezpieczne rzeczy.

Zupełnie mnie nie wciągnął wątek czarownic, które nie mogą używać swoich mocy. Nie wiem czy przez sposób w jaki został opisany czy przez naciągany powód nałożenia na nich zakazu. Kompletnie nie interesowało mnie czy Rada dowie się o tym, że dziewczyny znów zaczęły stosować magię i czy je ukarze. Może dlatego, że wszystko zostało napisane w bardzo prosty i nużący sposób. Poza tym przez większość książki nic się nie działo. Akcja po prostu szła do przodu.

Jedynym wątkiem, który mnie w miarę zainteresował to wątek Frey. Dziewczyna zaręczyła się z przystojnym, miłym i bogatym Branem. Lecz gdy na przyjęciu zaręczynowym spotyka jego brata Killiana czuje, że coś ją do niego przyciąga i nie może mu się oprzeć. Nie chce ranić i zdradzać narzeczonego ale nie potrafi zakończyć romansu z jego bratem.

Poza tym Freya była jedyną bohaterką, która irytowała mnie w mniejszym stopniu niż dwie pozostałe. Zwłaszcza Ingrid, która sama nie wiedziała czego chce, działa mi na nerwy. Z kolei postać Joanny była niesamowicie nudna i tak naprawdę  nie wiem po co została wprowadzona do książki.

Poza słabą i naciąganą fabułą w książce znajduje się cała masa literówek i zdań bez sensu jak: „Ingrid była bez okularów więc zamrugała” czy „Kiedy stali już w progu Bran nagle się zatrzymał, o mało nie poślizgnąwszy się na dywaniku w holu".

Przeczytałam książkę do końca tylko dlatego, że rozdziały są bardzo krótkie więc czyta się ją szybko. Inaczej nie wiem czy bym przez nią przebrnęła. Wiem jednak, że na pewno nie sięgnę po kolejną część „Zapachu spalonych kwiatów”.  

piątek, 30 listopada 2012

Ja, diablica - Katarzyna Berenika Miszczuk










Ja, diablica - Katarzyna Berenika Miszczuk

Śmierć to dopiero początek. Dziwna prawda wynikająca z najnowszej powieści niezwykle utalentowanej pisarki młodego pokolenia - Katarzyny Bereniki Miszczuk. Gdy dwudziestoletnia Wiktoria zostaje zamordowana, zaczyna nowe życie. Dosłownie. Trafia do piekielnego Los Diablos, gdzie dostaje intratną posadę diablicy. Jej zadaniem jest targowanie się o dusze zmarłych, czyli potencjalnych nowych obywateli Piekła. Jednak Wiktoria nie potrafi pogodzić się ze swoją przedwczesną śmiercią, dlatego ciągle wraca na ziemię. Postanawia też zawalczyć o miłość swojego życia i... wybrać między przystojnym diabłem Belethem a śmiertelnikiem Piotrem. Ja, diablica to wybuchowa mieszanka dwóch rzeczywistości - ziemskiej i piekielnej; to również korowód barwnych postaci, takich jak neurotyczna Śmierć, narcystyczna Kleopatra (tak, TA Kleopatra) czy diaboliczny Azazel, którego plan przewiduje zdobycie władzy nad całym światem piekielno-niebiańskim. Pisarka umiejętnie korzysta z dobrze znanych, popkulturowych tematów, odświeża je i bawi się nimi. Łącząc najlepsze cechy romansu, kryminału i powieści fantasy, stworzyła pełną humoru i - mimo kontrowersyjnego tematu śmierci - delikatnie zmysłową książkę.
źródło: https://audeo.pl/449354/ja-diablica


Katarzyna Berenika Miszczuk to bardzo młoda autorka, która swoją pierwszą książkę wydała w wieku 15 lat. Byłam ciekawa jak dwudziestokilkulatka radzi sobie z pisaniem więc sięgnęłam po „Ja, diablica”. Jest to pierwsza część trylogii o przygodach Wiktorii Biankowskiej.

Większość ludzi wyobraża sobie piekło jako miejsce zła, przypalania ogniem, przepełnione jękami torturowanych dusz. Jednak wyobrażenie piekła prze autorkę całkowicie odbiega od tej wizji. Jedynym punktem wspólnym mogą być wysokie temperatury lecz nie od ogni piekielnych lecz od gorącego słońca. Piekło opisane przez paną Miszczuk wygląda jak wieczne wakacje w śródziemnomorskim klimacie. Jest słońce, plaża, morze, nocne kluby, modne ciuchy i szybkie samochody. Nikt nie musi pracować dla pieniędzy lecz tylko dla przyjemności i robić to co najbardziej lubi. Domy wyglądają jak rezydencje gwiazd Hollywood a w nocnych klubach można się natknąć na takie osobistości jak Michael Jackson, Kurt Cobain, Elvis Presley czy Merlin Monroe.

Muszę przyznać, że taka wizja piekła bardzo mi się spodobała. I sama nie miałabym nic przeciwko temu aby trafić w takie miejsce. Tym bardziej, gdybym tak jak Wiktoria została diablicą i otrzymała moc. Dzięki zdobytej mocy Wiktoria mogła sobie wyczarować wszystko co tylko chciała. Wystarczyło, że pomyślała o czymś, stworzyła w głowie dokładny tego obraz i po chwili miała to w posiadaniu. Bardzo fajne są fragmenty, na początku książki gdy bohaterka uczy się nowej umiejętności i wypróbowuje ją.

Kolejną zaletą w byciu diablicą jest to, że posiadając klucz diabła można wracać na ziemię. Co bohaterka często wykorzystuje, gdyż w Warszawie pozostała jej wielka niespełniona miłość – Piotruś. Przystojny chłopak, w którym Wiktoria kocha się od roku lecz on ją traktuje ją tylko jak swoją koleżankę. Lecz dziewczyna na brak powodzenia nie może narzekać bo w piekle czeka na nią rozkochany w niej Beleth. Niezwykle przystojny, seksowny i ironiczny diabeł. Mimo tego, że Beleth  uwodzi Wiki na każdym kroku, ona myśli jedynie o Piotrusiu.

Autorka stworzyła kilka naprawdę ciekawych i barwnych postaci. Prócz Wiktorii, Beletha i Piotrka pojawia się jeszcze przebiegły i podstępny Azazel, zadufana w sobie królowa starożytnego Egiptu Kleopatra i bojąca się kotów Śmierć.

Wszystkie postacie łatwo polubić. Nawet Azazel, odgrywający rolę czarnego charakteru  wzbudza sympatię a jego złośliwości mogą wywołać śmiech. Tak samo jak ironiczny Beleth, który stara się być twardzielem a tak naprawdę potrzebuje mieć przy sobie kogoś bliskiego.

Czytając książkę można wyczuć, że napisała ją młoda osoba.  Potoczny język jakim posługuje się młodzież, różnego rodzaju teksty, którymi odzywają się bohaterowie, są powszechnie znane i używane w języku codziennym. Chociaż muszę przyznać, że w kilku miejscach niektóre odzywki Wiktorii czy Azazela wydawały mi się głupie i niegrzeczne i raziło mnie użycie ich w książce. Ale zdarzyło się to dosłownie kilka razy.

Podczas czytania nasunęła mi się myśl, że „Ja, diablica” wyróżnia się czymś na tle innych książek fantastycznych. Otóż, bohaterka, mając do wyboru super przystojnego i  seksownego diabła Beletha i zwykłego śmiertelnika Piotrka, świata nie widzi poza tym drugim. W większości książek bohaterki straciłyby głowę dla przystojniaka z supernaturalnymi mocami.

Jako że słuchałam audiobooka muszę wspomnieć o lektorze którym w „Ja, diablicy” jest Magdalena Wójcik, która spisała się rewelacyjnie! Bardzo przyjemnie mi się jej słuchało.

Podsumowując, książka Katarzyny Bereniki Miszczuk jest bardzo sympatyczną książką, która mimo, że porusza temat śmierci i morderstwa jest książką lekką i wesołą. Pozwala również zastanowić się nad tym, czy piekło rzeczywiście wygląda tak jak miejsce, którym straszono od wieków ludzi A może bliżej mu do wizji, którą ukazuje autorka?

Po tym w jaki sposób zakończyła się pierwsza część serii jest ciekawa co wydarzy się dalej dlatego pewnie niedługo sięgnę po kolejną część historii o nie-życiu Wiktorii Biankowskiej, „Ja, anielica”.


1. Ja, diablica


Za audiobooka dziękuję:




czwartek, 29 listopada 2012

Trzynasta opowieść - Diane Setterfield











Trzynasta opowieść - Diane Setterfield

Powieść o tych, którzy kochają książki, dla tych, którzy kochają książki.

Obie są samotne.
Obie skrywają bolesną tajemnicę swoich narodzin.
Obie zamknęły się w świecie książek.

Margaret Lea - zwyczajna dziewczyna, córka antykwariusza z Cambridge, która bardziej kocha książki niż ludzi, i Vida Winter - największa pisarka naszych czasów, żyjąca z dala od świata, tajemnicza legenda łącząca siłę starożytnej bogini i czarownicy. Vida Winter nie ma prawdziwego nazwiska, za to ma setki biografii. Żadna nie jest prawdą. Wszystkie są zmyśleniem. Teraz ponaglana śmiertelną chorobą chce wreszcie wyjawić prawdę. Prawdę, która prześladowała ją przez całe życie. Wybiera Margaret a dlaczego? Skąd wie, że tylko ta dziewczyna ją zrozumie? Rozpoczyna się walka z prawdą i o prawdę. Ożywają wielkie uczucia, grzeszne namiętności, przeklęte i tragiczne postaci, duchy przeszłości. Porywa nas magia urzekającej opowieści.

„Trzynasta opowieść” Diane Setterfield to niezwykła proza. Ma nastrój, piękno i siłę oraz wyjątkowość i prawdziwość największej literatury XIX wieku, a emocjonalność i magię narracji poruszającą do głębi współczesnego czytelnika. Debiut angielskiej czterdziestokilkuletniej nauczycielki akademickiej, wykładającej XX-wieczną literaturę francuską, okrzyknięto klasyką. O prawa do publikacji Trzynastej opowieści walczyły w zażartych aukcjach największe wydawnictwa z 32 krajów. Tuż po wydaniu powieść Diane Setterfield okazała się sensacją literacką w USA i przez dwa kolejne tygodnie królowała na pierwszym miejscu list bestsellerów „The New York Timesa” i „Publishers Weekly”. Ukazały się dziesiątki recenzji. Czytelnicy wymieniali się entuzjastycznymi wrażeniami w setkach blogów. Wszyscy powtarzali, że od tej powieści nie można się oderwać.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/7217/trzynasta-opowiesc


Od dawna chciałam przeczytać „Trzynastą opowieść” ale bardzo ciężko było ją dostać. W końcu udało mi się ją pożyczyć i mogłam przenieść się do Anglii aby odkryć skrywaną przez lata tajemniczą historię Vidy Winter.

Dla Margaret Lea książki są całym światem. Wśród nich się wychowała i wśród nich żyje, gdyż jej ojciec prowadzi antykwariat. Książki są też dla niej otoczeniem, w którym czuje się najlepiej. Nie jest samotna bo zawsze może sięgnąć po którąś z powieści i przenieść się w jej cudowny świat i przeżywać najróżniejsze przygody razem z jej bohaterami. Od czasu do czasu spisuje także biografie zmarłych autorów. Po jednej ze swoich publikacji otrzymuje list od Vidy Winter. Autorki uwielbianej przez swoich czytelników. Popularności dodaje jej fakt, że nikt tak naprawdę nie wie kim ona jest bo w każdej notce, w każdym wywiadzie jaki się z nią ukazuje autorka opowiada o sobie różne historie. W liście do Margaret panna Winter prosi ją o napisanie biografii. Prawdziwej biografii, w której jak sama zapewnia powie jej całą prawdę. Podczas spisywania dziejów autorki, panna Lae odkrywa tajemniczą przeszłość Vidy Winter a także tragiczne losy rodziny Angelfiedów.



„Czy znacie to uczucie, kiedy zaczynacie czytać nową książkę, nim zdążyły ustać drgania membrany wywołane przez poprzednią? Odkładacie tę poprzednią, lecz jej myśli i wątki - nawet postaci - przyczepiły się do włókien waszego ubrania i kiedy otwieracie nową, one są jeszcze z wami.” - Diane Setterfield - Trzynasta opowieść



Gdy zabierałam się za czytanie „Trzynastej opowieści” przeczuwałam, że książka mi się spodoba ale nie spodziewałam się że pochłonie mnie tak bardzo.

To nie jest ładna, miła i przyjemna książka. Jest mroczna i tajemnicza. Przeczytałam gdzieś, że klimatem przypomina „Wichrowe wzgórza” i muszę się z tym zgodzić, gdyż czytając historię Vidy Winter czujemy, że musi stać się coś strasznego. Klimat grozy odczuwalny jest prawie na każdej stronie.

Postacie w książce są bardzo wyraziste, żywe. Opisane i przedstawione w rewelacyjny sposób. Bez najmniejszych problemów można je sobie wyobrazić. I nie tyczy się to tylko głównych bohaterów ale także postaci drugoplanowych jak ogrodnik John czy gosposia. Najmniej wyrazistą postacią wydawała mi się Margaret Lea i sama nie wiem dlaczego ale przez większość czasu raczej mnie irytowała.

Nie tylko postacie zostały wspaniale opisane. Autorka w cudowny sposób oddała klimat angielskiego, mrocznego dworku. Z niezwykłą starannością opisywała jego wygląd, każdy szczegół przedstawiony był w taki sposób w jaki chciała go ukazać. 

Opowieść panny Winter była wątkiem, który zainteresował mnie najbardziej ale bardzo ciekawe były spostrzeżenia na temat bliźniąt, które w książce odgrywają bardzo ważną rolę. Bliźnięta obecne są zarówno w życiu Margaret jak i w opowieści Vidy. Autorka bardzo dobrze ukazała niezwykłą więź jaka istnieje między bliźniętami. Jak czują się gdy jednego z nich zabraknie. Jaką czują pustkę i mają poczucie braku gdy nie było im dane nigdy poznać swojej połówki.

Jest w tej opowieści jeden element, który zauroczy każdego mola książkowego. Otóż, wszechobecna miłość do książek. Jest ona wprost namacalna. Sposób opisania antykwariatu ojca Margaret, jej rytuały związane z czytaniem, dbanie o książki, napomknięcie o tym, że osobie kochającej czytać wystarczy, dotknąć grzbietu książki albo powąchać jej kartki aby poczuć się lepiej.
Kilkanaście razy wspominane są klasyki angielskiej literatury takie jak „Dziwne losy Jane Eyre”, „Wichrowe wzgórza” czy „Kobieta w bieli” od czytania, których uzależniona jest Margaret.

Lubię książki, w których na końcu wszystkie wątki zostają zamknięte i wszystkie zadane wcześniej pytania otrzymują odpowiedzi. Tak właśnie było w przypadku tego opowiadania. W pewnym momencie wszystkie części układanki wskakują na swoje miejsca, wszystkie tajemnice zostają odkryte i czytelnik może odłożyć książkę bez uczucia, że coś nie zostało dopowiedziane.

Czekałam długo na możliwość przeczytania debiutanckiej książki Diane Setterfield i kiedy w końcu udało mi się to zrobić niezmiernie się cieszę, że książka mnie nie rozczarowała. A wprost przeciwnie, zauroczyła mnie w większym stopniu niż się spodziewałam. Dzięki niej poznałam losy Vidy Winter i odkryłam tajemnicę „Trzynastej opowieści”.