wtorek, 10 lipca 2012

"I wciąż ją kocham" - Nicholas Sparks







"I wciąż ją kocham" - Nicholas Sparks


Dzieciństwo Johna Tyree nie należało do łatwych. Gdy okazało się, że świat nie stanie przed nim otworem, zaś szanse na uzyskanie wyższego wykształcenia są właściwie żadne, swoją przyszłość zobaczył w szeregach armii Stanów Zjednoczonych. Już jako żołnierz, będąc na przepustce, spotyka przypadkiem piękną Savannah Lee Curtis, dziewczynę swoich marzeń, która studiując i pracując dla Habitat for Humanity, wraz z grupą studentów, w ramach akcji dobroczynnej, buduje domy dla ubogich... Miłość, która łączy tych dwoje rozkwita nawet na przekór okolicznościom. Dziewczyna obiecuje czekać na ukochanego, póki nie minie okres jego służby. Wydarzenia z jedenastego września, które wstrząsnęły światem, wstrząsną również ich życiem. John musi wybrać między uczuciem do dziewczyny i wiernością ojczyźnie. Pewnego dnia otrzymuje pożegnalny list od Savannach, w którym dziewczyna informuje go, że zakochała się w kimś innym. Gdy John wraca do domu, okazuje się, że miłość zmusi go do podjęcia najtrudniejszej decyzji w życiu.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/48266/i-wciaz-ja-kocham


 Pamiętam jak kiedyś, jeszcze przed wejściem do kin „Pamiętnika” zaczytywałam się w książkach Nicholasa Sparksa. Ale z każdą kolejną dochodziłam do wniosku, że są one wszystkie do siebie bardzo podobne. Odłożyłam je na kilka lat aż do teraz, gdy pożyczyłam od siostry „I wciąż ją kocham”.

Jest to historia John’a Tyree’a, młodego mężczyzny, który nie wiedząc co ma począć ze swoim życiem zaciąga się do wojska. Kiedy przyjeżdża na urlop do swojej rodzinnej miejscowości poznaje Savannah, dziewczynę, która z przyjaciółmi przyjechała pomóc w budowie domów dla biednych rodzin. Młodzi zakochują się w sobie od pierwszej chwili a gdy nadchodzi koniec urlopu John’a i jego powrót do jednostki, przyrzekają sobie wieczną miłość. Często do siebie piszą, dzwonią, John składa podanie o przeniesienie go do jednostki w Stanach a po powrocie planuje założyć z Savannah rodzinę. Niestety wszystko się zmienia po zamachach z 11 września. John zostaje wysłany do Iraku i przedłuża swój pobyt w wojsku o kolejne kilka lat. Pewnego dnia dostaje od Savannah list w którym dziewczyna informuje go, że zakochała się w kimś innym.

Tyle się naczytałam opinii , że historia opisana w książce jest taka romantyczna, piękna, wzruszająca a ja czytając ją doszłam do wniosku, że z wiekiem chyba tracę poczucie romantyzmu. Gdyż dla mnie była to kolejna seryjna książka Sparksa a zamiast romantycznych uniesień przeważały raczej żenujące momenty.

Ot, zwykła historia nieszczęśliwej miłości jakich powstały już setki.  Tylko zamiast np. w czasach II Wojny Światowej umieszczona została w czasie zamachów z 11 września.

Dialogi i opisy w książce są straszne. Rozmowy Johana i Savannah, zwłaszcza na początku wyglądają bardziej jak przesłuchania niż jak rozmowy dwójki zafascynowanych sobą ludzi. Fragmentów typu: „…słuchałem, jak opisuje sypiący śnieg. Jednocześnie uświadomiłem sobie, że za moim oknem również pada śnieg, dzięki czemu choć przez chwilę poczułem się, jakbyśmy byli razem” [1]w najmniejszym stopniu nie uważam za romantyczne a śmieszne.  A opisy:  „…pocałunek, który potem nastąpił był niczym własne magiczne królestwo, miał własny szczególny język oraz geografię, fantastyczne mity i cuda od wieków”[2] podpadają mi pod grafomanię.

Pomijając już to, że nie bardzo chce mi się wierzyć w to, że para po dwóch dniach znajomości wyznaje sobie miłość do grobowej deski. No ale może ja się nie znam.

Ale najgorsza w książce była postać Savannah. Już dawno żadna bohaterka książki tak mnie nie irytowała.  Och, jaka ona była dobra i miła i grzeczna. Nie pije, nie kłamie, nie przeklina. Widzi tylko dobro w ludziach i chce każdemu pomagać. A jednocześnie była wredna, samolubna,  za wszelką cenę chciała postawić na swoim, nigdy niczemu nie była winna a Johna wykorzystywała jak chciała. Postaci Johna też do końca nie ogarniałam a zwłaszcza tego jak się dał omotać Savannah ale i tak był odrobinę mniej denerwujący niż ona.

Jedyną rzeczą, która podobała mi się w książce to relacje Johna z ojcem. Zwłaszcza później, gdy John zrozumiał w jaki sposób odbudować z nim więź, gdy się nim opiekował i uświadamiał sobie że naprawdę go kocha.

Tłumaczenie tytułu koszmarne. Naprawdę nie można było zostawić „Drogi Johnie”? No ale film został przemianowany na „I wciąż ją kocham” więc książka też musiała być wydana pod takim tytułem.

Książkę czyta się szybko i dobrze ale jest zwykłym czytadłem, takim na dwa, które się przeczyta i za jakiś czas zapomni. Dla nastolatek najprawdopodobniej jest szczytem romantyzmu ale ja z tego etapu już dawno wyrosłam.



[1] Sparks Nicholas „I wciąż ją kocham” str. 194
[2] Sparks Nicholas „I wciąż ją kocham” str. 201

niedziela, 8 lipca 2012

Agnes Grey - Anne Brontë










Agnes Grey  - Anne Brontë


Co znaczyło być guwernantką - inspirowana prawdziwymi przeżyciami autorki opowieść o trudach i upokorzeniach doświadczanych przez kobiety zmuszone trudnić się tą profesją – jedyną, możliwą dla szanowanej, niezamężnej kobiety w dziewiętnastowiecznej Anglii. Agnes nie ma wyboru. Trudna sytuacja finansowa rodziny zmusza Agnes do objęcia posady guwernantki. Ma nadzieję, iż pamięć o tym, jaka była w dzieciństwie pomoże jej nawiązać kontakt z podopiecznymi. Jednak dzieci okazują się niesforne, a pracodawcy wyniośli i nieuprzejmi. Czy objęcie posady u innej rodziny przyniesie jej odrobinę szczęścia?
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141743/agnes-grey


„Obyś cudze dzieci uczył” – tak czasami mawiała moja babcia i ta myśl często przewijała mi się w głowie podczas czytania „Agnes Grey”

Agnes Grey to młoda kobieta, która wychowała się w kochającej rodzinie. Po tym gdy jej rodzice stracili majątek dziewczyna postanawia pomóc im finansowo zatrudniając się jako guwernantka. Jest pewna, że będzie potrafiła poradzić sobie z wychowywaniem dzieci z dobrych domów, przekazać im posiadaną wiedzę i nauczyć ich zasad dobrego zachowania. Niestety, rzeczywistość nie jest tak kolorowa jak sobie wyobrażała.

Książkę czytało mi się dobrze, co prawda nie ma tam praktycznie żadnej akcji a wszystko sprowadza się do opowiadania przez autorkę losów młodej guwernantki. Ale opisy te są przedstawione w bardzo przyswajalny i plastyczny sposób. Czytając dowiadujemy się o rodzinach w jakich była zatrudniona Agnes. Poznajemy dzieci, którymi się opiekowała. Jak się okazuje podopieczni bohaterki, nie są nawet w małym stopniu takimi dziećmi jakie spodziewała się uczyć. W większość są one bardzo źle wychowane, zaniedbywane przez rodziców, którzy nie interesują się nimi. Niektóre są kłamliwe, podstępne, podłe, próżne, okrutne, zapatrzone w siebie i uważające się za pępek świata. Mają Agnes za nikogo. Uważają ją tylko za zwykła guwernantkę z którą nie ma się co liczyć. Dziewczyna nie może nawet poskarżyć się na dzieci ich rodzicom gdyż uważają oni swoje pociechy za ucieleśnienia aniołów.

Dowiadujemy się jak pozbawione skrupułów mogą być panienki z dobrych domu, które chcą być podziwiane przez mężczyzn, chcą ich w sobie rozkochiwać a następnie porzucać aby wyjść za mąż za niekochanego mężczyznę z dużym majątkiem.

Czytając widzimy jak niewdzięcznym zajęciem była praca guwernantki. Kobieta decydująca się na taki zawód praktycznie wyrzekała się prywatnego życia. Wszystko musiała podporządkować swoim podopiecznym. Musiała być na każde ich zawołanie i spełniać każdą zachciankę nie dostając w zamian nic prócz skromnej pensji.

Podczas lektury książek XIX wiecznych Angielskich autorek takich jak Jane Austen czy właśnie sióstr Bronte, widzimy jak na przestrzeni kilkuset lat niesamowicie zmieniły się zasady dobrego zachowania. Dokładnie ukazuje to nieśmiałe uczucie Agnes do wikarego. Kiedyś uścisk dłoni przez mężczyznę był spełnieniem marzeń zakochanej kobiety, mówienie do niej po imieniu przejawem ogromnej z nią zażyłości. Wszystko działo nie niezwykle powoli, statecznie, bez niepotrzebnego pośpiechu. Zupełnie inaczej niż jest dziś.

Podobała mi się „Agnes Grey”. Nie sądzę, żebym kiedyś do niej wróciła ale nie żałuję że ją przeczytałam gdyż dosyć sporo dowiedziałam się o życiu XIX wiecznej nauczycielki. A także poznałam życie dziewczyny, która chciała udowodnić najbliższym, że poradzi sobie sama bez ich pomocy przy okazji znajdując miłość


piątek, 6 lipca 2012

Nowe nabytki

Dziś przyszła do mnie paczuszka z zamówieniem z Weltbild. Zamówiłam trzy pozycje w letniej promocji książek po 9,90.
     
                                                               Moje nowe nabytki to:


                        Dziecioodporna - Emily Giffin            Sto dni po ślubie - Emily Giffin
                                                                                                (recenzja)
                                          i tym sposobem mam już wszystkie ksiązki Emily Giffin


                                                     Księga Sandry - Tamora Pierce
Kiedyś słyszałam coś o tej ksiązce a za taką cenę to aż szkoda było nie kupić żeby sprawdzić co to takiego.


   

czwartek, 5 lipca 2012

"Sebastian. Seria Efemera. Tom I" - Anne Bishop











"Sebastian. Seria Efemera. Tom I" - Anne Bishop


„Niech twoje serce podróżuje bez bagażu, ponieważ to, co ze sobą przyniesiesz, stanie się częścią krajobrazu”.

Dawno, dawno temu Efemera, zagrożona przez Zjadacza Świata, została rozbita na wiele tajemniczych i magicznych krain. Nazwano je krajobrazami. Między nimi rozciągają się mosty, które przenoszą podróżnych w miejsca, do których przynależą, zamiast tam, gdzie sami chcą się udać.
Zjadacz Świata został uwięziony i zapomniano o nim, a stabilność krajobrazów Efemery utrzymuje magia Krajobrazczyń. W jednej z krain, gdzie żyją demony i panuje wieczna noc, swym mrocznym uciechom oddaje się półkrwi inkub − Sebastian. W snach wzywa go kobieta, która pragnie jedynie być bezpieczna i kochana. Sebastian pożąda jej, ale jednocześnie jest świadomy tego, że może ją zniszczyć.
Tymczasem w cichych ogrodach szkoły Krajobrazczyń budzi się zło − Zjadacz Świata wydostaje się ze swojego więzienia. Jego pierwszą ofiarą może paść krajobraz Sebastiana.
Ta uwodzicielska, erotyczna i niezwykle romantyczna opowieść przeznaczona jest dla tych, którzy wiedzą, po której stronie serca – jasnej czy mrocznej – kryją się ich namiętności.


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/139088/sebastian




Już dawno nie czekałam tak na żadną książkę jak na „Sebastiana”. Wystarczyło, że ją otworzyłam i przypomniały mi się miesiące kiedy czytałam serię „Czarnych Kamieni”. Rozkład stron, oprawa, czcionka a przede wszystkim zapach kartek....Wszystko takie same.  Poczułam się jak w zimę gdy rozczytywałam się w historii Jeanelle i Daemona. Gdy tylko zaczęłam czytać, już po kilku stronach wiedziałam, że świat przedstawiony w „Sebastianie” będzie trudny do zrozumienia.

Efemera to świat, który został podzielony na krajobrazy przez krajobrazczynie. Jedną z najpotężniejszych krajobrazczyń jest Belladonna, która nie tylko potrafi tworzyć nowe krajobrazy ale także łączyć te które mają podobny rezonans. Jednym z jej tworów jest Gniazdo Rozpusty. Mroczny krajobraz, zamieszkany przez demony, mieszańców, wygnańców i łotrów. Jednym z mieszkańców Mrocznego Gniazda jest Sebastian. Półkrwi inkub, który wkrada się w sny kobiet i żywi się ich seksualnymi emocjami. Pewnego dni Sebastian poznaje Lynneę, nieśmiałą, zastraszaną dziewczynę, która została wygnana z domu przez swoich przybranych rodziców. W tym samym czasie ze Szkoły Krajobrazczyń po latach niewoli ucieka Zjadacz Świata. Stworzenie, które żywi się mrocznymi uczuciami takimi jak strach, ból, nienawiść. Chce zniszczyć Efemerę a jedyną osobą , która może zniszczyć jego jest Belladonna.

Czytając „Sebastiana” starałam się nie porównywać go z moimi kochanymi „Czarnymi Kamieniami” ale i tak „Sebastain” wypadł dużo słabiej.

Przede wszystkim bardzo skomplikowany był wątek związany z  Efemerą. Myślę, że nie do końca zrozumiałam o co dokładnie chodzi z mostami, krajobrazczyniami, dysonansami i punktami dostępu. Kiedy myślałam, że już zaczynam łapać pojawiało się coś co wybijało mnie z rytmu czytania i znów mieszało mi w głowie. Myślę, że nie całkiem w czytelny sposób autorka przedstawiła ten wątek. Pojęć związanych z Efemerą i jej twórczyniami było dosyć dużo i potrzeba było niezwykłego skupienia żeby się nie pogubić. A już całkiem nie zrozumiałe były dla mnie prologi przed niektórymi rozdziałami. Zwłaszcza te na początku książki. Brakowało mi też lepszego wytłumaczenia czym jest Zjadać Świata.

Wątek Sebastiana i Lynnei był dużo ciekawszy. Fajnie się go czytało i był to jedyny wątek który mnie zainteresował. Chociaż wydawało mi się że wszystko dzieje się bardzo szybko. Jednego dnia Lynnea była nieśmiałą dziewczyną a następnego zupełnie się zmieniła. Sebastian też praktycznie z dnia na dzień porzucił swoją naturę i bez większych problemów postanowił być wierny jednej kobiecie. Mimo tego, że brakowało mi tego „czegoś” w tym wielkim uczuciu, które między nimi wybuchło to dosyć przyjemnie mi się czytało ten wątek..

Żadnego z bohaterów nie obdarzyłam większą sympatią. Nie polubiłam nikogo na tyle żeby nie móc się doczekać kiedy znów będę o nim czytała. Nie uśmiechałam się na widok jego imienia na stronach książki. Wszyscy wydawali mi się płytcy. Może jedynie Kpiarza polubiłam odrobinę bardziej niż resztę postaci.

Czytając „Sebastiana” można odnaleźć podobny świat jak ten z poprzednich książek Anne Bishop. Jest to samo połączenie nowoczesnych narzędzi z tradycyjnymi. Jak np. lodówki,  lampy naftowe. Można dostrzec podobieństwa w ubiorach bohaterów i różnice między mieszkańcami miasteczek i wiosek. Mieszkańcy Efemery również dzielą się na zwykłych ludzi jak i osoby posiadające magię albo moc tworzenia mostów lub krajobrazów.

Na okładce książki jest określenie, że „Sebastian” jest książką „erotyczną, zmysłową i romantyczną” no nie wiem, bo w porównaniu ze scenami Daemona i Jeannel w „Czarnych Kamieniach” „Sebastian” wypada bardzo blado. A powinno być inaczej skoro Sebastian jest inkubem, żyjącym w Gnieździe Rozpusty, w którym nie ma tematów tabu. Jego sceny z Lynneą też nie należały do wyjątkowo romantycznych.. Według mnie można je bardziej zaliczyć do miłych, przyjemnych ale do zmysłowych było im daleko.

Nie to, że książka jest zła bo taka nie jest. Dosyć szybko i całkiem dobrze się ją czyta ale nie wciągnęła mnie w taki sposób na jaki liczyłam. Może to dlatego że po „Czarnych Kamieniach” spodziewałam się czegoś równie niesamowitego. Chciałam zaczytać się w książce tak, żebym nie mogła się od niej oderwać, żebym nie mogła o niej przestać myśleć. Tak się nie stało ale mam nadzieję, że kolejna część będzie lepsza, że bardziej rozjaśni mi w głowie i da odpowiedzi na kilka pytań które zostały bez odpowiedzi.

czwartek, 28 czerwca 2012













"Czarownica" - Anna Klejzerowicz


Co się dzieje, kiedy mężczyzna porzuca swe dotychczasowe życie i ucieka od wielkomiejskiej cywilizacji?

Michał rezygnuje z miejskiego życia i stawia malowniczy dom na wsi. Od pierwszej wizyty w okolicy intryguje go mieszkająca na skraju wsi samotna kobieta, którą miejscowi zwą czarownicą. Poznanie jej i spotkanie sześcioletniej, zamkniętej w sobie dziewczynki na zawsze zmieni życie Michała i stanie się przyczyną wielu dramatycznych wydarzeń i trudnych decyzji...


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/133149/czarownica



Pierwszym powodem dla którego zwróciłam uwagę na „Czarownicę” była okładka książki. Niby zwykłe zdjęcie dziewczynki ale jednak ma w sobie coś takiego, że wprost hipnotyzuje. Tym czymś są oczy tej małej. Ogromne, brązowe z niesamowicie długimi rzęsami. Miałam momenty, że przerywałam czytanie żeby popatrzeć się na okładkę i na tym zajęciu spędzałam kilka minut.

Nie czytałam żadnej książki Anny Klejzerowicz, nie znałam jej twórczości. Nie wiem dlaczego ale spodziewałam się jakiejś zwykłej przeciętnej książeczki na dwa popołudnia. Takiej którą przeczytam i za kilka dni zapomnę. Och, jak się cieszę, że się myliłam. Bo okazało się że książka nie jest głupia. Jest bardzo mądra, poruszająca ważne i trudne tematy.

Głównym bohaterem „Czarownicy” jest Michał, czterdziestoletni mężczyzna, który pod wpływem znajomych przeprowadza się z Gdańska na wieś. Kupuje tan działkę, stawia dom, przygarnia psa i kota. Przy okazji poznaje dwie osoby. Jedną jest Ada, tajemnicza, rudowłosa kobieta, do której od pierwszego spotkania coś Michała ciągnie.
Drugą jest sześcioletnia Małgosia. Dziewczynka, zaniedbywana przez matkę, wychowująca się praktycznie sama, którą w końcu dopada osobista tragedia.
Obie kobiety całkowicie odmieniają życie Michała.

Czytając bardzo dobrze można poznać bohaterów. Michał jest ciepłym uczuciowym facetem, który szuka miłości. Ada, kobietą po przejściach bojącą się komuś zaufać i pokochać. No i Małgosia, biedne dziecko które przeżyło wielką traumę, którego wprost nie można nie polubić. Ogromnie mi jej było żal i współczułam jej. A jednocześnie podziwiałam to jak była silna.

Ciężko jednym słowem określić książkę. Z jednej strony opisuje piękno przyrody i zalety życia na wsi. Czytając opisy aż ma się ochotę uciec gdzieś na łono natury, zbudować sobie domek jaki ma Michał i zaszyć się tam. Chodzić na spacery do lasu, mieć masę zwierząt, ogród z kwiatami do którego można zejść z werandy. Takie sielskie życie jak z „Pieśni” Kochanowskiego. A z drugiej strony pokazuje cierpienie po stracie najbliższych, brak zaufania do ludzi, alkoholizm i tragedię niewinnego dziecka. Zestawienie tych dwóch elementów powoduje, że w książce jest równowaga między szczęściem a tragedią. Zupełnie jak w życiu, gdy raz jest dobrze a raz źle. Dlatego książkę czyta się wprost jednym tchem.

Rzeczą, która najbardziej mnie ujęła w książce było pokazanie jak wielką miłością ludzie potrafią obdarzyć zwierzęta i jak zwierzęta się za dane im uczucie odpłacają. Jestem ogromną miłośniczką zwierząt więc ten wątek mnie bardzo poruszył. Sama jakbym mogła przygarniałabym wszystkie bezpańskie i skrzywdzone zwierzaki, tak jak robili to Ada i Michał. W opowiadaniu dokładnie jest pokazane, jak zwierzęta potrafią odpłacić za okazane im uczucia.

Książkę bardzo polecam, bo jest mądra i porusza  ważne i trudne problemy. Ale tak naprawdę myślę, że wystarczającą zachętą będzie popatrzenie się w brązowe oczy dziewczynki z okładki, żeby zahipnotyzoni jej spojrzeniem sięgnąć po „Czarownicę”.

wtorek, 26 czerwca 2012

"Gra o tron" - George R. R. Martin








"Gra o tron" - George R. R. Martin


W Zachodnich Krainach o ośmiu tysiącach lat zapisanej historii widmo wojen i katastrofy nieustannie
wisi nad ludźmi. Zbliża się zima, lodowate wichry wieją z północy, gdzie schroniły się wyparte przez ludzi pradawne rasy i starzy bogowie.
Zbuntowani władcy na szczęście pokonali szalonego Smoczego Króla, Aerysa Targaryena, zasiadającego na Żelaznym Tronie Zachodnich
Krain, lecz obalony władca pozostawił po sobie potomstwo, równie szalone jak on sam.
Tron objął Robert - najznamienitszy z buntowników. Minęły już lata pokoju i oto możnowładcy zaczynają grę o tron...

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/134254/gra-o-tron


Pod wpływem szumu towarzyszącemu od jakiegoś czasu „Grze o tron” w końcu i ja postanowiłam sprawdzić co to za cudo i nad czym te wszystkie zachwyty.

Nie powiem, początki były ciężkie, ale kartka na której zapisywałam wszystkich bohaterów i opisywałam kto jest kim bardzo pomogła.

Ciężko streścić o czym jest książka. Oczywiście głównym wątkiem, jak wskazuje sam tytuł jest walka o władzę. W tym przypadku o władzę nad  Siedmioma Królestwami.  Ale poza tym jest tu niezmiernie wiele wątków a jeszcze więcej bohaterów. I bohaterowie są chyba najmocniejszą stroną książki.

Nie ma postaci bezbarwnych, każdy jest wyrazisty, każdy budzi jakieś emocje, czytając po pewnym czasie możemy bez większych problemów określić kogo lubimy a kogo chętnie zobaczylibyśmy martwym.
Mamy tu pełen wachlarz ludzkich cech. Niektórzy są honorowi, sprawiedliwi i gotowi poświęcić się dla dobra sprawy. Innym zależy tylko na władzy i nie ugną się przed niczym aby osiągnąć założony cel. Jeszcze inni są bezwzględni, podstępni, tchórzliwi lub naiwni. Są to postacie bardzo ludzkie, które nie są idealne. Zdarza im się popełnić błąd lub podjąć złą decyzję, za którą później przyjdzie im zapłacić.

Moimi ulubionymi postaciami zostali Eddard Stark - Lord Winterfell, Jon Snow – bękart Lorda Starka i Daenerys  Targaryen – Smocza Księżniczka.  Zwłaszcza Dany, od pierwszego pojawienia się na kartkach książki, obdarzyłam wielką sympatią. Ale polubiłam również Brana i Arya Starków – dzieci Lorda Neda.

Podziwiam Georga Martina za stworzenie takiej powieści. Podziwiam go za to że potrafił stworzyć wszystko od podstaw. Cały świat przedstawiony w książce jest dziełem jego wyobraźni. Wątki są wciągające, bardzo prawdziwe, czytając ma się wrażenie, że historie przedstawione w książce mogły wydarzyć się naprawdę. Mimo mnogości wątków wszystko się zgadza, wszystko do siebie pasuje. Wszelkie opisy przedstawiane są w taki sposób, że czytelnik bez problemów może zobaczyć to co autor chciał pokazać. Wystarczy czytać a wyobraźnia resztę zrobi sama.

 „Gra o tron” określana jest mianem powieści fantasy ale wątków fantastycznych jest w niej jak na lekarstwo (przynajmniej w tym tomie). Ja bym ją bardziej określiła mianem powieści rycerskiej ale można w niej znaleźć elementy, które pasowałyby też do innych gatunków. Jest w niej romans, sensacja a nawet można by się doszukać wątku kryminalnego. Autor połączył w jednej książce wszystkie najlepsze cechy różnych gatunków literackich.

 Jak na taką książkę moja recenzja może nie jest zbyt wyczerpująca ale to dlatego, że „Grę o tron” bardzo ciężko opisać i streścić. Trzeba ją przeczytać, żeby się dowiedzieć na czym polega jej fenomen. Teraz muszę szybko obejrzeć pierwszy sezon serialu aby sprawdzić czy jest równie dobry jak książka. Powieść może mnie nie powaliła aż tak bardzo jak niektórych ale na pewno zachęciła do tego żeby sięgnąć po drugi tom, który powinnam dostać za dwa dni. Mam nadzieję, że w nim autor zakończy chociaż kilka wątków i dowiem się jak potoczyła się dalsza gra o tron.
 
 

niedziela, 17 czerwca 2012

"Księżniczka z lodu" - Camilla Läckberg








"Księżniczka z lodu" - Camilla Läckberg

W niewielkiej miejscowości na zachodnim wybrzeżu Szwecji, wśród małej, zamkniętej społeczności, gdzie wszyscy się znają i wszystko o sobie wiedzą – w jednym z domów odkryto zwłoki młodej kobiety. Początkowo wszystko wskazuje na samobójstwo, okazuje się jednak, że Alex została zamordowana. Prywatne śledztwo rozpoczyna Erika Falck – pisarka i przyjaciółka Alex z dzieciństwa, do której dołącza miejscowy policjant Patrik Hedström.

 Księżniczka z lodu to doskonałe studium psychologii zbrodni. Jednak książka nie ogranicza się jedynie do intrygi kryminalnej. Jest to także powieść obyczajowa z ciekawie nakreślonymi postaciami i interesującym obrazem szwedzkiej prowincji. To mocna strona powieści, która oprócz Szwecji odniosła wielki sukces także we Francji, gdzie trwają przygotowania do produkcji filmu.

 Pierwsze wydanie Księżniczki z lodu ukazało się w 2003 roku. Od tamtej pory Camilla Läckberg wydała już sześć kryminałów, w których czytelnicy spotykają się z policjantem Patrikiem Hedström i pisarką Eriką Falck oraz mieszkańcami małej miejscowości w pobliżu Göteborga. 


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/23098/ksiezniczka-z-lodu



           Od dawna wiele słyszałam o kryminałach Camilli Läckberg  będąc więc na Targach Książki w końcu postanowiłam kupić pierwszą część serii.
            Fjallbacka to małe szwedzkie miasteczko, w którym wszyscy się znają i każdy wszystko o wszystkich wie. Okazuje się jednak, że nie do końca tak jest. Pewnego dnia, Ericka Falk znajduje zwłoki swojej przyjaciółki z dzieciństwa- Aleksandry Wijkner. Najpierw wszystko wskazuje na samobójstwo. Z czasem okazuje się, że za śmiercią Alex stoi ktoś inny. A do odkrycia zabójcy prowadzi zagadka z przeszłości.
       „Księżniczkę z lodu” czytało mi się bardzo dobrze. Akcja była szybka, wciągająca, postacie wyraziste. Czytając coraz bardziej poznajemy bohaterów pierwszo i drugoplanowych. Stopniowo odkrywamy ślady i poznajemy nowe informacje, które mogą doprowadzić nas do znalezienia zabójcy Alex. W międzyczasie kilka razy, autorce udaje się nakierować nas na fałszywe tropy. A finał wątku jest naprawdę zaskakujący.
      W książce podobało mi się to, że nie był to kolejny kryminał pełen szczegółowych opisów zmasakrowanych zwłok, czy miejsc zbrodni. Nie, wszystko było opisane na tyle dokładnie na ile wymagał ogólny zarys ale nie było żadnych drastycznych scen. Nazwałabym tą książkę „damskim kryminałem”. Ale nie tylko ze względu na brak brutalnych opisów. Również dlatego, że autorka w bardzo fajny sposób przedstawiła rodzące się uczucie między Eriką Falkc a Patrikem Hedstromem. Bardzo przyjemnie czytało się ich sceny. Ukazanie tego, jacy na początku są nieśmiali i nieporadni względem siebie a jednocześnie jak ich do siebie ciągnie i jak im zależy na byciu razem. Zwłaszcza Patrkowi, który kochał się w Erice od najmłodszych lat.
      „Księżniczka z lodu” porusza również takie wątki jak przemoc w rodzinie, żałoba po śmierci bliskich osób ale pokazuje też ile ludzie są w stanie zrobić aby zachować pozory. Wolą skrzywdzić najbliższe sobie osoby byle by tylko o nich nie plotkowano i nie wytykano palcami w najbliższym środowisku.
     Myślę, że sięgnę po kolejną książkę Camilli Läckberg. Nie tylko dlatego, że jestem ciekawa czy kolejna część jest równie interesująca ale też aby poznać odpowiedzi na pytania, które zostały bez odpowiedzi w „Księżniczce z lodu”.