niedziela, 18 listopada 2012

Saga Zmierzch: Przed świtem część 2 - recenzja filmu







"Saga Zmierzch - Przed świtem część 2"

Szał na punkcie serii „Zmierzch” przeszłam w 2007 roku. Jeszcze zanim nastąpił cały boom na książki i filmy. Teraz, kilka lat po ukazaniu się ostatniej części książki, przyszedł czas na premierę ostatniej ekranizacji. Biorąc pod uwagę, że byłam na wszystkich częściach filmu po prostu nie mogłam nie zobaczyć „Przed świtem”. Mimo, że po poprzedniej części, która kompletnie mi się nie podobała, szłam z mieszanymi uczuciami.

Akcja filmu zaczyna się dokładnie w tym samym momencie, w którym zakończyła się akcja poprzedniej części. Bella staje się wampirem, zaczyna zauważać zmiany jakie w niej zaszły, poznaje swoją córeczkę, jest szczęśliwą żoną Edwarda i wszystko układa się dobrze. Do momentu gdy Vilturi dowiadują się, że w Forks żyje nieśmiertelne dziecko a co zgodnie z wampirzym prawem jest niedopuszczalne. Przybywają więc do Forks aby rozwiązać problem.

Mimo wcześniejszych obaw co do filmu zostałam mile zaskoczona, ponieważ ekranizacja okazała się całkiem udana. Pomimo średniego aktorstwa (nie wiem czy gorsza jest Kristen Stewart z jedną beznamiętną miną czy Kristen Stewart próbująca okazać jakieś emocje) i momentami trochę sztucznie wyglądającymi efektami specjalnymi wyszło naprawdę nieźle.

Podobało mi się to, że bardzo dokładnie zostały przedstawione wydarzenia z książki. Spotykamy się ze wszystkimi dotychczasowymi postaciami plus cała masą nowych wampirów, których czytając książkę nigdy nie mogłam zapamiętać i nie orientowałam się kto jest kim. Piękne były ujęcia i zbliżenia ukazujące to w jaki sposób po przemianie Bella postrzega świat. Od razu na początku zachwyciła mnie czołówka filmu. I jak zawsze idealnie dobrana muzyka. Uważam, że bardzo dobrą robotę zrobili ludzie od castingu wybierając Mackenzie Foy na Renesmee. Dziewczynka nie dosyć, że prześliczna to potrafiła zagrać swoją rolę i w dodatku miała w sobie coś takiego, że bez problemów mogłam uwierzyć że jest córką Belli gdyż Mackenzie i Kristen mają w sobie coś podobnego.

Ale głównym powodem dla którego oceniam film za udany jest kilka ostatnich scen. Wiedziałam, że film ma mieć inne zakończenie niż książka gdyż była to oficjalna informacja. Ale to co zrobili scenarzyści wbiło mnie w fotel. A razem ze mną chyba wszystkich ludzi przebywających w kinie, którzy przeczytali wcześniej książkę. Przestałam oddychać na dłuższy czas, siedziałam z otwartą buzią, wielkimi oczami, zaciśniętymi pięściami a mój szok pogłębiał się z każdą kolejną sekundą. Mimo tego, że dla każdej osoby, która czytała książkę (chociaż myślę, że ci co jej nie czytali też mogli być zaskoczeni) było ogromnym szokiem to co widza na ekranie myślę, że było to fajne posunięcie ze strony scenarzystów. Ponieważ zaskoczyli widzów i bardzo urozmaicili scenę, która w książce była raczej nudna.

Kolejną sceną, która mnie urzekła była scena końcowa. Była dokładnie taka jaka powinna być scena kończąca serię o miłości, która poruszyła miliony osób na całym świecie. Ciepła i pełna uczuć, przywołująca wspomnienia o tym jak to wszystko się zaczęło.

Tak jak napisałam na początku, moje uwielbienie dla serii Stephenie Meyer minęło już jakiś czas temu ale nie wybaczyłabym sobie gdybym nie obejrzała ostatniej części filmu. I cieszę się, że się nie zawiodłam i moja przygoda ze „Zmierzchem” kończy się w tak samo miły sposób w jaki się zaczęła.


czwartek, 15 listopada 2012

Top 10: Książki, które chcielibyśmy otrzymać w prezencie



Top 10 to akcja, przy okazji której na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - wypatruj nowych tematów.
Dziś przyszła pora na... Książki, które chcielibyśmy otrzymać w prezencie!




(kolejnymi tomami też bym nie pogardziła :D )




    



źródło: Lubimy Czytać


To jest stan moich świątecznych życzeń na dziś. Znając życie do Świąt przybędzie ich jeszcze drugie tyle. Ale mam nadzieję, że Mikołaj się postara i chociaż kilka z nich znajdę pod choinką.




wtorek, 13 listopada 2012

Bared to you/Dotyk Crossa - Sylvia Day











Bared to you/Dotyk Crossa - Sylvia Day

Powieść, którą czytają kobiety w trzydziestu sześciu językach na całym świecie.
Powieść, która jest najszybciej sprzedającym się tytułem ostatniej dekady.
Jedyna taka powieść erotyczna, która łączy w sobie dobry styl z wyjątkową przyjemnością czytania.

Gideon Cross pojawił się w moim życiu jak błyskawica w mroku.

Był piękny i intrygujący, rozpalał do białości. Pociągał mnie jak nikt dotąd. Pragnęłam jego dotyku jak narkotyku, choć wiedziałam, że jest dla mnie zgubny. Moja zraniona dusza i ciało broniły się, ale on z łatwością je posiadł.

Gideon czuł to samo, dręczyły go podobne demony. Byliśmy jak lustra, które odbijały swoje najgłębsze rany i najdziksze pragnienia.

Ta miłość stworzyła mnie na nowo. Modliłam się, by koszmary przeszłości nie rozdzieliły nas.

źródło:  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/155330/dotyk-crossa

Jeżeli ktoś myślał, że „Pięćdziesiąt twarzy Greya” jest dnem to jestem bardzo ciekawa co miałby do powiedzenia po przeczytaniu „Dotyku Crossa”.

Sama nie wiem co mnie skłoniło do przeczytania tej książki. Chyba to, że w zeszłym tygodniu zobaczyłam zapowiedź nowej trylogii, która ma być konkurencją dla książek E.L James i której pierwsza część pt „Dotyk Cross” ma mieć premierę w Polsce 21 listopada.

Eve Tramell dostaje pracę w firmie reklamowej i już pierwszego dnia w biurze wpada na nieziemsko przystojnego młodego mężczyznę. Jak się później okazuje jest to Gideon Cross – milioner i właściciel firmy w której pracuje Eva (i chyba połowy nieruchomości w Nowym Jorku). Mężczyzna od razu daje do zrozumienia dziewczynie, że chce spędzić z nią noc. Na początku Eva opiera się ale po krótkim czasie ulega namowom i wdziękom Gideona.

W tym krótkim opisie zamyka się cała fabuła książki. Można jeszcze dodać, że Eva i Gideon mają traumy z dzieciństwa, które ukrywaj przed światem i które mają wpływ na ich obecne życie.

To wszystko. Prócz tego tylko seks, seks, seks oraz fochy i ucieczki Evy. W tej książce nie dzieje się zupełnie nic. Każda rozmowa sprowadza się do seksu, do aluzji seksualnych albo obietnicy seksu. Humory Evy zmieniają się jak w kalejdoskopie a jak coś jej się nie podoba, odwraca się i ucieka od Gideona, który później do niej dzwoni, przeprasza i znów lądują w łóżku albo w jakimkolwiek innym miejscu w którym można uprawiać seks.

Czytając „Bared to you” wprost nie można jej nie porównywać do „Pięćdziesięciu twarzy Greya” przy czym, książka pani James wypada dużo lepiej przy opowiadaniu Sylvii Day. Przede wszystkim postacie Any i Christana są dużo bardziej sympatyczne. Ana była miłą, zwyczajną dziewczyną, którą bardzo lubiłam. Eva była irytująca i sama nie wiedziała czego chce. Christian był władczy i chciał mieć wszystko pod kontrolą ale nie był przy tym tak bardzo denerwujący jak Gideon, którego przez większość czasu miałam ochotę walnąć. I przede wszystkim sposób w jaki Christian starał się uwieść Anę był bardziej taktowny niż to co robił Gideon. Zachowanie Crossa bardziej wyglądało jak molestowanie seksualne w miejscu pracy niż uwodzenie kobiety.

U Any i Christiana lubiłam ich rozmowy, ich wymianę maili, to jak Ana denerwowała i prowokowała Christiana i to jest coś czego brakuje Evie i Gideonowi. Między nimi nie ma rozmów, nie ma żartów, jest tylko seks.

Mimo tego, że te dwie książki są bardzo do siebie podobne i żadna nich nie jest literaturą wysokich lotów to nieporównywalnie przyjemniej czytało mi się historię Christiana Greya i Any Steel.

Po przeczytaniu „Dotyku Crossa” wiem, że na razie kończą z książkami tego typu. Mam przesyt. Przeczytałam trylogię o Greyu z powodu szumu wokół niej  i czytało mi się całkiem przyjemnie, przeczytałam „Trzy oblicza pożądania”, które też były ciekawe ale „Dotyk Crossa” spowodował, że musze odpocząć od książek, w których większość treści sprowadza się do seksu. Dlatego raczej nie skuszę się na poznanie dalszej historii Evy i Gideona.


Trylogia "Crossfire"

1. Dotyk Crossa
3. Wyznanie Crossa (premiera czerwiec 2013) 

 


niedziela, 11 listopada 2012

Liebster Blog Award

Wczoraj mój blog został Nominacja do Liebster Blog Award aż przez dwie osoby: Alice i Ejotka. Jest mi niezmierni miło gdyż jest to pierwsze wyróżnienie mojego bloga. 
Dziękuję dziewczyny! :*



„Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia."
Zabawa polega na odpowiedzeniu na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.



Pytania od Alice:

1. Ulubiona seria książkowa.
Nie wiem czy ulubiona ale serią, która w tym roku mnie powaliła na kolana była seria "Czarne Kamienie" Anne Bishop.

2. Najlepiej zekranizowana książka to ...?
"Wywiad z wampirem". Bardzo mało różnic między filmem a książką.

3. Ulubiony cytat.
„Umysł potrzebuje zaś książek, podobnie jak miecz potrzebuje kamienia do ostrzenia” George R. R. Martin - Gra o tron

4. Z jakim bohaterem książkowym chciałbyś się poznać?
Strasznie trudne pytanie ale chyba Daenerys Targaryen z "Pieśni Lodu i Ognia" Georga Martina.

5. Przygodę z jakiej powieści chciałbyś przeżyć?
Zdecydowanie z Harrego Pottera.

6. Kupujesz książki czy wypożyczasz?
Kupuję. Uwielbiam mieć książki na własność i powiększać swoją biblioteczkę.

7. Książka, którą zabrałbyś ze sobą na koniec świata.
Nie mam pojęcia. Jednej chyba nie byłabym w stanie wybrać.

8. Ulubiona książka z dzieciństwa.
Nie pamiętam żebym miała jakąś ulubioną książkę. Ale w pamiętam książkę pt "Czarna owieczka" Jana Grabowskiego. Czytałam ją kilka razy i bardzo mi się podobała. Ale najbardziej w pamięci utkwiły mi prześliczne rysunki z tej książki.

9. Ulubiony film.
"Dirty dancing" i "Pamiętnik"

10.Ulubiony autor.
Nie mam. Mam autorów, których książki lubię ale nie nazwałabym ich ulubionymi.

11.Zajęcie w wolnym czasie
Prócz czytania, słuchanie muzyki. Kocham muzykę chyba na równi z czytanim książek.

Pytania od Ejotek

1. Gdybyś miał/-a możliwość zabrać ze sobą na bezludną wyspę 5 przedmiotów - co by to było?
Ipod, czytnik ebooków wypełniony książkami, aparat fotograficzny, zapas czekolady i olejek do opalania.

2. Czy bierzesz udział w wyzwaniach czytelniczych? Uzasadnij odpowiedź

Nie, jakoś nie kręci mnie czytani książek z przymusu albo żeby coś udowodnić.

3. Wolisz wakacje w górach czy nad morzem?
Do zeszłego roku byłam przekonana że morze. Ale wtedy pojechałam pierwszy raz w góry i się zakochałam. Teraz jest mi bez różnicy, morze i góry kocham tak samo.

4. Wymień 3 cechy prawdziwego przyjaciela
 Lojalność, zrozumienie i coś co dla mnie jest ważne, poczucie humoru. Nie mogłabym się przyjaźnić z kimś z kim nie mogłabym się pośmiać.

5. Który autor, mimo pozytywnych opinii znajomych/rodziny/blogosfery nie spełnił Twoich oczekiwań?
Haruki Murakami. Przeczytałam tylko jedną jego książkę "Na południe od granicy, na zachód od słońca" ale zupełnie nie zrozumiałm przesłania i zraziłam się do niego tak bardzo, że zupełnie nie ciągnie mnie do innych jego książek.

6. Która książka - Twoim zdaniem - powinna mieć ciąg dalszy?
Nie ma takiej. Po kilku kontynuacjach, które zepsuły dobre wrażenie po książkach uważam, że lepiej napisać mniej i nie ciągnąć historii na siłę.

7. Czym kierujesz się wybierając książkę do czytania na wieczór?
 Nie mam konkretnych książek, które wybierałabym na wieczór. Raczej czytam tą samą książkę, którą zaczęłam czytać wcześniej.

8. Która książka, z dotychczas przeczytanych, najbardziej zapisała się w Twojej pamięci i dlaczego.
"Cień wiatru" Carlosa Riuza Zafona, "Bez mojej zgody" Jodi Picoult i "Złodziejka książek" Markusa Zusaka. Nigdy nie zapomnę tego co czułam podczas czytania tych  książek. Byłam całkowicie wyłączona z życia bo jedyne co mnie interesowało to to co wydarzy się dalej.
.
9. Po co sięgniesz gdy masz ochotę na coś słodkiego?
Czekoladę w każdej postaci


10. Do którego czytania książek, z którego gatunku literackiego żadna siła Cię nie zmusi?
Chyba nie ma takiego. Jak mnie coś zainteresuje to po prostu to przeczytam nie zważając na gatunek.

11. Poleć mi jakiś fajny tytuł do sprawienia sobie "pod choinkę" :)
Polecę coś lekkiego do pośmiana się. "Dożywocie" Marty Kisiel i książkę, którą sama dostałam "pod choinkę" w ostatnie Święta "Klub Matek Swatek" Ewy Stec.


1. Wolałabyś/wolałbyś umieć latać czy móc być niewidzialnym?
2. Ulubiona piosenka?
3. Na koncert jakiego zespołu chciałbyś/chciałbyś się wybrać?
4. Ulubiony serial?
5. Ulubione zwierze?
6. Ulubione miejsce na ziemi?
7. Film, którego ekranizacja jest lepsza od książki?
8. Kawa czy herbata?
9. Lato czy zima?
10. Najlepsza książka przeczytana w tym roku?
11. Którą książkę przeczytałaś/przeczytałeś więcej niż raz?

Blogi, które nominuję:

http://czytam-sobie-ksiazki.blogspot.com/
http://recenzje-maialis.blogspot.com/
http://www.w-swiecie-ksiazekk.blogspot.com/



czwartek, 8 listopada 2012

Trzy oblicza pożądania - Megan Hart










Trzy oblicza pożądania - Megan Hart

Nigdy nie zdradziłam męża. Nie miałam też żadnych powodów, by podejrzewać, że on mnie zdradził. A teraz zapraszaliśmy obcą osobę do naszego łóżka. Musiałabym być stuknięta, żeby nie czuć niepokoju.

Pożądanie zwyciężyło nad zdrowym rozsądkiem. Zupełnie jak w przeszłości, gdy moje ciało zignorowało rady umysłu i serca. Dojrzałam, ale nie zmądrzałam.

Stałam pomiędzy, ale jednocześnie ponad nimi, jak dama między dwoma królami. Byli opanowani, choć gotowi zmienić to w każdej chwili, czekali tylko na moją komendę. Nie byli podobni, ale w tej chwili całkowicie nierozróżnialni.

– Chodźcie – powiedziałam cicho, ale obaj mnie usłyszeli. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do sypialni, nie oglądając się za siebie. (…)

Podniosłam powoli ręce, ujęli moje dłonie i wtedy ich przyciągnęłam. Poczułam na plecach ręce męża obok rąk Alexa. Nie byliśmy już trójkątem o ostrych wierzchołkach, lecz tworzyliśmy krąg. Spleciony z ramion, nóg i złączony wspólnym pragnieniem.


źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/152436/trzy-oblicza-pozadania


Gdyby nie promocja w Biedronce pewnie nie sięgnęłabym nigdy po tą książkę. Jednak zwracające uwagę okładka wpadła mi w oczy i postanowiłam ją kupić.

Anne i James są małżeństwem od sześciu lat. Pewnego dnia w ich życie wkracza dawny przyjaciel Jamesa – Alex. Po kilku latach nieobecności wraca do kraju i zatrzymuje się w ich domu. Po pewnym czasie relacje między Anne i Alexem zacieśniają się i zostaje on zaproszony do małżeńskiej sypialni Anne i Jamesa. Na początku wszystko układa się dobrze ale gdy Anne zaczyna coś czuć do Alexa  sprawy zaczynają się komplikować.

Po opisie na okładce książki mogłoby się wydawać, że relacje seksualne między Anne, Jamesem i Alexem są głównym wątkiem książki. Jednak tak nie jest. Książka porusza dużo innych tematów, które mimo tego że są wątkami pobocznymi, są poważne i interesujące. Mamy tu alkoholizm w rodzinie, niechcianą ciążę, hazard, nierozwiązane problemy z przeszłości. Dzięki tym wątkom książka nie jest zwykłym erotykiem i byłaby interesująca nawet gdyby nie zawierała opisów stosunków między bohaterami.

Plusem książki jest to, że postacie są realne. Są to osoby z problemami, nikt z nich nie ma idealnego życia, w którym wszystko układa się tak jak sobie wymarzyli a bohaterka nie spędza całych dni na wzdychaniu do ukochanego i podziwianiu jego boskiego ciała. Każdy musi uporać się z problemami, z demonami z przeszłości. Muszą podejmować decyzje, które mogą całkowicie zmienić ich życie i zaważyć na przyszłości.

Bardzo ciekawe jest zakończenie książki. Do końca nie wiemy jak postąpi bohaterka. Sama nie wiem czy jestem zadowolona z zakończenia czy nie. Z jednej strony chciałam, żeby Anne dokonała innego wyboru, z drugiej rozumiem dlaczego nie postąpiła inaczej.

Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała podczas czytania była duża dawka wulgaryzmów. Są momenty gdy mocniejsze słowa pasują, są potrzebne aby podkreślić wydźwięk przekazu. Ale tu były używane w sytuacjach, w których nie były konieczne. Epitety jakimi obrzucali się James i Alex naprawdę mnie raziły i wybijały z rytmu czytania. Myślę, że można było ich uniknąć i nikomu by ich nie brakowało.

Czytając „Trzy oblicza pożądania” zastanawiałam się nad pewną rzeczą. Obawiam się, że tak jak po „Zmierzchu” nastąpił szał na książki fantastyczne z wampirami, demonami i innymi stworzeniami w głównych rolach, tak teraz, po rozgłosie jaki towarzyszył „50 twarzom Greya” nastąpi boom na powieści erotycznych dla kobiet. „Trzy oblicza pożądania” niby były napisane w 2008 roku ale w tym roku nastąpiło ich wznowienie, kilka dni temu widziałam gdzieś zapowiedz nowej trylogii erotycznej napisanej przez Sylvię Day, jeszcze wcześniej czytałam informację o autorce, która mówi o książce, którą właśnie pisze, że „Christian Grey czerwieniłby się ze wstydu podczas jej czytania”. Mam nadzieję, że to chwilowy szał, który szybko minie i że po wejściu do księgarń nie będą mnie atakowały z każdej strony książki, w których autorki będą się prześcigały w coraz to dziwniejszych upodobaniach seksualnych swoich bohaterów.

Wracając do „Trzech obliczy pożądania” książkę czytało mi się przyjemnie i szybko. Nie powaliła mnie ale nie żałuję, że po nią sięgnęłam, ponieważ nie jest ona tylko powieścią erotyczną ale porusza też problemy z którymi możemy spotkać się w codziennym życiu.

niedziela, 28 października 2012

Szeptem - Becca Fitzpatrick










Szeptem - Becca Fitzpatrick

Czasem zdarza się miłość nie z tego świata. Naprawdę nie z tego świata…
Patch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że szesnastoletnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły dziać się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba że… 
Chyba że ktoś wie, że znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. O Twoje życie.  Ale cicho sza… Są tajemnice, o których mówi się tylko szeptem.

źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/47693/szeptem

Od kilku lat co jakiś czas w księgarniach wpadały mi w oczy piękne okładki książek z serii „Szeptem” lecz nigdy nie zainteresowały mnie na tyle, żeby je kupić. Kilka dni temu będąc u nastoletniej kuzynki zauważyłam, że ma pierwszą część serii więc poprosiłam o pożyczenie i od razu zabrałam się do czytania. Skończyłam i jestem niezmiernie szczęśliwa, że nie skusiłam się na kupienie tych książek bo nigdy w życiu bym nie odżałowała wydanych na nie 36 złotych.

Główną bohaterką „Szeptem” jest Nora Grey. Szesnastoletnia uczennica, chora na anemię i w stresujących sytuacjach łykająca żelazo. Pewnego dnia na lekcji biologii przysiada się do niej tajemniczy Patch, chłopak, który od niedawna chodzi do tej samej szkoły i który jest wyraźnie nią zainteresowany. Od tego momentu w życiu Nory zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Już dawno nie czytałam czegoś tak słabego. Ta książka to jakaś masakra. Bohaterowie są strasznie nudni, akcja naciągana a słownictwo ubogie i irytujące.

Nora jest nijaka. Niby mówi o sobie, że jest ryzykantką a tak naprawdę z ryzykanta ma tyle co ja z Królewny Śnieżki. Pakuje się w kłopoty, nawet w sytuacjach, które z góry wiadomo, że skończą się źle. I sama nie wie czego chce od Patcha. Ale Nora to nic w porównaniu z jej przyjaciółką Vee. To jest dopiero infantylna i irytująca postać. Nie wiem czemu Nora, osoba raczej spokojna i potrafiąca się zachować jak cywilizowany człowiek przyjaźni się z kimś takim jak Vee. Dziewczyna nie ma za grosz wstydu ani wyczucia chwili. W kółko gada tylko o seksie, o chłopakach, narzuca się, mało przejmuje się problemami Nory interesuje ją tylko ona sama. Z założenia chyba najbardziej dziwną postacią miał być Patch, a jak dla mnie z tego całego towarzystwa on był najnormalniejszy i jego najbardziej polubiłam. Ale to pewnie za sprawą tej aury tajemniczości, która go otaczała i nie do końca jasnych zamiarów jakie miał wobec Nory.

Kolejną rzeczą, która mi przeszkadzała w czytaniu były skojarzenia ze „Zmierzchem”. Zwyczajna dziewczyna i przystojny chłopak z siłami nadprzyrodzonymi, spotykają się na lekcji biologii, Nora orientuje się kim jest Patch wyszukując informacje w Internecie. Patch ratuje Norę za każdym razem gdy potrzebuje jego pomocy. Jedyną rzeczą odróżniającą  Norę i Patcha od Belli i Edwarda jest to, że Nora w przeciwieństwie do Belli nie dostaje ślinotoku na widok Patcha a wprost na początku nie chce mieć z nim nic wspólnego.

Język książki jest niesamowicie ubogi, a słowa typu „polazłam” czy „oglądnąć” bardzo mi przeszkadzały. Do tego czasami ciężko mi było zrozumieć o co chodzi bohaterom, zwłaszcza przy wypowiedziach Vee, która często plotła od rzeczy.

Wychodzi na to, że jedyną rzeczą godną uwagi jest przepiękna okładka, która niesamowicie przyciąga uwagę. Okładki kolejnych części, też są utrzymane w tym klimacie ale niestety to za mało, żebym sięgnęła po kolejne książki serii „Szeptem”. Moja przygoda z tą serią zaczęła się zakończy na części pierwszej.

piątek, 26 października 2012

Nawałnica mieczy, cz.2: Krew i złoto - George R. R. Martin











Nawałnica mieczy, cz.2: Krew i złoto - George R. R. Martin

Prawdziwie epicka fantasy rozgrywająca się w świecie o udokumentowanych ośmiu tysiącach lat historii, znajdującym się w obliczu nadciągającej groźnej zimy - która może trwać dziesięć lat - mamionym przez miecze i czary władne wywołać niszczycielskie skutki.



źródło: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/28071/nawalnica-mieczy-cz-2-krew-i-zloto


Wow...Po prostu wow. Nie mam wprost słów, żeby opisać co czuję po skończeniu tej części. Martin wystawił moje nerwy na wielką próbę podczas czytania i pierwszy raz doprowadził mnie do płaczu.

„Nawałnica mieczy: złoto i krew” jest rewelacyjna! Bije na głowę poprzednie obie części. Nie można się oderwać od czytania chce się tylko więcej i więcej.

Jak zawsze jest cała masa zwrotów akcji, niespodziewanych rozwiązań, intryg, tajemnic. A trup ściele się gęsto jak w żadnej z poprzednich książek. Poznajemy także drugie oblicza kilku bohaterów. Okazuje się, że nikt tu nie jest do końca zły. Nawet postacie, które uważałam za takie od samego początku.

Strasznie ciężko mi pisać o kolejnych częściach tej serii ponieważ nie chcę umieszczać, żadnych spoilerów, żeby nikomu nie zepsuć przyjemności z czytania. A jednocześnie mam ochotę napisać czyjej śmierci nigdy autorowi nie wybaczę i jak mógł tak okrutnie zagrać na uczuciach czytelników.

Dlatego napiszę tylko, że „Nawałnica mieczy” jest rewelacyjna i każdemu, kto planuje ją przeczytać radzę uzbroić się w ogromne pokłady cierpliwości i stalowe nerwy gdyż książka trzyma w napięciu, dosłownie do ostatniego zdania.