wtorek, 10 kwietnia 2012

"Siedem lat później" - Emily Griffin











"Siedem lat później" - Emily Griffin 
Podobno siedem to szczęśliwa liczba. Podobno charakter człowieka zmienia się co siedem lat. Podobno wiele małżeństw rozpada się po siedmiu latach. Tessa i Nick Russo zakochali się od pierwszego wejrzenia. Teraz są już siedem lat i dwoje dzieci później. Kiedy w rocznicę ich ślubu romantyczną kolację przerywa telefon ze szpitala, żadne z nich nawet nie domyśla się, ile może się zmienić. Tego wieczoru doktor Russo spotyka Valerie
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/79622/siedem-lat-pozniej



"Siedem lat później" Emily Griffin to dobra książka. Nawet bardzo. Jak już zaczynałam ją czytać to naprawdę nie mogłam się oderwać.
Opowiada historię trojga ludzi - Tess- żony, matki i pani domu, jej męża Nicka, który jest chirurgiem plastycznym oraz Valerie, samotnej matki małego chłopca który trafia do szpitala z poparzeniami twarzy i ręki. Na pierwszy rzut oka małżeństwo Tess i Nicka wydaje sie idealne lecz po pewnym czasie okazuje się że coś jest jednak nie tak gdyż między Nickem a Valerie zaczyna iskrzyć.
Książka jest dobrze napisana, bohaterowie są prawdziwi, podobało mi się wprowadzenie do fabuły Rachel i Dexa, których znam z poprzednich książek pani Griffin. Nie potrafię powiedzieć czy z bohaterek wolałam Tess czy Valerie ponieważ obie były bardzo sympatyczne i raz współczułam jednej a za chwilę drugiej. Jednak jest coś co w tym opowiadaniu w pewnym momencie zaczęło mnie lekko irytować. Mianowicie, wierząc tej książce każdy mężczyzna wcześniej czy później zdradzi. Ojciec Val zdradzał jej matkę, jej brat zdradził swoja byłą narzeczoną, mąż Tess ją również zdradził. Jej sąsiad zdradzał żonę, były facet Val również zaliczył skok w bok...Nie wiem czy takie było założenie książki czy może autorka ma jakieś złe doświadczenia ale jak dla mnie trochę tego za dużo jak na 400stronicowe opowiadanie. Czy naprawdę dziś tak jest że wcześniej czy później małżeństwo rozpadnie się przez zdradę? Moi rodzice są razem od 29 lat i nadal się kochają, moi wujkowie i ciocie również od kilkudziesięciu lat żyją w szczęśliwych związkach. Może ja po prostu nie widzę tego, że ludzie często się zdradzają gdyż w moim otoczeniu pary narzeczeńskie czy będące już małżeństwem kochają się i są sobie wierni. Ale to tylko taka moja mała dygresja.
Podsumowując "Siedem lat później" jest dobrą książką, którą czyta sie szybko i łatwo a po przeczytaniu nie odkładamy od razu na półkę tylko zastanawiamy sie czy postąpilibyśmy tak samo jak postąpiła główna bohaterka.




wtorek, 3 kwietnia 2012

"Jak upolować faceta? Po pierwsze dla pieniędzy" - Janet Evanovich












"Jak upolować faceta? Po pierwsze dla pieniędzy" - Janet Evanovich

Sandałki ze złotymi paseczkami, koszulka z głębokim dekoltem i poręczny Smith&Wesson, kaliber 38. Oto Stepanie Plum, łowca nagród z New Jersey.
Kiedy wylatujesz z pracy, windkator zajmuje ci samochód, a matka zabawia się w swatkę, jesteś gotowa desperacko chwycić się absolutnie każdego zajęcia. Nawet jeśli oznacza to, że zamiast wklepywania danych do arkuszy kalkulacyjnych będziesz łapać bandziorów. Gorzej, jeśli jednym z nich jest facet, który wykorzystał cię na podłodze cukierni. A konkretnie, to za ladą z eklerkami.
No, ale to było dawno temu. Naprawdę, nic osobistego.
Stephanie dysponuje wszystkim, co może posłużyć do kruszenia męskich serc. Niestety ma także talent do pakowania się w kłopoty. I wkurzania przy tym naprawdę niebezpiecznych mężczyzn.
A więc sądzisz, że jesteś twardzielem? A założymy się?
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/129551/jak-upolowac-faceta-po-pierwsze-dla-pieniedzy



Hmmmm...tak naprawdę to nie wiem za bardzo co napisać o tej książce. Niby ok, niby się kilka razy uśmiechnęłam ale szału nie było. Czytałam ją po to aby czytać. Historia opowiada o Stephanie Plum, młodej kobiecie, która traci prace, komornik wchodzi jej na mieszkanie i samochód a w lodowce ma tylko światło. Zatrudnia się więc w firmie swojego kuzyna jako łowca osób nie stawiających się w więzieniu w uzgodnionym czasie. Los chce że jej pierwszym ściganym zbiegłym jest Joe Morelli. Facet, którego Stephanie zna jeszcze z dzieciństwa. Polowanie na Josepha prowadzi do wielu niebezpiecznych a czasami śmiesznych sytuacji.
Coś mi nie pasowało w tej książce. Jakieś takie strasznie naiwne to wszystko było. Przewidywalne.
W marcu do kin wszedł film na jej podstawie wiec byłam ciekawa książki żeby później móc obejrzeć ekranizację.
Tak jak napisałam wcześniej, szału nie ma ale można przeczytać jak nie ma się nic innego pod ręką.

poniedziałek, 5 marca 2012

Seria "Czarne Kamienie" Anne Bishop - Podsumowanie













Pamiętam jak około 10 lat temu czytałam serię o Harrym Potterze. Pamiętam te emocje, tą magię wychodzącą z każdej strony. Pamiętam jak któregoś dnia mama przyszła do mnie do pokoju i pytała sie czy wszystko ok bo od paru dni prawie nie wychodzę. Po co miałam wychodzić kiedy będąc w czterech ścianach pokoju, siedząc na łóżku z książką w rękach byłam w cudownym świecie czarów. Myślałam, że już nigdy nie będę sie tak czuć, że już nigdy żadna seria tak bardzo mnie nie pochłonie, że nie będę w stanie myśleć o niczym innym niż o czytaniu jej. Myliłam się. Dokładnie to samo stało się gdy wzięłam do ręki pierwszą część serii "Czarne Kamienie" . Fakt, przez pierwsze 70 stron nie specjalnie wiedziałam co się dzieje i o co chodzi, ponieważ czytelnik od razu jest wrzucany w środek świata Krwawych. Nie poznaje go stopniowo. Ale nadszedł moment kiedy wszystko samo wskoczyło na własne miejsce. W pewnym momencie wiedziałam kto jest kim, kto jest dobry, kto zły, o co chodzi z Kamieniami, które są najsłabsze a które najsilniejsze, wiedziałam co to Fach, co to Pierścień Posłuszeństwa i co to yerbarah. I wtedy przepadłam. Chciałam tylko czytać, czytać, czytać...
Nie potrafię napisać, którą część serii lubię najbardziej. Każda z nich była wyjątkowa i każda wnosiła coś nowego do historii. W trzech pierwszych częściach poznajemy głównych bohaterów. Współczujemy i podziwiamy Jaenelle. Małą dziewczynkę nierozumianą i krzywdzoną przez swoich bliskich. Daemona, zniewolonego mężczyznę który znosi cierpienia gdyż wie że skończą się one gdy spotka kobietę na którą czeka całe życie. Saetana, Wielkiego Lorda Piekieł, który wzbudza respekt i strach ale dla najbliższych jest ciepłym kochającym tatą i wujkiem. Lucivara, mężczyznę, uważanego za bękarta i będącym niebezpiecznym Księciem Wojowników. Dowiadujemy się więcej o tym jak okrutne i bezwzględne są Dotorhe i Hetakah. Ile są w stanie zrobić oddani im ludzie aby tylko zdobyć jak największą władzę. W końcu jesteśmy świadkami czystki jaka Czarownica wywołała nad Kaeleer aby oczyścić je od skażonych Królowych.
Czwarta część serii "Serce Kaeleer" jest zbiorem opowiadań uzupełniających wydarzenia z poprzednich części. Pamiętam jak cudownie czytało mi się historię miłości Lucivara i Marian. Polubiłam Marian od samego początku. Kobieta, którą pokochał Książę Wojowników musiała być wyjątkowa i Marian taka była. Kochająca, ciepła, wyrozumiała ale z charakterkiem ,którego obawiał się nawet Lucivar.
Kolejne dwie części to moje najmniej ulubione książki. W "Splątanych Sieciach" średnio podobał mi się pomysł z Domem Strachów a w "Niewidzialnym Pierścieniu" ciężko mi było polubić bohaterów. Poza tym brakowało mi znajomych postaci. Ale biorąc pod uwagę ścieżkę, którą potoczyła się historia ta część była bardzo ważna. Dzięki niej dużo dowiedzieliśmy się o historii rodu Szarych, których dziedzicem był Theran Szary. Jeden z głównych bohaterów dwóch kolejnych części cyklu. Części które pokochałam całym sercem i które należą do jednych z moich ulubionych.
Głównymi bohaterami tych opowiadań nie jest Jaenelle i spółka lecz Cassidy, Gray i Theran. Cassie niezbyt urodziwa Królowa z Kaeleer, podpisuje roczny kontrakt na władanie terytorium Dena Nehele. Dawnego Królestwa rodziny Szarych, który od lat upada gdyż wszyscy jej potomkowie zostali zabici. Prócz jednego, Therana Szarego. Księcia Wojowników, który przez lata ukrywał się w lasach jako zbieg i który postanawia odbudować Królestwo swoich przodków.
Jednak moim ukochanym bohaterem tych części jest Gray. Młody mężczyzna przed laty porwany przez złe Królowe i torturowany. Przez to zamknięty w sobie, wystraszony, zachowujący się nie jak mężczyzna lecz jak chłopiec którym był w momencie porwania. Dopiero jego miłość do Cassie powoduje, że zaczyna budzić się do życia. Dorasta i staje się wspaniałym Księciem Wojowników.
Ostatni tom serii, podobnie jest "Serce Kaeleer" jest zbiorem opowiadań. Dwa z nich uzupełniają znane wydarzenia dwa kolejne ukazują wydarzenie późniejsze. Ja skupię się na ostatnim opowiadaniu -"Córka Wielkiego Lorda". Opowiadaniu które zwaliło mnie na kolana. Ukazuje ono życie Daemona po śmierci Jaenelle i Saetana. Widzimy cierpienie mężczyzny, któremu zmarła żona którą kochał całe życie, całym sercem i całym sobą. Widzimy powolny proces godzenia się z ta stratą i naukę życie bez niej. Na szczęście zjawia się ktoś, komu Daemon może oddać swoje serce - jego córka - Jaenelle Saetien. Dziewczynka, która tak jak kiedyś Jaenelle Angelline była ucieleśnionym marzeniem Krwawych, tak Jaenelle Saetien jest marzeniem Daemona i matki dziecka. Cudownie jest patrzeć na to jaką wielką miłością Daemon darzy córkę, ile jest w stanie zrobić dla niej i co zrobić aby ją chronić.
Bardzo żałowałam że Jaenelle i Daemon nie mieli dzieci, na szczęście ta strata została mi zrekompensowana.
Przez ostatnie dwa miesiące przebywałam w świecie Krwawych. W świecie magicznym ale nie idealnym. Pełnym bólu, cierpienia, przemocy ale także miłości, przyjaźni i oddania. Ciężko mi jest rozstać się z bohaterami których tak pokochałam i do których się bardzo przywiązałam przez ten czas. Ale wszystko ma swoją cenę. Na pocieszenie mam to że w czerwcu ma się ukazać nowa książki Anne Bishop "Sebastian" z serii Ephemera. Mam nadzieję że chociaż w połowie będzie tak cudowna jak seria "Czarnych Kamieni".
Dziękuję Pani Bishop, dziękuję za to że dzięki Pani wyobraźni mogłam poznać cudownych bohaterów i magiczny świat Krwawych.

niedziela, 4 marca 2012

"Świt Zmierzchu. Seria Czarne Kamienie. Księga IX" - Anne Bishop












"Świt Zmierzchu. Seria Czarne Kamienie. Księga IX" - Anne Bishop
Świt Zmierzchu to podobnie jak Serce Kaeleer zbiór czterech opowiadań uzupełniających naszą wiedzę o zdarzenia, które rozgrywają się na kartach poszczególnych tomów sagi Czarnych Kamieni. Dowiemy się między innymi, w jaki sposób Surreal i Rainier poradzili sobie z traumą po tym, jak zostali podstępem uwięzieni w Domu Strachów, jaki los spotkał Falonara − niewiernego kochanka Surreal (którego postać zaznaczały dotąd jedynie niejasne aluzje), poznamy tragiczny finał romansu Saetana z Sylvią, a także zaskakującą przyszłość Daemona w czasach, kiedy i Czarownica, i Wielki Lord Piekła odeszli, zmieniając się w szepty w Ciemności.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/115455/swit-zmierzchu



Stało się. Skończyłam. Mam depresję i nie chce mi sie wierzyć że nie ma już więcej bo dziewięć tomów to zdecydowanie za mało.
"Świt Zmierzchu" składa się z czterech opowiadań. Dwa pierwsze są uzupełnieniem wydarzeń z poprzednich tomów, dwa ostanie ukazują nam to co się działo po wydarzeniach przedstawionych w książkach. Trzy pierwsze opowiadania czyta się bardzo dobrze. Są takie jak cała seria, jest w nich humor, żal, ból, gniew, seks, przemoc, miłość. Natomiast ostatnie opowiadanie kładzie czytelnika na łopatki! Rozwala go! Ukazuje życie Daeomna po śmierci Jaenelle i Saetena. Czytając o uczuciach Daemona czytelnik przeżywa wszystko razem z nim. Spłakałm się jak bóbr poznając uczucia mężczyzny który stracił miłość swojego życia. A później spłakałam się czytając o osobie która pomogła Daemonowi przejść przez to wszystko. Cudownie że autorka dała mojemu ukochanemu bohaterowi serii kogoś komu mógł oddać całe swoje serce. I kogoś kto kochał go z taka samą mocą.
Smutno mi bardzo że to już koniec. Że muszę pożegnać się z Jaenelle, Saetanem, Daemonem, Lucivarem, Marian... Z bohaterami z którymi spędziłam ostatnie dwa miesiące i których pokochałam jak przyjaciół. Jedynym pocieszeniem jest to że kiedy najdzie mnie ochota na ucieczkę do pełnego magii świata Krwawych wystarczy, że sięgnę na półkę po książki i zacznę czytać.

niedziela, 26 lutego 2012

"Pani Shaladoru. Seria Czarnych Kamieni. Księga VIII" - Anne Bishop











"Pani Shaladoru. Seria Czarnych Kamieni. Księga VIII" - Anne Bishop
Przed wiekami Shaladorczycy, uchodźcy ze zniszczonego terytorium, znaleźli schronienie w Dena Nahele. Nim jednak zdążyli zadomowić się w nowym miejscu, władzę przejęły tam okrutne królowe. Zabraniały uchodźcom kultywowania rodzimych tradycji, a tych, którzy ośmielili się stawiać opór, bezwzględnie karały. Shaladorczycy – skazani na życie w rezerwatach –nigdy nie nazywali tej krainy domem. Cassidy – Królowa nosząca Różowy Kamień. Stawiająca czoła wielu przeciwnościom, stara się odbudować terytorium i udowodnić, że potrafi godnie władać zarówno nim, jak i jego ludem. Choć wie, jak trudne to wyzwanie, nie zdaje sobie sprawy, że będzie zmuszona wezwać moce, które omal nie pozbawią jej życia. Oddany Cassidy Gray pomoże jej wyjść z tej próby obronną ręką, jednak już niebawem będą na nią czyhać kolejne niebezpieczeństwa. Czarne Wdowy dostrzegają w splątanych sieciach niepokojącą wizję – nadchodzi coś, co na zawsze zmieni i Dena Nahele, i jego Królową. 
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/100180/pani-shaladoru


 Przed wiekami Shaladorczycy, uchodźcy ze zniszczonego terytorium, znaleźli schronienie w Dena Nahele. Nim jednak zdążyli zadomowić się w nowym miejscu, władzę przejęły tam okrutne królowe. Zabraniały uchodźcom kultywowania rodzimych tradycji, a tych, którzy ośmielili się stawiać opór, bezwzględnie karały. Shaladorczycy – skazani na życie w rezerwatach –nigdy nie nazywali tej krainy domem. Cassidy – Królowa nosząca Różowy Kamień. Stawiająca czoła wielu przeciwnościom, stara się odbudować terytorium i udowodnić, że potrafi godnie władać zarówno nim, jak i jego ludem. Choć wie, jak trudne to wyzwanie, nie zdaje sobie sprawy, że będzie zmuszona wezwać moce, które omal nie pozbawią jej życia. Oddany Cassidy Gray pomoże jej wyjść z tej próby obronną ręką, jednak już niebawem będą na nią czyhać kolejne niebezpieczeństwa. Czarne Wdowy dostrzegają w splątanych sieciach niepokojącą wizję – nadchodzi coś, co na zawsze zmieni i Dena Nahele, i jego Królową. 

wtorek, 21 lutego 2012

"Przymierze Ciemności. Seria Czarnych Kamieni Księga VII" - Anne Bishop











"Przymierze Ciemności. Seria Czarnych Kamieni Księga VII" - Anne Bishop

Dena Nehele leży w gruzach. Okrutne królowe rządzące tym terytorium zginęły podczas burzy mocy, która przetoczyła się przez Królestwa, oczyszczając je ze skazy Dorothei SaDiablo. Po latach walk z plebejuszami zostało tu zaledwie stu Książąt Wojowników - bez przywódcy i bez nadziei.
Theran Szary, ostatni potomek rodu Jareda i Lii, ma tylko jeden cel – podnieść z ruin Dena Nehele. Jednak najpierw musi znaleźć Królową, która zna Protokół, przestrzega kodeksu honorowego Krwawych i żyje wedle Starych Obyczajów.
Cassidy to opuszczona przez cały dwór Królowa. Jest nieatrakcyjna i uważa się za niewystarczająco silną. Kiedy jednak zostaje wybrana na władczynię Dena Nehele, ponownie musi przekonać zgorzkniałych mężczyzn, by zechcieli jej służyć.
Jednym z nich jest Gray, kuzyn Therana i Książę Wojowników, którego umysł i ciało zostały złamane torturami przez zepsute królowe Dena Nehele. Coś w nowej Królowej sprawia jednak, że mimo traumatycznych doświadczeń Gray pragnie jej służyć – odzyskując jednocześnie wiarę w to, że znów potrafi być silnym mężczyzną. Tylko Cassidy może przekonać Graya – i samą siebie – że nawet najgłębsze rany można uleczyć, czasami wystarczy tylko iskierka nadziei.
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/87574/przymierze-ciemnosci



Pani Bishop wróciła! I to w jakim stylu! "Przymierze Ciemności" jest rewelacyjne. Dużo, dużo lepsze od dwóch poprzednich części serii. Klimatem przypomina pierwsze trzy części trylogii. Książka opowiada od Cassidy, Królowej która zostaje skierowana przez Jaenelle do pomocy w odbudowie królestwa Dena Nehele, które przez lata było zniszczone po rządach królowych poddanych Dorothe SiDiablo. Prócz Cassie poznajemy Wojowników, którzy są dziedzicami tej ziemi. Pochodzącego w linii prostej od Lii i Jareda - Therana oraz jego kuzyna którego przodkami byli Thera i Blead - Graya, młodego mężczyznę w przeszłości torturowanego na rozkaz Dorothe.

Obserwujemy starania Cassie nad odbudową Dene Nehele, o zaakceptowanie jej przez swoich Wojowników, o odzyskanie wiary w siebie. Widzimy zmiany jakie zachodzą w Grayu, przez lata zachowującego się jak chłopiec w mężczyźnie, pod wpływem jego miłości do Cassidy.
Prócz głównego wątku jest również dużo scen z udziałem starych bohaterów, Jeanelle, Daemonem, Saetanem i Lucivarem. Książka jest na prawdę bardzo, bardzo dobra. Nie czyta się jej tylko połyka i ciężko ją odłożyć. Cassi nie sposób nie lubić, tak samo jak Graya. Troszkę gorzej z Theranem ale mam nadzieje że w kolejnej części moja sympatia do niego wzrośnie.

Zaraz zabieram się za "Panią Shaladoru" i obym była nią tak samo zachwycona jak "Przymierzem Ciemności"

sobota, 18 lutego 2012

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" - Ewa Stec










"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" - Ewa Stec

Kontynuacja bestsellerowego Klubu Matek Swatek.

Klub Matek Swatek rusza z misją do Londynu. Ma „pomóc” Alicji, ślicznej emigrantce, związać się z Igorem. Tymczasem dziewczyna jest zakochana w Archibaldzie, czarującym i absolutnie niedostępnym arystokracie. Dla KMS nie ma jednak rzeczy niemożliwych. 
Kiedy wydaje się, że wszystko idzie jak po maśle, same swatki wpadają w sidła miłości. Wychodzi też na jaw, że nie każdy jest tym, za kogo się podaje. W Londynie robi się gorąco… 
źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/109853/klub-matek-swatek-operacja-londyn



Jak ja nie lubię być rozczarowana książka. Zwłaszcza książką na którą się nastawiłam że będzie fajna. Niestety, tak było w przypadku "Klubu Matek Swatek. Operacja: Londyn". Pierwszą część książki połknęła w trzy dni, płacząc momentami ze śmiechu. W przypadku tej części męczyłam ją tydzień. Momentami podczas czytania wyłączałam się i musiałam ponownie czytać akapit ponieważ akcja mnie nie wciągała. Nie miałam ataków śmiechu, nawet za bardzo się nie uśmiechałam podczas czytania. Dopiero ostatnie 120 stron mnie bardziej zainteresowało, gdy główne wątki zaczęły się wyjaśniać. I wtedy nawet kilka razy się zaśmiałam. Ale niestety, te kilka razy nie przesądziło o tym żebym książkę uznała za bardzo dobrą. Jest przeciętna. Zwłaszcza porównując ją z pierwszą częścią.