ZAKOPANE 14.07.2012 - 20.07.2012
sobota, 14 lipca 2012
Bielszy odcień śmierci - Bernard Minier
Bielszy odcień śmierci - Bernard Minier
Grudzień 2008 roku, dolina w Pirenejach. Wczesnym rankiem pracownicy elektrowni wodnej znajdują na górnej stacji kolejki linowej okaleczone ciało konia.
Tego samego dnia młoda absolwentka psychologii obejmuje posadę w ściśle strzeżonym zakładzie psychiatrycznym dla przestępców, położonym w tej samej dolinie.
W ciągu kilku dni okolicą wstrząsają kolejne zbrodnie. Śledztwo prowadzi komendant Martin Servaz, czterdziestoletni policjant z Tuluzy, znany ze swej przenikliwości i intuicji. Tym razem przyjdzie mu się jednak zmierzyć z wyjątkowo okrutnym i przebiegłym mordercą. Wkrótce się okaże, że bajkowe górskie miasteczko kryje mrożące krew w żyłach tajemnice. Czy będzie to dla Servaza początek koszmaru?
Zapierająca dech w piersi atmosfera.
Intryga trzymająca w napięciu do granic możliwości.
Wyjątkowa podróż w krainę najgłębiej skrywanych ludzkich lęków.
Pierwsza powieść Miniera to prawdziwe objawienie!
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/126899/bielszy-odcien-smierci
Dobry kryminał można poznać po tym, że czyta się go do 4
rano, nie można się od niego oderwać i do końca nie wiadomo kto jest mordercą.
To wszystko świadczy na korzyść „Bielszego odcienia śmierci”. Bo właśnie
czytając ten kryminał zaliczyłam wszystkie powyższe elementy.
Rzecz dzieje się w Pirenejach. Pewnego grudniowego dnia
pracownicy elektrowni wodnej dokonują makabrycznego odkrycia. Na górnej stacji
kolejki, dwa tysiące metrów nad ziemią ktoś zawiesił ciało konia. Komisarz Martin Servaz, jest zaskoczony że ma
prowadzić śledztwo związane z zabójstwem zwierzęcia. Jak się jednak okazuje z
każdym kolejnym śladem, sprawa jest dużo
bardziej skomplikowana.
W tym samym czasie młoda pani psycholog przyjeżdża do nowej
pracy w zakładzie psychiatrycznym, w którym leczy się najbardziej
niebezpiecznych morderców z kilku krajów Europy. Już samo miejsce położone w
dolnie, otoczone lasami i górami budzi lęk a niepokój wzrasta wraz z odkryciem dziwnych rzeczy, które dzieją się nocami w instytucie.
Książka jest naprawdę niesamowita. Już dawno nie czytałam
tak dobrego kryminały. Na początku, człowiek nie ma pojęcia o co w tym wszystkim
chodzi. Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się nowych informacji, poznajemy
nowe ślady, które, jak w większości kryminałów, mają swoje źródło w
przeszłości.
Minier potrafi w bardzo fajny sposób operować słowem. Jego
opisy są bardzo precyzyjne i plastyczne. Czytając wyobraźnia działa na
najwyższych obrotach i czasami naprawdę czuje się ciarki na plecach czytając
opisy zimowych, górskich krajobrazów.
Podziwiam autora, że potrafił stworzyć tak skomplikowaną intrygę.
Nie pogubić się we wszystkim, z taka precyzją naprowadzać czytelnika na
fałszywe ślady aż w końcu w bardzo jasny i czytelny sposób dać rozwiązanie
zagadki.
W książce prócz bardzo dobrego wątku kryminalnego mamy cała
masę ciekawostek, związanych między innymi z tworzeniem profilu
psychologicznego mordercy, ukazaniem strasznych metod leczenia w zakładach
psychiatrycznych. Ciekawy jest również
wątek poboczny, związany z córką komisarza.
W książce mamy też przemyślenia Servaza na temat obecnego
świata. O tym jak bardzo inna jest dzisiejsza rzeczywistość od tej sprzed
kilkunastu lat. Jak bardzo zmieniły się zachowania dzieci i młodzieży. O tym,
że w dzisiejszych czasach przemoc jest
na porządku dziennym. Jak ludzi interesuje tylko pogoń za pieniędzmi a przestają
interesować się innymi ludźmi. Czasami naprawdę trudno nie zgodzić się z tymi przemyśleniami.
No i jest jeszcze okładka książki. Bardzo przyciągająca
uwagę. Oblodzona, w zimnych kolorach
bieli i błękity, w wyżłobieniami na literach. Od samego patrzenia na nią od
razu robi się chłodniej
Kryminał jest to debiutancką powieścią autora i jeśli
kolejne jego książki będą równie dobrze wróżę mu świetlaną przyszłość. Swoją drogą
zastanawiam się czy autor planuje kontynuację kryminały, gdyż pozostał jeden
wątek, który z powodzeniem można by było pociągnąć dalej.
Bardzo polecam „Bielszy odcień śmierci”. Jest naprawdę
świetną książką żeby w te letnie upalne dni przenieść się w zimowe górskie tereny
w poszukiwaniu rozwiązania zagadki.
wtorek, 10 lipca 2012
"I wciąż ją kocham" - Nicholas Sparks
"I wciąż ją kocham" - Nicholas Sparks
Dzieciństwo Johna Tyree nie należało do łatwych. Gdy okazało się, że świat nie stanie przed nim otworem, zaś szanse na uzyskanie wyższego wykształcenia są właściwie żadne, swoją przyszłość zobaczył w szeregach armii Stanów Zjednoczonych. Już jako żołnierz, będąc na przepustce, spotyka przypadkiem piękną Savannah Lee Curtis, dziewczynę swoich marzeń, która studiując i pracując dla Habitat for Humanity, wraz z grupą studentów, w ramach akcji dobroczynnej, buduje domy dla ubogich... Miłość, która łączy tych dwoje rozkwita nawet na przekór okolicznościom. Dziewczyna obiecuje czekać na ukochanego, póki nie minie okres jego służby. Wydarzenia z jedenastego września, które wstrząsnęły światem, wstrząsną również ich życiem. John musi wybrać między uczuciem do dziewczyny i wiernością ojczyźnie. Pewnego dnia otrzymuje pożegnalny list od Savannach, w którym dziewczyna informuje go, że zakochała się w kimś innym. Gdy John wraca do domu, okazuje się, że miłość zmusi go do podjęcia najtrudniejszej decyzji w życiu.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/48266/i-wciaz-ja-kocham
Pamiętam jak kiedyś,
jeszcze przed wejściem do kin „Pamiętnika” zaczytywałam się w książkach Nicholasa
Sparksa. Ale z każdą kolejną dochodziłam do wniosku, że są one wszystkie do
siebie bardzo podobne. Odłożyłam je na kilka lat aż do teraz, gdy pożyczyłam od
siostry „I wciąż ją kocham”.
Jest to historia John’a Tyree’a, młodego mężczyzny, który
nie wiedząc co ma począć ze swoim życiem zaciąga się do wojska. Kiedy przyjeżdża
na urlop do swojej rodzinnej miejscowości poznaje Savannah, dziewczynę, która z
przyjaciółmi przyjechała pomóc w budowie domów dla biednych rodzin. Młodzi
zakochują się w sobie od pierwszej chwili a gdy nadchodzi koniec urlopu John’a i
jego powrót do jednostki, przyrzekają sobie wieczną miłość. Często do siebie piszą,
dzwonią, John składa podanie o przeniesienie go do jednostki w Stanach a po powrocie
planuje założyć z Savannah rodzinę. Niestety wszystko się zmienia po zamachach
z 11 września. John zostaje wysłany do Iraku i przedłuża swój pobyt w wojsku o
kolejne kilka lat. Pewnego dnia dostaje od Savannah list w którym dziewczyna
informuje go, że zakochała się w kimś innym.
Tyle się naczytałam opinii , że historia opisana w książce
jest taka romantyczna, piękna, wzruszająca a ja czytając ją doszłam do wniosku,
że z wiekiem chyba tracę poczucie romantyzmu. Gdyż dla mnie była to kolejna
seryjna książka Sparksa a zamiast romantycznych uniesień przeważały raczej żenujące
momenty.
Ot, zwykła historia nieszczęśliwej miłości jakich powstały już
setki. Tylko zamiast np. w czasach II
Wojny Światowej umieszczona została w czasie zamachów z 11 września.
Dialogi i opisy w książce są straszne. Rozmowy Johana i
Savannah, zwłaszcza na początku wyglądają bardziej jak przesłuchania niż jak
rozmowy dwójki zafascynowanych sobą ludzi. Fragmentów typu: „…słuchałem, jak
opisuje sypiący śnieg. Jednocześnie uświadomiłem sobie, że za moim oknem
również pada śnieg, dzięki czemu choć przez chwilę poczułem się, jakbyśmy byli
razem” [1]w
najmniejszym stopniu nie uważam za romantyczne a śmieszne. A opisy:
„…pocałunek, który potem nastąpił był niczym własne magiczne królestwo,
miał własny szczególny język oraz geografię, fantastyczne mity i cuda od wieków”[2]
podpadają mi pod grafomanię.
Pomijając już to, że nie bardzo chce mi się wierzyć w to, że
para po dwóch dniach znajomości wyznaje sobie miłość do grobowej deski. No ale
może ja się nie znam.
Ale najgorsza w książce była postać Savannah. Już dawno żadna
bohaterka książki tak mnie nie irytowała. Och, jaka ona była dobra i miła i grzeczna.
Nie pije, nie kłamie, nie przeklina. Widzi tylko dobro w ludziach i chce
każdemu pomagać. A jednocześnie była wredna, samolubna, za wszelką cenę chciała postawić na swoim, nigdy
niczemu nie była winna a Johna wykorzystywała jak chciała. Postaci Johna też do
końca nie ogarniałam a zwłaszcza tego jak się dał omotać Savannah ale i tak był
odrobinę mniej denerwujący niż ona.
Jedyną rzeczą, która podobała mi się w książce to relacje
Johna z ojcem. Zwłaszcza później, gdy John zrozumiał w jaki sposób odbudować z
nim więź, gdy się nim opiekował i uświadamiał sobie że naprawdę go kocha.
Tłumaczenie tytułu koszmarne. Naprawdę nie można było
zostawić „Drogi Johnie”? No ale film został przemianowany na „I wciąż ją kocham”
więc książka też musiała być wydana pod takim tytułem.
Książkę czyta się szybko i dobrze ale jest zwykłym
czytadłem, takim na dwa, które się przeczyta i za jakiś czas zapomni. Dla
nastolatek najprawdopodobniej jest szczytem romantyzmu ale ja z tego etapu już
dawno wyrosłam.
[1] Sparks
Nicholas „I wciąż ją kocham” str. 194
[2] Sparks
Nicholas „I wciąż ją kocham” str. 201
niedziela, 8 lipca 2012
Agnes Grey - Anne Brontë
Agnes Grey - Anne Brontë
Co znaczyło być guwernantką - inspirowana prawdziwymi przeżyciami autorki opowieść o trudach i upokorzeniach doświadczanych przez kobiety zmuszone trudnić się tą profesją – jedyną, możliwą dla szanowanej, niezamężnej kobiety w dziewiętnastowiecznej Anglii. Agnes nie ma wyboru. Trudna sytuacja finansowa rodziny zmusza Agnes do objęcia posady guwernantki. Ma nadzieję, iż pamięć o tym, jaka była w dzieciństwie pomoże jej nawiązać kontakt z podopiecznymi. Jednak dzieci okazują się niesforne, a pracodawcy wyniośli i nieuprzejmi. Czy objęcie posady u innej rodziny przyniesie jej odrobinę szczęścia?
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/141743/agnes-grey
Agnes Grey to młoda kobieta, która wychowała się w kochającej rodzinie. Po tym gdy jej rodzice stracili majątek dziewczyna postanawia pomóc im finansowo zatrudniając się jako guwernantka. Jest pewna, że będzie potrafiła poradzić sobie z wychowywaniem dzieci z dobrych domów, przekazać im posiadaną wiedzę i nauczyć ich zasad dobrego zachowania. Niestety, rzeczywistość nie jest tak kolorowa jak sobie wyobrażała.
Książkę czytało mi się dobrze, co prawda nie ma tam praktycznie żadnej akcji a wszystko sprowadza się do opowiadania przez autorkę losów młodej guwernantki. Ale opisy te są przedstawione w bardzo przyswajalny i plastyczny sposób. Czytając dowiadujemy się o rodzinach w jakich była zatrudniona Agnes. Poznajemy dzieci, którymi się opiekowała. Jak się okazuje podopieczni bohaterki, nie są nawet w małym stopniu takimi dziećmi jakie spodziewała się uczyć. W większość są one bardzo źle wychowane, zaniedbywane przez rodziców, którzy nie interesują się nimi. Niektóre są kłamliwe, podstępne, podłe, próżne, okrutne, zapatrzone w siebie i uważające się za pępek świata. Mają Agnes za nikogo. Uważają ją tylko za zwykła guwernantkę z którą nie ma się co liczyć. Dziewczyna nie może nawet poskarżyć się na dzieci ich rodzicom gdyż uważają oni swoje pociechy za ucieleśnienia aniołów.
Dowiadujemy się jak pozbawione skrupułów mogą być panienki z dobrych domu, które chcą być podziwiane przez mężczyzn, chcą ich w sobie rozkochiwać a następnie porzucać aby wyjść za mąż za niekochanego mężczyznę z dużym majątkiem.
Czytając widzimy jak niewdzięcznym zajęciem była praca guwernantki. Kobieta decydująca się na taki zawód praktycznie wyrzekała się prywatnego życia. Wszystko musiała podporządkować swoim podopiecznym. Musiała być na każde ich zawołanie i spełniać każdą zachciankę nie dostając w zamian nic prócz skromnej pensji.
Podczas lektury książek XIX wiecznych Angielskich autorek takich jak Jane Austen czy właśnie sióstr Bronte, widzimy jak na przestrzeni kilkuset lat niesamowicie zmieniły się zasady dobrego zachowania. Dokładnie ukazuje to nieśmiałe uczucie Agnes do wikarego. Kiedyś uścisk dłoni przez mężczyznę był spełnieniem marzeń zakochanej kobiety, mówienie do niej po imieniu przejawem ogromnej z nią zażyłości. Wszystko działo nie niezwykle powoli, statecznie, bez niepotrzebnego pośpiechu. Zupełnie inaczej niż jest dziś.
Podobała mi się „Agnes Grey”. Nie sądzę, żebym kiedyś do niej wróciła ale nie żałuję że ją przeczytałam gdyż dosyć sporo dowiedziałam się o życiu XIX wiecznej nauczycielki. A także poznałam życie dziewczyny, która chciała udowodnić najbliższym, że poradzi sobie sama bez ich pomocy przy okazji znajdując miłość
piątek, 6 lipca 2012
Nowe nabytki
Dziś przyszła do mnie paczuszka z zamówieniem z Weltbild. Zamówiłam trzy pozycje w letniej promocji książek po 9,90.
Moje nowe nabytki to:
Dziecioodporna - Emily Giffin Sto dni po ślubie - Emily Giffin
(recenzja)
i tym sposobem mam już wszystkie ksiązki Emily Giffin
Księga Sandry - Tamora Pierce
Kiedyś słyszałam coś o tej ksiązce a za taką cenę to aż szkoda było nie kupić żeby sprawdzić co to takiego.
Moje nowe nabytki to:
Dziecioodporna - Emily Giffin Sto dni po ślubie - Emily Giffin
(recenzja)
i tym sposobem mam już wszystkie ksiązki Emily Giffin
Kiedyś słyszałam coś o tej ksiązce a za taką cenę to aż szkoda było nie kupić żeby sprawdzić co to takiego.
czwartek, 5 lipca 2012
"Sebastian. Seria Efemera. Tom I" - Anne Bishop
"Sebastian. Seria Efemera. Tom I" - Anne Bishop
„Niech twoje serce podróżuje bez bagażu, ponieważ to, co ze sobą przyniesiesz, stanie się częścią krajobrazu”.
Dawno, dawno temu Efemera, zagrożona przez Zjadacza Świata, została rozbita na wiele tajemniczych i magicznych krain. Nazwano je krajobrazami. Między nimi rozciągają się mosty, które przenoszą podróżnych w miejsca, do których przynależą, zamiast tam, gdzie sami chcą się udać.
Zjadacz Świata został uwięziony i zapomniano o nim, a stabilność krajobrazów Efemery utrzymuje magia Krajobrazczyń. W jednej z krain, gdzie żyją demony i panuje wieczna noc, swym mrocznym uciechom oddaje się półkrwi inkub − Sebastian. W snach wzywa go kobieta, która pragnie jedynie być bezpieczna i kochana. Sebastian pożąda jej, ale jednocześnie jest świadomy tego, że może ją zniszczyć.
Tymczasem w cichych ogrodach szkoły Krajobrazczyń budzi się zło − Zjadacz Świata wydostaje się ze swojego więzienia. Jego pierwszą ofiarą może paść krajobraz Sebastiana.
Ta uwodzicielska, erotyczna i niezwykle romantyczna opowieść przeznaczona jest dla tych, którzy wiedzą, po której stronie serca – jasnej czy mrocznej – kryją się ich namiętności.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/139088/sebastian
Już dawno nie czekałam tak na żadną książkę jak na „Sebastiana”.
Wystarczyło, że ją otworzyłam i przypomniały mi się miesiące kiedy czytałam
serię „Czarnych Kamieni”. Rozkład stron, oprawa, czcionka a przede wszystkim
zapach kartek....Wszystko takie same. Poczułam się jak w zimę gdy rozczytywałam się w historii Jeanelle
i Daemona. Gdy tylko zaczęłam czytać, już po kilku stronach wiedziałam, że
świat przedstawiony w „Sebastianie” będzie trudny do zrozumienia.
Efemera to świat, który został podzielony na krajobrazy
przez krajobrazczynie. Jedną z najpotężniejszych krajobrazczyń jest Belladonna,
która nie tylko potrafi tworzyć nowe krajobrazy ale także łączyć te które mają
podobny rezonans. Jednym z jej tworów jest Gniazdo Rozpusty. Mroczny krajobraz,
zamieszkany przez demony, mieszańców, wygnańców i łotrów. Jednym z mieszkańców
Mrocznego Gniazda jest Sebastian. Półkrwi inkub, który wkrada się w sny kobiet
i żywi się ich seksualnymi emocjami. Pewnego dni Sebastian poznaje Lynneę,
nieśmiałą, zastraszaną dziewczynę, która została wygnana z domu przez swoich
przybranych rodziców. W tym samym czasie ze Szkoły Krajobrazczyń po latach
niewoli ucieka Zjadacz Świata. Stworzenie, które żywi się mrocznymi uczuciami
takimi jak strach, ból, nienawiść. Chce zniszczyć Efemerę a jedyną osobą ,
która może zniszczyć jego jest Belladonna.
Czytając „Sebastiana” starałam się nie porównywać go z moimi
kochanymi „Czarnymi Kamieniami” ale i tak „Sebastain” wypadł dużo słabiej.
Przede wszystkim bardzo skomplikowany był wątek związany
z Efemerą. Myślę, że nie do końca
zrozumiałam o co dokładnie chodzi z mostami, krajobrazczyniami, dysonansami i
punktami dostępu. Kiedy myślałam, że już zaczynam łapać pojawiało się coś co
wybijało mnie z rytmu czytania i znów mieszało mi w głowie. Myślę, że nie
całkiem w czytelny sposób autorka przedstawiła ten wątek. Pojęć związanych z
Efemerą i jej twórczyniami było dosyć dużo i potrzeba było niezwykłego
skupienia żeby się nie pogubić. A już całkiem nie zrozumiałe były dla mnie
prologi przed niektórymi rozdziałami. Zwłaszcza te na początku książki.
Brakowało mi też lepszego wytłumaczenia czym jest Zjadać Świata.
Wątek Sebastiana i Lynnei był dużo ciekawszy. Fajnie się go
czytało i był to jedyny wątek który mnie zainteresował. Chociaż wydawało mi się
że wszystko dzieje się bardzo szybko. Jednego dnia Lynnea była nieśmiałą
dziewczyną a następnego zupełnie się zmieniła. Sebastian też praktycznie z dnia
na dzień porzucił swoją naturę i bez większych problemów postanowił być wierny
jednej kobiecie. Mimo tego, że brakowało mi tego „czegoś” w tym wielkim
uczuciu, które między nimi wybuchło to dosyć przyjemnie mi się czytało ten
wątek..
Żadnego z bohaterów nie obdarzyłam większą sympatią. Nie
polubiłam nikogo na tyle żeby nie móc się doczekać kiedy znów będę o nim
czytała. Nie uśmiechałam się na widok jego imienia na stronach książki. Wszyscy
wydawali mi się płytcy. Może jedynie Kpiarza polubiłam odrobinę bardziej niż
resztę postaci.
Czytając „Sebastiana” można odnaleźć podobny świat jak ten z
poprzednich książek Anne Bishop. Jest to samo połączenie nowoczesnych narzędzi
z tradycyjnymi. Jak np. lodówki, lampy
naftowe. Można dostrzec podobieństwa w ubiorach bohaterów i różnice między
mieszkańcami miasteczek i wiosek. Mieszkańcy Efemery również dzielą się na
zwykłych ludzi jak i osoby posiadające magię albo moc tworzenia mostów lub
krajobrazów.
Na okładce książki jest określenie, że „Sebastian” jest
książką „erotyczną, zmysłową i romantyczną” no nie wiem, bo w porównaniu ze
scenami Daemona i Jeannel w „Czarnych Kamieniach” „Sebastian” wypada bardzo
blado. A powinno być inaczej skoro Sebastian jest inkubem, żyjącym w Gnieździe
Rozpusty, w którym nie ma tematów tabu. Jego sceny z Lynneą też nie należały do
wyjątkowo romantycznych.. Według mnie można je bardziej zaliczyć do miłych,
przyjemnych ale do zmysłowych było im daleko.
czwartek, 28 czerwca 2012
"Czarownica" - Anna Klejzerowicz
Co się dzieje, kiedy mężczyzna porzuca swe dotychczasowe życie i ucieka od wielkomiejskiej cywilizacji?
Michał rezygnuje z miejskiego życia i stawia malowniczy dom na wsi. Od pierwszej wizyty w okolicy intryguje go mieszkająca na skraju wsi samotna kobieta, którą miejscowi zwą czarownicą. Poznanie jej i spotkanie sześcioletniej, zamkniętej w sobie dziewczynki na zawsze zmieni życie Michała i stanie się przyczyną wielu dramatycznych wydarzeń i trudnych decyzji...
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/133149/czarownica
Pierwszym powodem dla którego zwróciłam uwagę na
„Czarownicę” była okładka książki. Niby zwykłe zdjęcie dziewczynki ale jednak
ma w sobie coś takiego, że wprost hipnotyzuje. Tym czymś są oczy tej małej.
Ogromne, brązowe z niesamowicie długimi rzęsami. Miałam momenty, że przerywałam
czytanie żeby popatrzeć się na okładkę i na tym zajęciu spędzałam kilka minut.
Nie czytałam żadnej książki Anny Klejzerowicz, nie znałam
jej twórczości. Nie wiem dlaczego ale spodziewałam się jakiejś zwykłej
przeciętnej książeczki na dwa popołudnia. Takiej którą przeczytam i za kilka
dni zapomnę. Och, jak się cieszę, że się myliłam. Bo okazało się że książka nie
jest głupia. Jest bardzo mądra, poruszająca ważne i trudne tematy.
Głównym bohaterem „Czarownicy” jest Michał, czterdziestoletni
mężczyzna, który pod wpływem znajomych przeprowadza się z Gdańska na wieś.
Kupuje tan działkę, stawia dom, przygarnia psa i kota. Przy okazji poznaje dwie
osoby. Jedną jest Ada, tajemnicza, rudowłosa kobieta, do której od pierwszego
spotkania coś Michała ciągnie.
Drugą jest sześcioletnia Małgosia. Dziewczynka, zaniedbywana
przez matkę, wychowująca się praktycznie sama, którą w końcu dopada osobista
tragedia.
Obie kobiety całkowicie odmieniają życie Michała.
Czytając bardzo dobrze można poznać bohaterów. Michał jest
ciepłym uczuciowym facetem, który szuka miłości. Ada, kobietą po przejściach
bojącą się komuś zaufać i pokochać. No i Małgosia, biedne dziecko które
przeżyło wielką traumę, którego wprost nie można nie polubić. Ogromnie mi jej
było żal i współczułam jej. A jednocześnie podziwiałam to jak była silna.
Ciężko jednym słowem określić książkę. Z jednej strony
opisuje piękno przyrody i zalety życia na wsi. Czytając opisy aż ma się ochotę
uciec gdzieś na łono natury, zbudować sobie domek jaki ma Michał i zaszyć się
tam. Chodzić na spacery do lasu, mieć masę zwierząt, ogród z kwiatami do
którego można zejść z werandy. Takie sielskie życie jak z „Pieśni”
Kochanowskiego. A z drugiej strony pokazuje cierpienie po stracie najbliższych,
brak zaufania do ludzi, alkoholizm i tragedię niewinnego dziecka. Zestawienie
tych dwóch elementów powoduje, że w książce jest równowaga między szczęściem a
tragedią. Zupełnie jak w życiu, gdy raz jest dobrze a raz źle. Dlatego książkę
czyta się wprost jednym tchem.
Rzeczą, która najbardziej mnie ujęła w książce było
pokazanie jak wielką miłością ludzie potrafią obdarzyć zwierzęta i jak
zwierzęta się za dane im uczucie odpłacają. Jestem ogromną miłośniczką zwierząt
więc ten wątek mnie bardzo poruszył. Sama jakbym mogła przygarniałabym
wszystkie bezpańskie i skrzywdzone zwierzaki, tak jak robili to Ada i Michał. W
opowiadaniu dokładnie jest pokazane, jak zwierzęta potrafią odpłacić za okazane
im uczucia.
Książkę bardzo polecam, bo jest mądra i porusza ważne i trudne problemy. Ale tak naprawdę
myślę, że wystarczającą zachętą będzie popatrzenie się w brązowe oczy
dziewczynki z okładki, żeby zahipnotyzoni jej spojrzeniem sięgnąć po
„Czarownicę”.
Subskrybuj:
Posty (Atom)






