czwartek, 8 listopada 2012

Trzy oblicza pożądania - Megan Hart










Trzy oblicza pożądania - Megan Hart

Nigdy nie zdradziłam męża. Nie miałam też żadnych powodów, by podejrzewać, że on mnie zdradził. A teraz zapraszaliśmy obcą osobę do naszego łóżka. Musiałabym być stuknięta, żeby nie czuć niepokoju.

Pożądanie zwyciężyło nad zdrowym rozsądkiem. Zupełnie jak w przeszłości, gdy moje ciało zignorowało rady umysłu i serca. Dojrzałam, ale nie zmądrzałam.

Stałam pomiędzy, ale jednocześnie ponad nimi, jak dama między dwoma królami. Byli opanowani, choć gotowi zmienić to w każdej chwili, czekali tylko na moją komendę. Nie byli podobni, ale w tej chwili całkowicie nierozróżnialni.

– Chodźcie – powiedziałam cicho, ale obaj mnie usłyszeli. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do sypialni, nie oglądając się za siebie. (…)

Podniosłam powoli ręce, ujęli moje dłonie i wtedy ich przyciągnęłam. Poczułam na plecach ręce męża obok rąk Alexa. Nie byliśmy już trójkątem o ostrych wierzchołkach, lecz tworzyliśmy krąg. Spleciony z ramion, nóg i złączony wspólnym pragnieniem.


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/152436/trzy-oblicza-pozadania


Gdyby nie promocja w Biedronce pewnie nie sięgnęłabym nigdy po tą książkę. Jednak zwracające uwagę okładka wpadła mi w oczy i postanowiłam ją kupić.

Anne i James są małżeństwem od sześciu lat. Pewnego dnia w ich życie wkracza dawny przyjaciel Jamesa – Alex. Po kilku latach nieobecności wraca do kraju i zatrzymuje się w ich domu. Po pewnym czasie relacje między Anne i Alexem zacieśniają się i zostaje on zaproszony do małżeńskiej sypialni Anne i Jamesa. Na początku wszystko układa się dobrze ale gdy Anne zaczyna coś czuć do Alexa  sprawy zaczynają się komplikować.

Po opisie na okładce książki mogłoby się wydawać, że relacje seksualne między Anne, Jamesem i Alexem są głównym wątkiem książki. Jednak tak nie jest. Książka porusza dużo innych tematów, które mimo tego że są wątkami pobocznymi, są poważne i interesujące. Mamy tu alkoholizm w rodzinie, niechcianą ciążę, hazard, nierozwiązane problemy z przeszłości. Dzięki tym wątkom książka nie jest zwykłym erotykiem i byłaby interesująca nawet gdyby nie zawierała opisów stosunków między bohaterami.

Plusem książki jest to, że postacie są realne. Są to osoby z problemami, nikt z nich nie ma idealnego życia, w którym wszystko układa się tak jak sobie wymarzyli a bohaterka nie spędza całych dni na wzdychaniu do ukochanego i podziwianiu jego boskiego ciała. Każdy musi uporać się z problemami, z demonami z przeszłości. Muszą podejmować decyzje, które mogą całkowicie zmienić ich życie i zaważyć na przyszłości.

Bardzo ciekawe jest zakończenie książki. Do końca nie wiemy jak postąpi bohaterka. Sama nie wiem czy jestem zadowolona z zakończenia czy nie. Z jednej strony chciałam, żeby Anne dokonała innego wyboru, z drugiej rozumiem dlaczego nie postąpiła inaczej.

Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała podczas czytania była duża dawka wulgaryzmów. Są momenty gdy mocniejsze słowa pasują, są potrzebne aby podkreślić wydźwięk przekazu. Ale tu były używane w sytuacjach, w których nie były konieczne. Epitety jakimi obrzucali się James i Alex naprawdę mnie raziły i wybijały z rytmu czytania. Myślę, że można było ich uniknąć i nikomu by ich nie brakowało.

Czytając „Trzy oblicza pożądania” zastanawiałam się nad pewną rzeczą. Obawiam się, że tak jak po „Zmierzchu” nastąpił szał na książki fantastyczne z wampirami, demonami i innymi stworzeniami w głównych rolach, tak teraz, po rozgłosie jaki towarzyszył „50 twarzom Greya” nastąpi boom na powieści erotycznych dla kobiet. „Trzy oblicza pożądania” niby były napisane w 2008 roku ale w tym roku nastąpiło ich wznowienie, kilka dni temu widziałam gdzieś zapowiedz nowej trylogii erotycznej napisanej przez Sylvię Day, jeszcze wcześniej czytałam informację o autorce, która mówi o książce, którą właśnie pisze, że „Christian Grey czerwieniłby się ze wstydu podczas jej czytania”. Mam nadzieję, że to chwilowy szał, który szybko minie i że po wejściu do księgarń nie będą mnie atakowały z każdej strony książki, w których autorki będą się prześcigały w coraz to dziwniejszych upodobaniach seksualnych swoich bohaterów.

Wracając do „Trzech obliczy pożądania” książkę czytało mi się przyjemnie i szybko. Nie powaliła mnie ale nie żałuję, że po nią sięgnęłam, ponieważ nie jest ona tylko powieścią erotyczną ale porusza też problemy z którymi możemy spotkać się w codziennym życiu.

niedziela, 28 października 2012

Szeptem - Becca Fitzpatrick










Szeptem - Becca Fitzpatrick

Czasem zdarza się miłość nie z tego świata. Naprawdę nie z tego świata…
Patch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że szesnastoletnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły dziać się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba że… 
Chyba że ktoś wie, że znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. O Twoje życie.  Ale cicho sza… Są tajemnice, o których mówi się tylko szeptem.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/47693/szeptem

Od kilku lat co jakiś czas w księgarniach wpadały mi w oczy piękne okładki książek z serii „Szeptem” lecz nigdy nie zainteresowały mnie na tyle, żeby je kupić. Kilka dni temu będąc u nastoletniej kuzynki zauważyłam, że ma pierwszą część serii więc poprosiłam o pożyczenie i od razu zabrałam się do czytania. Skończyłam i jestem niezmiernie szczęśliwa, że nie skusiłam się na kupienie tych książek bo nigdy w życiu bym nie odżałowała wydanych na nie 36 złotych.

Główną bohaterką „Szeptem” jest Nora Grey. Szesnastoletnia uczennica, chora na anemię i w stresujących sytuacjach łykająca żelazo. Pewnego dnia na lekcji biologii przysiada się do niej tajemniczy Patch, chłopak, który od niedawna chodzi do tej samej szkoły i który jest wyraźnie nią zainteresowany. Od tego momentu w życiu Nory zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Już dawno nie czytałam czegoś tak słabego. Ta książka to jakaś masakra. Bohaterowie są strasznie nudni, akcja naciągana a słownictwo ubogie i irytujące.

Nora jest nijaka. Niby mówi o sobie, że jest ryzykantką a tak naprawdę z ryzykanta ma tyle co ja z Królewny Śnieżki. Pakuje się w kłopoty, nawet w sytuacjach, które z góry wiadomo, że skończą się źle. I sama nie wie czego chce od Patcha. Ale Nora to nic w porównaniu z jej przyjaciółką Vee. To jest dopiero infantylna i irytująca postać. Nie wiem czemu Nora, osoba raczej spokojna i potrafiąca się zachować jak cywilizowany człowiek przyjaźni się z kimś takim jak Vee. Dziewczyna nie ma za grosz wstydu ani wyczucia chwili. W kółko gada tylko o seksie, o chłopakach, narzuca się, mało przejmuje się problemami Nory interesuje ją tylko ona sama. Z założenia chyba najbardziej dziwną postacią miał być Patch, a jak dla mnie z tego całego towarzystwa on był najnormalniejszy i jego najbardziej polubiłam. Ale to pewnie za sprawą tej aury tajemniczości, która go otaczała i nie do końca jasnych zamiarów jakie miał wobec Nory.

Kolejną rzeczą, która mi przeszkadzała w czytaniu były skojarzenia ze „Zmierzchem”. Zwyczajna dziewczyna i przystojny chłopak z siłami nadprzyrodzonymi, spotykają się na lekcji biologii, Nora orientuje się kim jest Patch wyszukując informacje w Internecie. Patch ratuje Norę za każdym razem gdy potrzebuje jego pomocy. Jedyną rzeczą odróżniającą  Norę i Patcha od Belli i Edwarda jest to, że Nora w przeciwieństwie do Belli nie dostaje ślinotoku na widok Patcha a wprost na początku nie chce mieć z nim nic wspólnego.

Język książki jest niesamowicie ubogi, a słowa typu „polazłam” czy „oglądnąć” bardzo mi przeszkadzały. Do tego czasami ciężko mi było zrozumieć o co chodzi bohaterom, zwłaszcza przy wypowiedziach Vee, która często plotła od rzeczy.

Wychodzi na to, że jedyną rzeczą godną uwagi jest przepiękna okładka, która niesamowicie przyciąga uwagę. Okładki kolejnych części, też są utrzymane w tym klimacie ale niestety to za mało, żebym sięgnęła po kolejne książki serii „Szeptem”. Moja przygoda z tą serią zaczęła się zakończy na części pierwszej.

piątek, 26 października 2012

Nawałnica mieczy, cz.2: Krew i złoto - George R. R. Martin











Nawałnica mieczy, cz.2: Krew i złoto - George R. R. Martin

Prawdziwie epicka fantasy rozgrywająca się w świecie o udokumentowanych ośmiu tysiącach lat historii, znajdującym się w obliczu nadciągającej groźnej zimy - która może trwać dziesięć lat - mamionym przez miecze i czary władne wywołać niszczycielskie skutki.



źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/28071/nawalnica-mieczy-cz-2-krew-i-zloto


Wow...Po prostu wow. Nie mam wprost słów, żeby opisać co czuję po skończeniu tej części. Martin wystawił moje nerwy na wielką próbę podczas czytania i pierwszy raz doprowadził mnie do płaczu.

„Nawałnica mieczy: złoto i krew” jest rewelacyjna! Bije na głowę poprzednie obie części. Nie można się oderwać od czytania chce się tylko więcej i więcej.

Jak zawsze jest cała masa zwrotów akcji, niespodziewanych rozwiązań, intryg, tajemnic. A trup ściele się gęsto jak w żadnej z poprzednich książek. Poznajemy także drugie oblicza kilku bohaterów. Okazuje się, że nikt tu nie jest do końca zły. Nawet postacie, które uważałam za takie od samego początku.

Strasznie ciężko mi pisać o kolejnych częściach tej serii ponieważ nie chcę umieszczać, żadnych spoilerów, żeby nikomu nie zepsuć przyjemności z czytania. A jednocześnie mam ochotę napisać czyjej śmierci nigdy autorowi nie wybaczę i jak mógł tak okrutnie zagrać na uczuciach czytelników.

Dlatego napiszę tylko, że „Nawałnica mieczy” jest rewelacyjna i każdemu, kto planuje ją przeczytać radzę uzbroić się w ogromne pokłady cierpliwości i stalowe nerwy gdyż książka trzyma w napięciu, dosłownie do ostatniego zdania.


niedziela, 21 października 2012

Nawałnica mieczy, cz.1: Stal i śnieg - George R. R. Martin










Nawałnica mieczy, cz.1: Stal i śnieg - George R. R. Martin

Siedem królestw rozdarła krwawa wojna, a zima zbliża się niczym rozwścieczona bestia. Ludzie z Nocnej Straży przygotowują się na spotkanie z wielkim chłodem i żywymi trupami, które mu towarzyszą. Do inwazji na północ, której świeżo wykutą koronę nosi Robb Stark, szykuje się jednak horda głodnych, dzikich ludzi władających magią nawiedzanego pustkowia. Siostry Robba zaginęły, nie żyją albo w każdej chwili mogą zginąć na rozkaz króla Joffreya z rodu Lannisterów. A za morzem ostatnia z Targaryenów wychowuje smoki, które wykluły się na pogrzebowym stosie jej męża, gotowa pomścić śmierć ojca, ostatniego ze smoczych królów zasiadających na Żelaznym Tronie.
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/28062/nawalnica-mieczy-cz-1-stal-i-snieg


Nie będę się rozpisywała o tej części „Nawałnicy mieczy” gdyż kulminacja wydarzeń będzie dopiero w kolejnym tomie ale to co wydarzyło się do tej pory jest niesamowite.

Podziwiam Georga Martina za jego wyobraźnię i pomysłowość. Trzeba mieć naprawdę wielkie zdolności, żeby wprowadzać tak wiele zwrotów akcji, które tak bardzo zaskoczą czytelnika.

W tej części najmniej interesujące były dla minie rozdziały Brana, Davosa i Catelyn. Niby u każdego z tych bohaterów wydarzyło się coś ważnego ale ich rozdziały bywały dosyć nudne. Zwłaszcza Brana, gdyż  sprowadzały się do przemierzania północy, wilczych snów i opowiadań. Dopiero jego ostatni rozdział mnie zainteresował.

Za to cała reszta książki była niesamowita.

Zwłaszcza to co autor zafundował Tyrionowi i Sansie mnie powaliło. Nigdy bym nawet nie pomyślała, że może dojść do czegoś takiego. Jak zawsze dla mnie jest troszkę za mało mojej ulubionej Deanerys. Ale gdy w końcu przyjdzie jej kolej, przynajmniej rozdziały to są dosyć obszerne. Jestem bardzo ciekawa co będzie dalej z nią i sir Jorahem. Rozdziały Jamiego są bardzo ciekawe, Aria jak zawsze nie słucha nikogo, wszystko robi po swojemu i wpada w tarapaty, Jon Snow teraz znajduje się na rozdrożu i jestem bardzo ciekawa, w którą stronę pójdzie i wszystko wskazuje na to że tchórz Samwell Tarly powolutku zmienia się w prawdziwego Czarnego Brata.

Seria „Pieśni lodu i ognia” naprawdę jest wciągająca. Gdy zaczynałam ją czytać nie spodziewałam się że aż tak bardzo mnie pochłonie. Lecz gdy zbliżam się do końca każdego tomu czuję niepokój, bo wiem jak nieobliczalny jest pan Martin i boję się, którego z moich ukochanych bohaterów będzie miał kaprys uśmiercić tym razem.
 

piątek, 19 października 2012

The Perks of Being a Wallflower - Stephen Chbosky















The Perks of Being a Wallflower - Stephen Chbosky

Książka ma formę listów pisanych do nieznanego przyjaciela przez nastolatka imieniem Charlie, nieśmiałego i wycofanego, choć niezwykle inteligentnego i wrażliwego ucznia pierwszej klasy liceum w Pittsburgu. Chłopak pisze o swoich pierwszych miłosnych doświadczeniach, relacjach w rodzinie, narkotykach i akceptacji. 

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/126207/charlie

Przez przypadek obejrzałam zwiastun filmu „The Perks Of Being A Wallflower”, chciałam zobaczyć o czym jest książka na podstawie której nakręcono film  i parę minut później już ją czytałam.

Akcja książki dzieje się w 1991 roku. Napisana jest w formie listów, które Charlie – główny bohater, pisze do nieznajomego, żeby móc się przed nim „wygadać”. W listach opisuje swoje życie, swoją rodzinę i przyjaciół. Pisze o swojej pierwszej miłości, problemach, radościach i marzeniach.

Książka porusza bardzo trudne i ciężkie tematy takie jak alkoholizm, przemoc w rodzinie, molestowanie seksualne, samobójstwo przyjaciela, śmierć członka rodziny, narkotyki, niechcianą ciążę i homoseksualizm. Biorąc to pod uwagę, nie należy się dziwić, że Charlie jest dziwny. Skoro 15 latek miał styczność z takimi problemami musiało to się odbić na jego psychice. A Charlie jest dziwny. Nawet bardzo.  Jest  naiwny, dziecinny, płaczliwy i odstaje od rówieśników. Czuje się osamotniony i wyalienowany.

Dopiero gdy poznaje Patricka i Sam zaczyna czuć że gdzieś należy , że ma przyjaciół, że ma kogoś z kim może porozmawiać i powygłupiać się. Sam i Patrick są całkowitym przeciwieństwem Charlie’go. Wprowadzają go w świat, którego nie znał. Przy nich poznaje smak pierwszego papierosa, alkoholu, pocałunku i przeżywa pierwszą miłość.

Na początku książka wydawała mi się dziwna. Przede wszystkim irytowała mnie naiwność Charliego, oraz sposób i język pisania listów. Miałam wrażenie że nie pisze ich 15 latek lecz dużo młodszy chłopak. Lecz z czasem przestało mi to przeszkadzać i tak naprawdę ciężko mi było przestać czytać. Chciałam się dowiedzieć, co dalej wydarzyło się w życiu Charliego, co się działo w szkole, w domu  i jak poradził sobie ze swoimi problemami.   

Nie mogę powiedzieć żeby książka mnie powaliła, bo tak nie było. Może dlatego, że kierowana jest głównie do nastolatków i gdybym była jednym nich pewnie zrobiłaby na mnie większe wrażenie ale jest ciekawa i mądra. Porusza masę trudnych tematów z którymi dzisiejsze nastolatki muszę się zmierzyć w dużo większym stopniu niż ich rówieśnicy 20 lat temu. I to jest dużym plusem książki. To, że jest ona prawdziwa. Charlie jest prawdziwy, tak jak i jego problemy. Jestem pewna że dziś  wśród szkolnej młodzieży można spotkać takich Charlie’ch, którzy czują się źle wśród swoich rówieśników, uważają że coś jest z nimi nie tak i przeżywają swoje małe i duże dramaty samotnie.

Książka nie jest napisana w jakiś porywający sposób, nie dzieją się tam żadne sensacyjne wydarzenia. Dzieje się po prostu życie. Życie chłopca, który w wieku 15 lat doświadczył więcej niż nie  jeden z nas przez całe życie.




niedziela, 14 października 2012

Dubler - David Nicholls











Dubler - David Nicholls

Josh Harper ma piękną żonę, pieniądze, sławę i główną rolę na londyńskim West Endzie. Stephen McQueen obskurną kawalerkę, niefortunne nazwisko, role denatów, wiewiórek i dublera uwielbianego przez tłumy Harpera. Rozwiedziony i samotny większość wolnego czasu spędza, oglądając stare filmy i marząc o lepszym życiu. Jednak nic nie trwa wiecznie. Zawsze można stracić to, co się ma i zdobyć, zdawałoby się nieosiągalne, cele. Los lubi płatać figle, zwłaszcza, gdy mąż zdradza piękną żonę, a jego niepozorny dubler stara się ją pocieszyć. A gdy jeszcze w grę wchodzi prawdziwa miłość i wścibscy paparazzi... wszystko się może zdarzyć!
źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/123505/dubler

Mogę dużo napisać o tej książce ale na pewno nie to, co jest umieszczone na okładce, że jest to najśmieszniejsza książka roku albo, że będziecie śmiać się w głos podczas czytania.

Książka bardziej niż do śmiechu skłania do refleksji nad życiem a zamiast rozśmieszać, przez większą część bardziej przygnębia.

Głównym bohaterem książki jest Stephen C. McQueen , aktor, który całe życie czeka na swoją wielka rolę a póki co jest dublerem jednego z najpopularniejszych aktorów, Josha Harpera. Josh ma wszystko to czego nie ma i czego pragnie Stephen. Na czele z Norą, kobietą w której Stephen się zakochuje a która jest żoną Josha.

Największym problemem Stephana jest to, że postrzega świat przez pryzmat filmów, które namiętnie ogląda. Każdą sytuację w życiu porównuje z tymi jakie widział na ekranach kin, każde wydarzenie chciały odegrać w taki sposób jaki chciałby zobaczyć w telewizji. Niestety w końcu przekonuje się że życie to nie film i że nie wszystko toczy się tak jak przewiduje scenariusz.

Przez cały czas czytelnik czeka na ten wielki przełom w życiu Stephena a gdy w końcu do niego dochodzi wszystko toczy się inaczej niż się spodziewaliśmy.

Myślę, że w każdym z nas jest coś ze Stephena, który jest bohaterem bardzo prawdziwym. Ponosi porażki, ma problemy ale nie poddaje się i nie traci nadziei, że w końcu dostanie swoją wielką szansę i że los się do niego uśmiechnie. 

„Dubler” to powieść  o życiu, które często jest inne niż sobie wymarzyliśmy. O tym, że niektórzy mimo ciężkiej pracy nie osiągają tego co sobie zaplanowali a innym marzenia spełniają się bez większego wysiłku.

Książka mnie nie powaliła ale czytało ją się bardzo szybko i przyjemnie. Jest to dobra lektura, skłaniająca do rozmyśleń nad naszym życiem w pochmurne jesienne wieczory.

niedziela, 30 września 2012

"Fifty Shades Darker" i "Fifty Shades Freed" - E.L. James

       

 "Fifty Shades Darker" i "Fifty Shades Freed" - E.L. James



Kilka dni temu skończyłam „Fifty Shedes Darker” i nie mogłam się zebrać żeby opisać moje odczucia. Dwa dni temu skończyłam „Fifty Shedes Freed” i jeszcze gorzej mi wszystko ogarnąć.

No cóż, przykro mi trochę , że już skończyłam bo bardzo przyjemnie mi się czytało tą serię. Wiem, że jest to bajka, wiem, że pod względem literackim jest bardzo słaba  ale nic na to nie poradzę, mi się podobała. Być może dlatego, że potrzebowałam czegoś bardzo lekkiego co oderwało by moje myśli od moich problemów a ta książki nadawały się do tego idealnie. 

Jedna rzecz jest pewna, w oryginale ta książka nie jest taka straszna jak w polskim tłumaczeniu. Nie będę się rozpisywała na temat języka czy stylu jej napisania bo nie jestem filologiem angielskim, nie znam się na tym ale najważniejsze że nie musiałam krzywić się za każdym razem gdy czytałam okrzyki w stylu: jasny gwint czy kurka wodna.

Czytając drugą i trzecią część po angielsku, zauważyłam też, że nawet raz nie natrafiłam na zwrot, który można by było przetłumaczyć jako: Och, Święty Barnabo więc zastanawiam się czy to był wymysł polskiego tłumacza czy może po prostu używany on jest przez autorkę tylko w pierwszej części serii.

Co do samej historii to wiadomo, że jest ona nierealna, banalna i naciągana ale mnie zauroczyła.  Nie wiem co właściwie mi się spodobało ale chyba to, że pokazane zostało jak człowiek potrafi się zmienić pod wpływem prawdziwej miłości.  Jak potrafi przełamać swoje największe obawy byleby tylko być  z osobą którą kocha i którą chce uczynić szczęśliwą. A to wszystko spotkało Christiana.

Od początku można było oglądać przemianę , która w nim zachodziła. Stopniowo dowiadywaliśmy się dlaczego Christian był taki a nie inny, co nim powodowało, że zachowywał się w taki a nie w inny sposób ale dla chęci bycia z Aną potrafił się wyzbyć swoich potrzeb i ograniczyć je do poziomu, który odpowiadał jej.

Chciał uchodzić za silnego, bezwzględnego mężczyznę a w rzeczywistości był słabym, bardzo zranionym w przeszłości chłopcem, który potrzebował miłości i ciepła mimo tego, że nie chciał się sam przed sobą do tego przyznać. A to wszystko dała mu Ana.

Bardzo polubiłam Anastazję, która od początku historii zmieniła się w takim samym stopniu jak Christian. Z cichej, nieśmiałej dziewczyny stała się silną, odważną kobietą. Wbrew pozorom to ona była tą silniejszą w związku. To ona była zapewniała Christiana, że go kocha i że go nie zostawi. To ona spowodowała, że przeszedł tak wielką metamorfozę.

 Podobało mi się to, że Ana nie dała się stłamsić Christianowi. Od początku zapewniała go że nie będzie mu posłuszna, prowokowała go, kłóciła się z nim i wystawiała jego cierpliwość na próbę. I to te cechy, spowodowały że Christian się w niej zakochał. Była zupełnie inna niż poprzednie kobiety z którymi się spotykał i które robiły wszystko czego sobie zażyczył.  Ana potrafiła postawić na swoim i na każdym kroku udowadniała mu, że nie jest jego Uległą a jego partnerką.

Jeśli mam wybierać to ze wszystkich części najbardziej podobała mi się część druga. Chyba dlatego, że dużo się tam działo. Najsłabiej czytało mi się część pierwszą ale zwalam to na słabe tłumaczenie a w części trzeciej momentami było nudno. Ale generalnie całość oceniam na plus.

Jeśli ktoś potrzebuje bardzo lekkiej książki, która mimo banalnej i mało realnej treści wciągnie czytelnik  i pozwoli oderwać myśli od problemów życia codziennego, to seria E.L. James jest właśnie tym czego  potrzebuje.