czwartek, 14 czerwca 2012

"Dom orchidei" - Lucinda Riley










"Dom orchidei" - Lucinda Riley
Julia Forrester, słynna pianistka, zrozpaczona po śmierci męża i ukochanego syna, szuka spokoju na angielskiej prowincji. Jednak przewrotny los i przypadkowa wizyta w wiekowym dworze Wharton Park, gdzie Julia spędziła dużo czasu w dzieciństwie, sprawiają że zamiast ukojenia odnajduje miłość i natrafia na trop rodzinnej tajemnicy. Kiedy do rąk Julii trafia pamiętnik z okresu drugiej wojny światowej, napisany przez lorda Harry'ego Crawforda, syna ówczesnego właściciela majątku, kobieta odkrywa prawdę o nieszczęśliwej miłości angielskiego arystokraty do Lidii, pięknej, młodej Tajki. Dzięki opowieściom swej babki, niegdyś pokojówki w Wharton Park, Julia poznaje bolesną historię opartą na zdradzie, kłamstwie i cierpieniu, która na zawsze połączyła losy dwóch rodzin.Po powrocie do Francji odkrywa, że jej mąż żyje, a prawda o wypadku, w którym zginął jej syn, jest inna niż do tej pory sądziła. Czy wyjazd do Tajlandii, magicznego miejsca, gdzie wszystko się zaczęło, pomoże Julii odzyskać upragniony spokój i uporządkować życie, które legło w gruzach?
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/130519/dom-orchidei


      Muszę przyznać, że całkiem miło czytało mi się „Dom orchidei”. Nie tylko dlatego, że przedstawiona historia była ciekawa ale również dlatego, że kocham storczyki i każda wzmianka o tych kwiatach wywoływała u mnie lekki uśmiech i chęć posiadania opisywanych okazów.
      Książka przedstawia dwie historie. Pierwsza dotyczy Julii, światowej sławy pianistki, która po śmierci męża i synka leczy rany w niewielkim domu w Anglii i Kita Crowforda. Dziedzica dworku Wharton Park, który boryka się z problemami finansowymi i przymierza się do sprzedaży posiadłości przodków.
     Druga historia dotyczy przodków Kita. Jest ona opowiadana prze Elsie, babkę Julii, która w młodości była pokojówką w rezydencji wujostwa Kita. Opowiada ona o nieszczęśliwej miłości ówczesnego dziedzica Wharton Park, Harrego i jego żony Olivii.
     Jak się okazuje przedstawiona  przez Elsie historia i wydarzenia, które miały miejsce w czasie II Wojny Światowej bardzo namieszają w dotychczasowym życiu Julii i Kita.
      Historia  Harrego i Olivii wciągnęła mnie dużo bardziej niż wydarzenia opisujące życie Julii i Kit. Nawet jeśli pewne rzeczy można było przewidzieć to zdarzały się momenty, które naprawdę mnie zaskakiwały. Kiedy rozpoczynałam rozdziały dotyczące przeszłości ciężko było mi przerwać czytanie ponieważ bardzo byłam ciekawa co wydarzy się dalej.
     Książka ma ponad 500 stron więc siłą rzeczy zdarzały się pewne dłużyzny. Momentami historia była naiwna i przewidywalna albo wprost przekombinowana i ciężka do uwierzenia.. 
     Autorka ładnie ukazała w książce proces godzenia się ze stratą swoich najbliższych. Pokazała, że mimo tego, iż zdaje się, że nigdy nie przestaniemy cierpieć po ich stracie i będzie my ich opłakiwać już zawsze to po prostu nadchodzi taki dzień kiedy budząc się uświadamiamy sobie, że zaczynamy godzić się z tym, że tych których kochaliśmy już nie ma i postanawiamy żyć dalej.
     Lecz głównym przekazem książki jest ukazanie jak bardzo nieprzewidywalne jest życie, jaki wpływ na nas mogą mieć decyzje przodków i namawianie do korzystania z życia ponieważ  żadna chwila już nigdy się nie powtórzy.
     Pokazuje również, jakie mamy szczęście żyjąc w dzisiejszych czasach kiedy każdy może kochać kogo chce i robić to czego pragnie.
     Książkę polecam osobom, które lubią romanse z historią i rodzinną tajemnicą w tle. I oczywiście wielbicielom storczyków



poniedziałek, 4 czerwca 2012

"Obiecaj mi" - Richard Paul Evans











"Obiecaj mi" - Richard Paul Evans

Opowieść o obietnicach, których moc zdolna jest pokonać czas
„W zamkniętych na klucz i ukrytych w szafie szkatułkach przechowuję dwa naszyjniki. Są podarunkami od dwóch mężczyzn. Oba naszyjniki są piękne i cenne, nie noszę jednak żadnego z nich - jednego z powodu złamanej obietnicy, drugiego z powodu obietnicy dotrzymanej”. 
Tamtego roku Beth przestała wierzyć w szczęśliwy los. Jej życie rozsypało się jak domek z kart: musiała zmierzyć się ze zdradą i opuszczeniem. W chwili próby zawiódł ją najbliższy człowiek, łamiąc wszystkie obietnice, które do tej pory składał.
Wtedy właśnie pojawił się Matthew - niespodziewanie, bez zaproszenia. Jak anioł, który łapie za rękę dokładnie w tej chwili, w której tracimy resztki nadziei. Wiedział, jak pomóc, co zrobić, by Beth znów zaczęła się uśmiechać, znał odpowiedzi na dręczące ją pytania. On też złożył obietnicę. Czy będzie w stanie jej dotrzymać? Kim naprawdę jest Matthew i skąd tyle wie na temat Beth i jej rodziny?
Każda z 10 powieści Richarda Paula Evansa znalazła się na szczytach list bestsellerów, a ich łączny nakład w USA przekroczył 14 milionów egzemplarzy. W Wydawnictwie Znak literanova do tej pory ukazały się Stokrotki w śniegu, Szukając Noel oraz Kolory tamtego lata. ukryj.
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/116228/obiecaj-mi


                                                           OPINIA ZAWIERA SPOILERY


Tyle się naczytałam pozytywnych opinii o książkach Richarda Paula Evansa. Że takie romantyczne, prawdziwe, uczuciowe, piękne... No nie wiem, możliwe, że zaczęłam znajomość z twórczością tego pana od złej książki albo nie jestem romantyczna ale chyba nie zostanę fanką jego książek.

„Obiecaj mi”opowiada historię Beth, młodej kobiety na którą w bardzo krótkim czasie spada wiele problemów. Choroba córki, wiadomość o zdradzie męża a następnie jego śmierć.Kiedy myśli, że nic dobrego już jej w życiu nie spotka, w Boże Narodzenie 1989 roku poznaje przystojnego mężczyznę – Matthew. Jak się później okazuje ich spotkanie nie było przypadkowe a Matthew nie jest zwykłym mężczyzną lecz kimś kto będzie miał wpływ na całe przyszłe życie Beth.

Nie wiem czemu ale „Obiecaj mi” nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia. A wprost przeciwnie, wydawało mi się strasznie naiwne i tak prawdopodobne jak to że Polska wygra EURO 2012 ;-)

Wszystko wydawało mi się naciągane, naiwne, przewidywalne. A najgorszy w tym wszystkim był pomysł zrobienia z Matthew przybysza z przyszłości, który kiedyś będzie zięciem Beth.

Nie wiem co w tym romantycznego, że facet rozkochuje w sobie kobietę a później ją opuszcza. W dodatku, ta kobieta przez całe życie żyje zeświadomością tego kim jest mąż jej córki i tego co razem przeżyli.

Nie lubię książek, w których pojawiają się rzeczy których nie można logicznie wytłumaczyć. Kiedy chcę poczytać ”bajkę” to sięgam po książki fantasy ale książki tego typu gdzie nagle pojawiają się jakieś tajemnicze postacie z przyszłościmnie odrzucają.

Możliwe, żepozostałe książki pana Evansa są lepsze, bardziej realne i nie tak naiwne ale w najbliższym czasie raczej się o tym nie przekonam gdyż na razie nie mam wplanach czytania kolejnych jego romansów.

 

sobota, 2 czerwca 2012

"Uwodziciel" - Guy de Maupassant










"Uwodziciel" - Guy de Maupassant

Podpisywać się pod nie napisanymi przez siebie artykułami, żyć kosztem własnych przyjaciół, przyjmować pieniądze od kochanki, przechwycić połowę cudzego spadku, uwieść żonę swojego zwierzchnika - by porzucić ją i poślubić jej posażną córkę, zbierać złote okruchy afery polityczno-finansowej, którą posłużyło się mimowolnie: oto sposób na życie, który z taką łatwością przyswaja sobie Bel-Amie. Powieść o brutalnym nadejściu nowoczesności, o przetasowaniu wszelkich wartości; powieść o czasach, w których pieniądz i władza stają się najgłębszym marzeniem człowieka. 
 źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/140709/uwodziciel-bel-ami


Czytając tą książkę ciężko mi było uwierzyć, że została napisana około 130 lat temu. Taka historia spokojnie mogłaby się wydarzyć dziś. A nawet nie wiem czy podobne rzeczy nie mają miejsca częściej w dzisiejszych czasach niż XIX wieku.

Książka przedstawia historię Jerzego Duroy. Młodego mężczyzny, który wiedzie bardzo ubogie życie w Paryżu. Pewnego dnia spotyka swojego znajomego, który proponuje mu pracę w gazecie, w której sam jest dziennikarzem. I wtedy życie Jerzego diametralnie się zmienia. Zaczyna piąć się po szczeblach drabiny społecznej i zawodowej. Staje się coraz bardziej znany, doceniany i podziwiany. Podziw budzi zwłaszcza wśród kobiet. Jeśli Jerzy postanowi, którąś zdobyć – przepadła.

„Uwodziciel” jest jak połączenie „Kariery Nikodema Dyzmy” i „Cassanovy”. Jego postępowanie należy raczej potępiać ale naprawdę miałam niesamowity podziw dla tego jak biedny młody chłopak potrafił się ustawić w życiu. Wystarczyło tylko, że ktoś dał mu jedną szansę a on ją wykorzystał do granic możliwości. Szedł po trupach do wyznaczonego celu i nie oglądał się na innych. Nie przejmował się tym, że kogoś skrzywdzi, zrani. Wiedział czego chce, chce być obrzydliwie bogaty, i dążył do tego.

Jednak najbardziej zdumiało mnie to jak potrafił omotać kobiety. To się w głowie nie mieści jak wszystkie na jego punkcie głupiały. Lgnęły do niego jak pszczoły do miodu. Dziewczynki, nastolatki, młode kobiety, kobiety dojrzałe... Nie miało to znaczenia. Jeśli Jerzy zarzucił na którąś sieci nie miała szans. Chodził za nią, powolutku owijał ją sobie wokół palca, prawił komplementy, wyznawał miłość aż mu w końcu ulegała.

Był z nią do póki mu się nie znudziła albo póki na swojej drodze nie spotkał kobiety, która mogłaby mu dać większe pieniądze i brał się za uwodzenie następnej. Bez żadnych skrupułów porzucając poprzednią.

Nie interesowało go to, że je krzywdzi, że będą przez niego cierpieć. Dla niego ważny był tylko on sam i jego interes. Wszyscy inni byli tylko pionkami, które wykorzystuje do własnych celów.

Jak wspomniałam na początku czytając książkę nie ma się wrażenie że to powieść sprzed ponad 100 lat. Jest to historia uniwersalna. Bo czy dziś nie ma takich karierowiczów, którzy dla osiągnięcia pozycji i bogactwa są w stanie posunąć się do największych podłości? Czy nie raz się słyszy płacze kobiet, które zostały oszukane, wykorzystane i okradzione przez mężczyznę, który zapewniał że ją kocha?

Książkę polecam. Czyta się ja szybko i dobrze i czasami aż ciężko uwierzyć w naiwność kobiet. Teraz koniecznie muszę obejrzeć film. Jestem ciekawa jak będzie wyglądała ekranizacja. Chociaż muszę przyznać, że Robert Pattinson całkiem pasuje mi do roli Jerzego. Uwodziciela, który nie ustrzeże się przed niczym aby osiągnąć swój cel.

wtorek, 29 maja 2012

"Płatki na wietrze" - Virginia Cleo Andrews












"Płatki na wietrze" - Virginia Cleo Andrews

"Dalszy ciąg „Kwiatów na poddaszu”, na który czekają czytelnicy! Książka wznowiona po 17 latach okupuje listy bestsellerów! Druga część niezwykłej historii rodzeństwa. Dzieci trafiają do domu doktora Sheffielda, który roztacza nad nimi opiekę. Straszne przejścia nie pozwalają im jednak powrócić do normalnego życia. Może im pomóc jedynie znienawidzona matka… Intrygujące połączenie powieści obyczajowej, psychologicznej, przygodowej i thrillera. Sugestywna rzecz o rodzinnej tajemnicy, trudnym wchodzeniu w dorosłość i poszukiwaniu miłości."
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/134408/platki-na-wietrze


                                                               
                                                           OPINIA ZAWIERA SPOILERY 



I znów to samo. Trzy dni wyjęte z życiorysu a w głowie tylko i wyłącznie książka i wrażenia z nią związane. Chociaż „Płatki na wietrze” nie wstrząsnęły mną tak bardzo jak „Kwiaty na poddaszu” to książkę i tak uważam za bardzo dobrą.

W tej części poznajemy losy rodzeństwa Dollanganger po ucieczce z poddasza. Widzimy jak dorastają, jak toczy się ich życie i przekonujemy się , że to co przeżyli w dzieciństwie na zawsze będzie miało wpływ na ich przyszłość.

Podoba misię jak autorka pokierowała losami swoich bohaterów. Zwłaszcza Chrisa, który bez względu na wszystko dążył do osiągnięcia swojego celu.

Podobało mi się wprowadzenie postaci doktora Paula Sheffielda. Gdyby nie on nie wiadomo co by się stało z rodzeństwem. Co prawda na początku ciężko mi było mu zaufać i bałam się , że wcześniej czy później skrzywdzi dzieci. Na szczęście moje podejrzenia okazały się bezpodstawne.

W książce widzimy jak ogromny wpływ na życie rodzeństwa miało to co przeżyli wprzeszłości. Zwłaszcza wyraźnie jest to widać w postępowaniu Cathy. Robiła wszystko, żeby móc żyć normalnie, żeby znaleźć kogoś kogo będzie kochała i komu będzie mogła zaufać. Jednak nie potrafiła odciąć się od przeszłości. Cały czas planowała zemstę na matce i babce.

W postaci Cathy jednak irytowało mnie to, jaka stała się otwarta w stosunku do mężczyzn. Nie podobało mi się gdy kokietowała i prowokowała Paula. Mężczyznę, który miał być dla niej jak ojciec i który był od niej starszy o 25 lat. Jeszcze bardziej nie przypadło mi do gustu jej postępowanie w stosunku do Barta (chociaż za nim samym też nieszczególnie przepadałam). Jej związku z Julianem też nie można nazwać normalnym. I nie mogłam uwierzyć, że dawała mu się tak traktować.

Bardzo szybko się zakochiwała, działała impulsywnie a później żałowała swojego postępowania. Gdy pogodziłam się z tym co Cathy czuje do Paula bardzo nie podobało mi się jak się nim bawiła mimo tego, że widziałajak on ją kocha. A przecież ona też darzyła go uczuciem.

Żałuję też że zrezygnowała i nie osiągnęła założonego celu,który był już tak blisko. Szkoda, że poddała się despotycznemu mężowi i nie została znaną na cały świat primabaleriną.

Nie mogę pogodzić się z tym co się z stało z Carry. Nikogo chyba tak bardzo nie skrzywdziła matka jaj jej. Biedne dziecko, które całe życie czuło się gorsze.Które było wyśmiewane, poniżane i czuło się inne od wszystkich. Dziewczyna potrzebowała miłości, akceptacji. A kiedy w końcu ją znalazła, na jej drodze znów pojawiła się matka i pośrednio spowodowała to że dziewczyna się otruła. Ogromniejest mi jej szkoda.

Po tej części już wiem że moją ulubioną postacią w książce jest Chris. Nie wiem co ten chłopak w sobie ma ale budzi we mnie ogromną sympatię. Podziwiam go również za to, że po tym wszystkim co zrobiła im matka potrafił zapomnieć. Lecz podejrzewam, że wybaczyć nie będzie w stanie nigdy. Cieszę się bardzo, że został lekarzem i spełnił swoje marzenie z dzieciństwa.

Największym piętnem związanym z wydarzeniami z przeszłości była zakazana miłość Cathy i Chrisa. Może to nie do końca normalne ale Chris był jedynym mężczyzną, z którym widziałam Cathy. Wiem, że to grzeszna i zakazana miłość ale nic na to nie poradzę, że gdzieś tam w środku kibicowałam im. Nie potrafię tego wyjaśnić. Chris czekał na nią przez te wszystkie lata. Wierzył w to że nie ma innej kobiety, którą mógłb ypokochać i mimo tego, że Cathy robiła wszystko, żeby odtrącić go od siebie nie poddał się. I po tylu latach osiągnął swój cel.

Nadal uważam, że za ten kazirodczy związek odpowiedzialna jest matka i babka Chrisa i Cathy. Gdyby nie zamknięcie na poddaszu wierzę, że nigdy by do tego nie doszło. I mimo tego, że cieszę się, że po tylu latach postanowili, żyć razem to jednak czuję pewne obrzydzenie na myśl o tym, że są rodzeństwem a będą żyli ze sobą jak mąż i żona.

Podobała mi się zemsta Cathy na matce! Podobało mi się w jaki sposób to rozegrała! Wejście na bal Bożonarodzeniowy i oświadczenie gościom czego dopuściła się Corrin dla pieniędzy było spektakularne. Ale to do czego przyznała się Corrin znów mną ogromnie wstrząsnęło. Zwłaszcza odkrycie Cathy, że ciało Corryego nigdy nie zostało pochowane lecz ukryte w najdalszym skrzydle posiadłości Foxworth Hall.

Wypominanie babci przez Cathy wszystkich krzywd jakie im wyrządziła też mi się podobało. Jedynie to uderzenie batem i polanie głowy woskiem uważałam za zbyteczne. Chociaż z drugiej strony ona katowała niczemu winne dzieci...

W „Płatkach nawietrze” nie ma tego napięcia, które było w „Kwiatach na poddaszu”. Nie czuje się aż takiej złości podczas czytania. Bardziej odczuwa się współczucie. Współczucie dla Cathy, Carry i Chrisa za to że muszą żyć z piętnem poddasza. Że nigdy się od tego nie uwolnią. Muszą żyć ze świadomością, że matka wolała pieniądze niż własne dzieci. Muszą żyć z myślą że matka przyczyniła się do śmierci dwójki ich rodzeństwa.

Mimo to, książka nadal jest wstrząsająca. Czyta się ją szybko i ciężko się od niej oderwać.

Mam nadzieję, że kolejna część „A jeśli ciernie..” będzie równie dobra. Ale o tym przekonam się dopiero we wrześniu kiedy książka ukaże się nakładem wydawnictwa Świat Książki.

piątek, 25 maja 2012

"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec











"Polowanie na Perpetuę" - Ewa Stec

Dzieci urocze, choć czasem doprowadzają do szału. Mąż kochający, ale bardzo zajęty. Dwie oddane przyjaciółki. Jedna prezerwatywa która burzy prawie idealne życie Agaty. Kiedy Agata znajduje ją w samochodzie męża, podejrzewa zdradę. Postanawia ratować małżeństwo za pomocą... pasa do pończoch i trzech par szpilek. Ale wszystko komplikuje Perpetua, piękna jak anioł kolumbijska zakonnica.
To książka dla tych, którzy kochają powieści obyczajowe i kryminały doprawione szczyptą świetnego dowcipu.
żródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/109297/polowanie-na-perpetue-pocket


W końcu nabyłam brakujące dwie książki Ewy Stec- „Polowanie na Perpetuę” i „Romans z trupem w tle”. Po „Kwiatach na poddaszu” potrzebowałam przeczytać coś optymistycznego więc  wybór padł na „Polowanie na Perpetuę”.
Główną bohaterką książki jest Agata Majewska, żona i matka. Pewnego dnia w samochodzie swojego męża znajduje prezerwatywę i od razu dochodzi do wniosku, że mąż ją zdradza ze swoją asystentką – silikonową Dorotką.
W tym samym czasie brat Agaty, Rafał,  który jest księdzem prosi ją o pomoc w odebraniu z lotniska, zakonnicy- siostry Perpetui która przylatuje z Kolumbii na wykłady o egzorcyzmach i ma dostarczyć mu materiały na odczyty. Wtedy zaczyna się wszystko mieszać i komplikować.
Książka jest nie przewidywalna. Bohaterka która myśli że jest zdradzana nie płacze bezczynnie po kątach tylko działa. Chce coś zmienić, chce się znów podobać mężowi. Bardzo pomaga jej w tym jej przyjaciółka Nina, której pierwsze przykazanie brzmi, że szpilki są najlepszym przyjacielem kobiety!
Bohaterowie książki są niesamowici. Babcia Malwina, która korzysta z życia z nowym chłopakiem. Dzieci Agaty, których jest wszędzie ich pełno. Elżbietka, która  ma odpowiedź na każde pytanie. Teściowa,  która kocha jedynie swoją Księżniczkę. Nieśmiały Grześ i wielu innych. Wszystkie postacie są oryginalne, zabawne i ciekawe
Lubię panią Ewę za jej poczucie humoru. I  za to że ten humor potrafi  przekładać na wspaniałe dialogi. Niektóre teksty są tak śmieszne, że trzeba przestać czytać żeby się wyśmiać. Ale również różnego rodzaju porównania czy nawiązywania są wspaniałe.
Jednym z moich ulubionych tekstów książki brzmi: „Upewniając się, że dzieci śpią bezszelestnie wślizgnęłam się do kuchni i wyjęłam z szafki całą paczkę krówek. W końcu krowy to zwierzęta stadne, nie mogłabym zjeść tylko jednej”. Jestem pewna, że kiedyś wykorzystam ten tekst w życiu.
„Polowanie na Perpetuę” jest kolejną książką Ewt Stec którą mogę z czystym sumieniem polecić.




 

niedziela, 20 maja 2012

"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews










"Kwiaty na poddaszu" - Virginia Cleo Andrews
Szczęśliwą z pozoru rodzinę Dollangangerów spotyka tragedia – w wypadku samochodowym ginie ojciec. Matka z czwórką dzieci zostaje bez środków do życia i wraca do swego rodzinnego domu. Niezwykle bogaci rodzice, mieszkający w ogromnej posiadłości, wyrzekli się córki z powodu jej małżeństwa z bliskim krewnym, a narodzone z tego związku dzieci uważają za przeklęte. W tajemnicy przed dziadkiem rodzeństwo zostaje umieszczone na poddaszu, którego nigdy nie opuszcza. Dzieci żyją w ciągłym strachu, nie dojadają. W dodatku brat z siostrą niebezpiecznie zbliżają się do siebie... 
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141748/kwiaty-na-poddaszu


                                                          OPINIA ZAWIERA SPOILERY
 
      Usiadłam i zaczęłam czytać. A gdy zaczęłam to nie mogłam przestać. Gdy w końcu skończyłam nie mogłam przetrawić tej książki. I nadal nie mogę. Mam ją ciągle w tyłu głowy i co chwila powracają jakieś strzępki i znów nie mogę zrozumieć tego wszystkiego co przeczytałam.

      „Kwiaty na poddaszu” to książka straszna, potworna, odrażająca. Jest dramatem w najczystszym tego słowa znaczeniu. A jednocześnie tak człowieka wciąga że nie może się od niej oderwać. Musi ją czytać i brnąć dalej w te makabryczna rzeczy pełne bólu i grzechu. Nie będę się zagłębiała w treść książki ponieważ wszystko zawarte jest w jej opisie. Skupię się na tym co czułam podczas czytania. Muszęto z siebie wyrzucić.

      Nie rozumiem. Nie jestem w stanie pojąć jak ktoś może zrobić coś takiego dzieciom. A w szczególności matka. Nawet nie ma słów żeby nazwać to co zrobiła ta kobieta! Po śmierci męża została sama z dziećmi, cierpiała, nie mogła sobie dać rady ale ona nawet nie próbowała czegoś zrobić. Nawet nie chciała spróbować, żeby nie musieć wracać na utrzymanie znienawidzonych rodziców. Wolała wrócić i wyrzec się swoich dzieci niż spróbować żyć na własny rachunek.

      Wiedziała jaka jest jej matka. Wiedziała, że jest to okrutna, bezwzględna fanatyczka religijna, która nie kocha nikogo. Wszystkich potępia i wszędzie widzi grzech. Ta osoba zamknęła czwórkę dzieci na poddaszu, mimo tego, że sama miała klaustrofobię i nienawidziła zamkniętych przestrzeni. A wszystko dlatego, że jej rodzice zamykali ją kiedyś w szafie. A ona tym dzieciom zrobiła dokładnie to samo!

      Jak matka może bezczynnie patrzeć, jak ktoś katuje jej dzieci?! Jak dorosła kobieta może pozwolić, żeby rodzice ją chłostali za karę? I po co? Dla pieniędzy? Pieniądze są ważne. Nawet bardzo ważne ale na Boga! Nie za każdą cenę?! Co to za matka, która uważa, że prezenty i odwiedzanie dzieci raz dziennie przez kilka minut zastąpi im miłość rodziców. A to co się działo później całkowicie przechodzi ludzkie pojęcie. Głodzenie, bicie, dręczenie, zastraszanie, robienie złudnych nadziei...

      Jestem pełna podziwu dla tych dzieci. Czytając o nich przychodził mi na myśl Sam z opowiadania „Pokój” które czytałam kilka tygodni temu. Myślę że Samowi było łatwiej niż dzieciom Dollangangerów ponieważ Sam nie znał innego świata poza Pokojem. Urodził się w nim i w nim wychowywał. A Chris, Cathy, Carrie i Cory wiedzielijak to jest być wolnym. Wiedzieli co to znaczy biegać na dworze, czuć słońce na skórze, bawić się, śmiać i być szczęśliwym w normalnych warunkach. I to wszystko zostało im zabrane przez własną matkę!

     To co zrobili Cathy i Chris było złe i odrażające ale nie potrafię ich potępiać. Wszystkiemu winna jest ich babka i matka. Babka od pierwszego dnia wmawiała im że są diabelskimi dziećmi poczętymi w grzechu. Od pierwszego dnia chciała przyłapać ich na grzesznych czynach. Lista zakazów i nakazów, które dzieci otrzymały pełna była rzeczy, które tylko dla chorej osoby mogłyby wydać się złe i grzeszne. Dla dzieci były to naturalne czynności. Czego się spodziewała zamykając w jednym pomieszczeniu dwójkę dorastających dzieci? Czego się spodziewała uniemożliwiając im spotykanie innych ludzi w ich wieku? Chris stawał się mężczyzną a Cathy kobietą. Patrzyli na siebie i widzieli jak ich ciała się zmieniają. Nie mieli, w przeciwieństwie do ich rówieśników, możliwości zakochania się i poznawania innych ludzi. Było do przewidzenie, że wcześniej czy później dojdzie do tego o co cały czas byli podejrzewani przez babkę. Gdyby żyli w normalnym świecie, na wolności prawdopodobnie nigdy by do tego niedoszło, ponieważ znając innych ludzi w swoim wieku nie patrzyliby na siebie jak na obiekty seksualne tylko jak na rodzeństwo.

      Czytałam w jakieś opinii stwierdzenie że jakim cudem Chris nie mógł dać sobie rady z starą kobietą i uciec z pokoju. Ano takim cudem, że gdy się pojawili w pokoju Chris był czternastoletnim chłopcem a gdy stawał się starszy matka zaczęła go faszerować arszenikiem, żeby wykończyć jego i jego rodzeństwo. Prawdopodobnie gdyby nie ucieczka cała czwórka zmarłaby na tych cholernym poddaszu!

      To co przeżywałam czytając ta książkę, jest nie do opisania. Czułam straszną złość,  współczucie, smutek, żal. Ale dominującym uczuciem była nienawiść. Nienawidziłam tych dwóch kobiet, które potrafiły tak bardzo skrzywdzić czwórkę dzieci. Jak te kobiety mogły nazywać się matkami? Jaka matka z premedytacją podtruwa swoje dzieci, tylko po to żeby dostać spadek? Nie mogę tego wszystkie zrozumieć. Nie potrafię...

     Teraz muszę jak najszybciej kupić drugą część serii „Płatki na śniegu” gdyż jestem ogromnie ciekawa co będzie dalej z rodzeństwem Dollangangerów. Mam nadzieję, że to co przeżyły nie zniszczyło ich marzeń i że Chris zostanie lekarzem a Cathy tancerką. Mam nadzieję, że kiedyś przyjdzie moment kiedy staną twarzą w twarz ze swoją „matką” i że wtedy ona będzie potrzebowała od nich pomocy.

      Niezmiernie trafny jest tytuł książki – „Kwiaty na poddaszu”. Nie chodzi tu tylko o żywe kwiaty, którymi dzieci przyozdabiały poddasze, żeby lepiej się w nim czuć ale to one same są tymi kwiatami. Kwiatami, które usychały i więdły zamknięte na strychu bez słońca i powietrza.

      Jak napisałam na początku książka jest straszna ale warto ją przeczytać. Jest to jedna z tych książek, które pamięta się przez całe życie.

sobota, 19 maja 2012

"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare











"Mechaniczny Książę. Diabelskie Maszyny część II" - Cassandra Clare

W magicznym podziemnym świecie wiktoriańskiego Londynu Tessa znalazła bezpieczne schronienie u Nocnych Łowców. Jednakże bezpieczeństwo okazuje się nietrwałe, kiedy grupa podstępnych członków Clave zaczyna spiskować, żeby odsunąć jej protektorkę Charlotte od kierowania Instytutem. Gdyby Charlotte straciła stanowisko, Tessa znalazłaby się na ulicy… jako łatwa zdobycz dla Mistrza, który chce wykorzystać jej moc do własnych celów.
Z pomocą przystojnego i autodestrukcyjnego Willa oraz zakochanego w niej Jema Tessa odkrywa, że wojna Mistrza z Nocnymi Łowcami wynika z osobistych pobudek. Mistrz obwinia ich o spowodowanie tragedii, która zniszczyła mu życie. Żeby poznać tajemnice przeszłości, cała trójka odbywa podróże do mglistego Yorkshire, do rezydencji, w której kryją się nieopisane okropieństwa; do londyńskich slumsów i zaczarowanej sali balowej, gdzie Tessa odkrywa, że prawda o jej pochodzeniu jest bardziej złowieszcza, niż przypuszczała. Kiedy troje przyjaciół spotyka mechanicznego demona, który przekazuje Willowi ostrzeżenie, uświadamiają sobie oni, że Mistrz wie o każdym ich kroku… i że ktoś ich zdradził.
Tessa zaczyna zdawać sobie sprawę, że jej serce bije coraz mocniej dla Jema, choć nadal dręczy ją tęsknota za Willem, mimo jego mrocznych nastrojów. Coś jednak zmienia się w Willu, kruszeje mur, który wokół siebie zbudował. Czy odnalezienie Mistrza uwolni Willa od sekretów i da Tessie odpowiedzi na pytania, kim jest i dlaczego się urodziła?
Kiedy poszukiwania Mistrza i prawdy narażają przyjaciół na niebezpieczeństwo, Tessa odkrywa, że połączenie miłości i kłamstw może zdeprawować nawet najczystsze serce.

źródł: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/88318/mechaniczny-ksiaze

Wiem, że jest to seria raczej dla młodzieży niż dorosłych.Wiem, że jest to bajka. Wiem, że występują w niej Nocni Łowcy, demony  iczarodzieje ale nic mnie to nie obchodzi. Bardzo lubię tą serię i mam zamiar czytać ją dalej! Jest to druga saga pani Cassandy Clare która czytam i według mnie niczym ona nie ustępuję serii o „Darach Anioła”.

„Mechaniczny Książę” jest drugą częścią Piekielnych Maszyn.Akcja dzieję się kilka tygodni po wydarzeniach z pierwszego tomu. Charlotte,dostała od Clave ultimatum, że albo w przeciągu dwóch tygodni odnajdzie miejsce przebywania Mortmaina albo prowadzenie nad londyńskim Instytutem przejmie Benedict Lightwood. Nocni Łowcy starają się za wszelką cenę pomóc Charlotte w utrzymaniu Instytutu. Prowadzi to do kilku zaskakujących wydarzeń.


Jest to główny wątek książki ale równie interesujący i nie wiem czy nie bardziej wciągający jest wątek Tessy, Willa i Jema. Naprawdę współczułam Tessie bo szczerze to sama nie wiedziała bym którego z chłopców wybrać. Czy miłego, dobrego, delikatnego Jema czy niezwykle przystojnego,szalonego, ale jednocześnie potrafiącego bardzo zranić Willa. Właściwie to czytając sceny z Willem myślałam że to on jest przeznaczony Tessie lecz w kolejnej scenie z Jemem kibicowałam im. Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy tego trójkąta.

Podobało mi się to w jaki sposób autorka przedstawiała sceny Tessy z chłopakami. Wiadomo, że jest to książka dla młodzieży, w której nie można się spodziewać żadnych scen erotycznych ale musze przyznać że sceny pocałunków i czułości między nimi były przedstawione w cudowny sposób. Naprawdę można było wyczuć pożądanie miedzy zakochanymi


Książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. Dużo było zaskakujących momentów. Jak na przykład to czego dopuściła się Jassmine czy historia Willa dzięki której dowiadujemy się dlaczego chłopak tak bardzo rani ludzi, których kocha. Poznajemy kilka nowych szczegółów odnośnie Tessy, troszkę więcej o ludzkich maszynach Mortmaina i samym Mistrzu oraz kilku rzeczy dotyczących przeszłości Natea.


Biorąc pod uwagę to jak zakończyła się książka jestem bardzo ciekawa co wydarzy się w kolejnej części, na którą pewnie przyjdzie mi poczekać do przyszłego roku. Mam tylko nadzieję, że wcześniej dostaniemy polskie tłumaczenie piątej części „Darów Anioła”, które amerykańską premierę miały tydzień temu.